De nieuwe film Failure!van regisseur Alex Kahuam verschijnt eind volgende maand op het witte doek en is één van de eerste films die daadwerkelijk uit één take bestaat. Dat valt te lezen op de website van Frightfest, waar de film binnenkort in première gaat. De film, met daarin een hoofdrol voor Ted Raimi, maakt helemaal geen gebruik van trucage, zoals dat bij 1917 wel het geval was.
Het was in 2019 misschien wel hét onderwerp van gesprek: de manier waarop Sam Mendes zijn Oscarwinnende oorlogsfilm 1917 wist in te blikken. Filmliefhebbers en andere geïnteresseerden riepen het allemaal: de regisseur zou erin geslaagd zijn de hele, twee uur durende titel, van begin tot einde op film te zetten, zonder erin te knippen. Later werd dat al gauw ontkracht, want Mendes had midden in de film wel degelijk een opzettelijke harde 'cut to black' gebruikt, en bovendien was er trucage toegepast. Nu, zo'n vier jaar later, brengt regisseur Alex Kahuam zijn nieuwste film Failure! uit: één take, zonder cuts en volledig vrij van ander trucagewerk.
Failure
In Failure! volgen we de 56-jarige James die zich tussen een financiële afgrond en een duivels dilemma bevindt. Onder enorme schulden, wordt hij gedwongen een levensveranderende keuze te maken: zijn gezin redden of zelf een gruwelijke daad plegen. Terwijl de tijd weg tikt, wordt hij overvallen door vreemde en mysterieuze figuren die hem tot het uiterste drijven. Zijn huis en telefoon worden binnengedrongen, en hij verliest grip op de werkelijkheid, overweldigd door illusies die zijn geest verwarren. In een wervelwind van chaos worstelt James om de waarheid te onderscheiden van bedrog, en faalt hij in zijn gevecht tegen de donkere krachten die zijn leven overnemen. Een angstaanjagende confrontatie met falen is onvermijdelijk.
Failure! wordt in realtime verteld en de situatie die in de film wordt geschetst is dan ook net zo lang als de titel zelf: precies 87 minuten. Een origineel concept, waarin Ted Raimi, broertje van Evil Dead-regisseur Sam Raimi, meteen in geïnteresseerd was. "Ik las het script en het was behoorlijk radicaal. Het was één take, één shot. Is dat niet krankzinnig? Eén opname, dat is het idee. Het zijn dus 87 pagina’s. Het is in wezen een toneelstuk in drie aktes, zonder pauze," zo zegt de acteur, die benadrukt hoe genadeloos die werkwijze was. Fouten waren funest: "Dan begonnen we weer helemaal opnieuw, op de eerste pagina."
Failure! gaat op 28 augustus in première op het FrightFest, dat wordt gehouden in de Engelse hoofdstad Londen. Wanneer de film vervolgens voor het grote publiek te zien zal zijn, is vooralsnog onbekend.
Dat Mendes met 1917 trucage had gebruikt was natuurlijk geen geheim. Sterker nog dat werd destijds bij de making off al uitgelegd nog voor de film in de bios verscheen.
Apart dat je als filmmaker keer op keer weer kan scoren met dit soort vrij opzichtige aandachtstrekkerij.
De vraag of het goed ingezet is en wat toevoegt, blijft hier vaak bij achter.
Dat kan zeker wel wat toevoegen. Utøya 22. Juli is een lange adrenalinerush. Het voelt alsof je realtime bij deze tragedie aanwezig bent en meeleeft met het meisje dat hier middenin zit.
Wat ik probeer te zeggen, is dat een long take in zichzelf niet een bewonderenswaardige prestatie is. Het kan goed zijn, maar ook slecht, afhankelijk van wat je er als filmmaker mee bereikt.
Wat ik probeer te zeggen, is dat een long take in zichzelf niet een bewonderenswaardige prestatie is. Het kan goed zijn, maar ook slecht, afhankelijk van wat je er als filmmaker mee bereikt.
Nou ik geef het je te doen.
Ik vind het wel bewonderenswaardig.
Natuurlijk kan het wel wisselend uitpakken. Maar dat hangt dan van zoveel dingen af, script, acteurs, regie etc.
Ik vind het maar een weinig toevoegende gimmick. De trucage en editing die 1917 toepaste zorgt ervoor dat je het verschil met one-take niet opmerkt. Dus waarom moeilijk doen?
Het kan een gimmick zijn en een manier om aandacht te genereren. Dat is ook waar ik tegen ageer, als je dat interview leest:
"Ik las het script en het was behoorlijk radicaal. Het was één take, één shot. Is dat niet krankzinnig? Eén opname, dat is het idee. Het zijn dus 87 pagina’s. Het is in wezen een toneelstuk in drie aktes, zonder pauze," zo zegt de acteur, die benadrukt hoe genadeloos die werkwijze was. Fouten waren funest: "Dan begonnen we weer helemaal opnieuw, op de eerste pagina."
Sinds Russian Ark is bewezen dat je een film in één take kan draaien, en wie dat nadien ook wil doen, moet niet blijven hangen hoe moeilijk en technisch uitdagend het is en hoe geweldig dus op voorhand al deze stijlkeuze. Nee, vertel aub waarom je hiervoor gekozen hebt en wat het toevoegt aan de film die je presenteert. Dus de 'juichende spandoekkritiek' die een beetje uit dit interview/artikel ademt vind ik irritant.
Mijn ervaring met films in één take is dat het vaak wel een gevoel van urgentie en spanning creëert, maar in de mise-en-scene vaak toch wat geforceerd wordt. Te nadrukkelijk gechoreografeerd.
Ik vind het een mooie techniek en het brengt de kijker inderdaad dichter op het schouwspel, vooral wanneer goed uitgevoerd zoals in Birdman of 1917. Maar met de hedendaagse editing technieken kan dit gevoel ook overgebracht worden zonder dat de film daadwerkelijk in één take opgenomen wordt. Het lijkt mij inderdaad ook eerder een marketingtool dan daadwerkelijk van toevoegde waarde voor de beleving.
Reacties (13)