Frankenstein (2025)

Negen Ocar nominaties. In de vroege maandag ochtend weten we dewelke. Mijn geld staat op cinematografie (elke scene is een plaatje), production design (die interieurs en exterieurs van de kasteeltoren), costume design (werkelijke prachtige aankleding van een tijdsperiode 19de eeuw) en dan nog beste bijrol omdat het een personage met een visuele misvorming betreft (het rain man/the whale/Joker/Forrest gump syndroom). Beste geluid en beste score lig ik niet wakker van. Het mag. Maar beste film ? Ik denk het niet. Derde act is te sentimenteel, de vergeving is te geforceerd en daardoor schiet het drama te kort. Deze filosofische, poëtische kijk op schepper – monster overtuigd inhoudelijk niet. De vraag : wie is het monster ? is een goede invalshoek maar de conclusie zeer mager. Ook vind ik het een rommelige verhaalstructuur. De flashback is niet nodig en rond de helft veranderd het tweede gedeelte nl het verhaal van het monster terug in een pov Victor. Waardoor ik bijna niet kan geloven dat de nominatie adapted screenplay verzilverd kan worden. Frankenstein is een visueel indrukwekkend doch middelmatig als geheel. De filmgoden hebben nog ongeveer 24 uur tijd om mij ongelijk te geven.

Een film die op visueel gebied prachtig was, maar helaas voor een aanzienlijk deel slaapverwekkend. Het is altijd jammer als films het met name moeten hebben van hoe mooi ze eruit zien. En hoewel er in het begin nog tekenen waren dat dit wel eens een mooi geheel zou kunnen gaan worden is het totaal met name, een veel te lange zit geworden. Het monster was totaal niet monsterlijk, echter had ik ook niet heel veel sympathie voor hem, omdat ik niet goed wist wat ik ermee aan moest. De verschillende karakters werden maar voor een klein gedeelte uitgediept waardoor je niet altijd kon volgen waarom ze bepaalde keuzes maakten. De scène met de wolven is er een om snel te vergeten als je je bedenkt wat er op CGI gebied allemaal al gepresteerd is voor 2026. De bovennatuurlijke krachten, even een schip te water duwen en het niet exploderen bij een zware dynamiet staaf was zo ongeloofwaardig dat je je afvraagt waarom ze dit zo dingen in de film gemonteerd hebben. Ik heb serieus overwogen om de film na 1 1/2 uur uit te zetten omdat ik langzamerhand klaar mee was en er geen einde aan leek te komen, en dat terwijl ik toch wel veel films van Guillermo del Toro kan waarderen. Of ik heb het niet helemaal goed begrepen en zat er niet goed in of het was een saaie, vaak onsamenhangende film. Wie het weet mag het zeggen.

2.5*

Mooi gebracht en goed gefilmd

Een drama film met diverse actiescènes

3,5 ***

Het is te begrijpen waarom Guillermo del Toro precies Mary Shelley’s moderne Prometheus wilde ensceneren. In tijden waar goed en kwaad door nudgende algoritmes en via door mediamagnaten opgekochte nieuwskanalen haarfijn worden opgedeeld in de uitersten van het morele spectrum, vormt het een intrigerende denkoefening: waar komt wat verwerpelijk is eigenlijk vandaan?

Het slechte ontstaat ergens uit, wordt ergens uit geboren. Het goede kan dan weer omslaan in het afgrondelijke en afgrijselijke. En zo ligt het discours voor ‘Frankenstein’ open voor een vakkundige regie, waar weinig op af te dingen valt. Prima acteerwerk, esthetische cinematografie, uitgekiende opbouw: aan een Oscarnominatie viel nauwelijks te ontkomen. Toch?

In zoveel voorspelbare kwaliteit ligt ook het manco van deze film besloten: in wezen is er weinig verheffend en al even weinig verrassend aan. Van genoten dus. Zonder meer.

3,25*