Frankenstein (2025)

Ik hou niet zo van de fantasiewereld van Del Toro (fantasy is sowieso niet mijn genre) en gelet op zijn versie van het kinderverhaal Pinokkio, die te kinderlijk bleef om me als volwassene te kunnen boeien, hield ik mijn hart vast voor zijn versie van Frankenstein want die romantische gothic novel is me erg dierbaar. Meteen bij de eerste beelden van de film zonk de moed me al in de schoenen: we zien het ‘monster’ eindeloze kogelregens doorstaan en een schip van 100.000 ton of zo optillen. Superman is er niets bij en waarschijnlijk beoogt Del Toro ermee aansluiting te vinden bij het Marvel Cinematic Universe maar daar heb ik niets mee (want opnieuw te kinderlijk voor me) en past ook niet bij het verhaal. De fantasy-stijl waarin de hele film zit past evenmin bij het verhaal: je hebt het gevoel alsof er elk moment iets magisch kan gebeuren en wat dat betreft verloopt het werk van Frankenstein om leven uit dode materie te scheppen wel erg moeizaam (in Shelleys roman wordt overigens aan dat proces praktisch geen enkele aandacht besteed) om dan opeens het ‘monster’ te zien rondlopen. Het is allemaal niet realistisch en dat geldt ook voor de CGI die wordt gebruikt voor de actie: ik ben verbaasd dat dat zelfs in deze tijd nog steeds nergens op lijkt.

Toch is de film zeker niet alleen maar slecht: voor zover het verhaal van de roman wordt verteld blijft het een boeiend verhaal waarbij Del Toro ook de filosofische vragen die het allemaal oproept durft te stellen. De invulling wijkt wel vaak af van het boek: zo moordt het ‘monster’ in het boek de familie van Frankenstein uit (het verhaal van Shelley staat ook voor de val van de aristocratie die pervers/incestueus is geworden en in die zin alleen nog maar monsters voortbrengt) maar spreekt het monster in de film wel over zijn ‘rage’ maar zien we hem louter als een soort ultiem goede, gekruisigde Jezus die is opgestaan uit de dood maar gedoemd is eeuwig te lijden (hij zou de ‘nieuwe Adam’ moeten zijn – zoals Jezus wordt genoemd in de Bijbel – maar is als de gevallen engel (Satan) veroordeeld tot een gevecht met zijn Schepper (God)). In de plaats van de incestueuze relatie tussen Frankenstein en Elizabeth in de roman is er een vreemde ‘beauty and the beast’-liefde tussen het monster en Elizabeth waarbij Elizabeth als een goed christen zich niet laat afschrikken door het uiterlijk van het monster maar ziet ze de bovennatuurlijke of misschien juist de door ons verloren natuurlijke goedheid of onschuld in hem (nonnen verzorgden ook wel de lepralijders, bv. Moeder Teresa). In ieder geval is de film minder ambigu dan het boek: het echte ‘monster’ is de 'immorele' Frankenstein en niet zijn ‘monster’.

De film behoudt wel de ietwat feministische kritiek van het boek: de vrouw baart mensen en geeft liefde terwijl mannen slechte vaders zijn en in hun machteloze ambitie en scheppingsdrang alleen maar monsters baren. De romantiek van het verlangen en de destructieve obsessie – zowel naar kennis bij Frankenstein en naar een ‘companion’ bij het ‘monster’ als de haat tussen Frankenstein en het monster die elkaar achtervolgen tot de Noordpool aan toe – worden in de film zeker aangestipt maar zijn natuurlijk minder uitgewerkt dan in het boek. De wolven komen niet voor in het boek en in dat verband benadrukt de film denk ik het typisch eigentijds thema van vreemdelingenhaat: Frankenstein is de ‘vreemdeling’ op wie we uit vooroordeel jagen; haat is de keerzijde van liefde en betreft juist de relatie tussen Frankenstein en het monster dus tussen vader en zoon (het ‘eigene’). Tot slot, in het boek vernietigt het monster zichzelf door vuur (want door vuur – dat Frankenstein als de ‘moderne Prometheus’ stal van de goden – is hij ook geschapen); in de film is hij gelijk superheld Achilles onkwetsbaar dus in beginsel onsterfelijk en is er een verzoening tussen Frankenstein en zijn 'zoon' (waar de roman speelt met christelijke thema's blijft de film strikter binnen het christelijke kader). Dat houdt denk ik verband met Del Toro’s eigen obsessie in de zin dat men zijn Pinokkio kan projecteren op Del Toro’s Frankenstein: zolang het monster goed (kinderlijk) blijft zal het blijven leven (en kunnen er net als in het Marvel Universe eindeloos veel vervolgfilms worden gemaakt).

Met deze film heeft Del Toro op geslaagde wijze zijn eigen (fantasy)versie van Frankenstein gemaakt: weliswaar is het niet de versie van Frankenstein die ik graag had willen zien maar de film is rijkelijk gevuld en bevat twee-en-een-half uur amusement die ook intellectueel genoeg te bieden heeft en mij niet heeft verveeld. Wellicht is de film voor sommigen een aanleiding de klassieke roman van Mary Shelley eens te lezen. Mijn uitgebreide analyse van dat boek staat hier: Mary Shelley: Frankenstein or The Modern Prometheus (1818; gelezen is de 1831-versie) – De filosoof leest… - defilosoofleest.wordpress.com.

Victor Frankenstein [Oscar Isaac] en het wezen [Jacob Elordi] dat hij creëerde vertellen hun verhaal aan de kapitein [Lars Mikkelsen] van een schip dat bij een poging om de Noordpool te bereiken bekneld is geraakt in het ijs. Victor vertelt in de eerste helft hoe en waarom hij het wezen creëerde, het wezen beschrijft wat het meemaakte sinds Frankenstein een vergeefse poging deed het te vernietigen. Een oogverblindende productie met superieur camerawerk en prachtige sets en kostuums. De special effects zijn teleurstellend en Del Toro heeft erg veel tijd nodig om de onderliggende (en oppervlakkig uitgewerkte) thema’s uit de doeken te doen. Deze trage vertelling duurt daarom twee keer zo lang als de nog altijd superieure versie van Tod Browning uit 1931.

Deze groots opgezette verfilming van Guillermo del Toro blijft meer trouw aan het literaire bronmateriaal. (maar niet helemaal) Wel in de manier waarop het verhaal verteld wordt; als een raamvertelling waar op een schip op de noordpool, eerst de schepper Victor Frankenstein (vond dit niet bepaald goed gespeeld door Oscar Isaac) zijn versie van de feiten verteld, daarna neemt het monster (prima vertolkt doo Jacob Elordi) het woord. Het tweede gedeelte van de film is ook het beste gedeelte! De regisseur kreeg voor Mary Shelley's klassieker uit 1818 een slordige 120 miljoen dollar. Echter om hetzelfde verhaal dat al op zoveel verschillende manieren is verfilmd, op zo'n klassieke Hollywood te zien...ik had wel een verrassendere versie verwacht. Net zoals Frankensteins schepsel is deze film ook een wonderbaarlijke creatie. Uit de kostuums en het production design spreekt een liefde, maar je kunt je afvragen of die echt nog zo nodig geschapen moest worden?

Guillermo del Toro heeft een voorliefde voor duistere sprookjes -net als Tim Burton, al vind ik de verhalen die hij verfilmt vaak niet zo interessant- en Frankenstein is hem natuurlijk op het lijf geschreven. Frankenstein is sowieso een verhaal wat dicht tegen Pinocchio aanschurkt: de gemaakte mens op zoek naar zijn ziel, zijn eigen 'ik', in een wrede wereld die hem uitstoot.

Er wordt ruim de tijd genomen om het verhaal te vertellen, productie ziet er verzorgd uit en het wordt allemaal keurig uitgevoerd, al vond ik de superkrachten van het monster wat overdreven- hij was voor zover ik weet opgebouwd uit menselijke onderdelen. De scène waarin Frankenstein zijn experiment en public uitvoert was misschien nog wel degene met de meeste impact, maar echt verrast werd ik niet. Het ligt er ook wel een beetje te dik bovenop dat niet de creatie maar zijn schepper het monster is, het wordt letterlijk zo uitgesproken, en dat maakt het ook een vrij rechtlijnige film. Ik had vooraf wat twijfels maar Elordi doet het prima, al zal hij het iconische Karloff-monster natuurlijk nooit vervangen.

Aan de hand van Guillermo del Toro, dan weet je wel dat je op het visuele vlak verwend wordt. Prachtige decors, heel sfeervol opgenomen en aandacht voor details. Dit verhaal is meer gericht op de oorspronkelijke versie en lijkt meer op de film Frankenstein (Film, 1994) , al is deze film van del Toro qua visuele pracht gewoon beter. Het verhaal wordt zorgvuldig opgebouwd en heeft aandacht voor de verschillende personages. Christopher Waltz is altijd wel leuk en Mia Goth is zich aan het profileren als de horrorlady van de laatste jaren met een paar spraakmakende films. Hier weet ze ook weer iets van haar rol te maken. Uiteraard ken je als kijker het verhaal en weet de film niet echt te verrassen, maar de Toro zorgt toch voor enkele toevoegingen zoals de wolven, een uitgebreid verhaalelement rond de blinde man en de rol van Waltz. Minpunt is wel de kracht van het monster van Frankenstein die in bepaalde scènes over the top overkomt, bijvoorbeeld het schip uit het ijs duwen. Maar zeker niet slecht en visueel genieten. 7/10

Bekeek deze film maar wel met wat scepsis. Hoeveel Frankenstein films zijn er nu al geweest? En nu een nieuwe? Sinds Boris Karloff was het allemaal veel van hetzelfde. En ik was totaal verbaast wat Netflix en Guillermo del Toro er van gemaakt hadden. Geld noch middelen werden bespaart om een zeer goede film te maken.

Decor en figuranten (veel) in sublieme kleding deed me al rechtop zetten. Vroeger werd er met die Sissi films ook zoveel aandacht besteed om je een geloofwaardig verhaal te vertellen. De film begint niet gelijk met de gekke wetenschapper die een schepsel tot leven brengt. Nee het verhaal begint hoe die gekke wetenschapper is opgegroeid en wat hem uiteindelijk dreef om een schepsel te creëren. De rol van Christoph Waltz was weer (zoals verwacht) subliem; een gluiperige, wapenfabrikant (die juicht als er weer een WO is uitgebroken) met veel geld die wel wil investeren in dat gekke project. De film laat de menselijke kant van het schepsel ook zien. In veel films wordt hij neergezet als een wezen die mensen vermoord omdat men begint te gillen uit horror. Het verhaal is zeer goed te noemen. Het sleept de kijker mee in een gek avontuur. De film valt ook nergens stil. Het blijft maar doorgaan tot het einde.

Al met al een zeer goede en vermakelijke film. De kwaliteit is hoog. Netflix heeft in het verleden al meermaals bewezen dat het ook films kan produceren die zo de bioscoop in kunnen. Doen totaal niet onder voor Hollywood. En dat geldt ook voor andere streamingdiensten zoals HBO, Disney, Amazon. Verdienen wereldwijd zoveel geld dat ze ook Hollywood waardige films kunnen produceren.

Teleurstellend.

Zichtbaar een trouwere verfilming van het boek - althans, dat lijkt toch zo want de film is een stuk lijviger dan de andere verfilmingen die ik al gezien heb. Verder kan Guillermo del Toro er amper iets interessant van maken. De gekke dokter Frankenstein en het arme monster: dat hebben we intussen wel allang gezien. Het levert een heleboel stroperige en melige scènes op, zeker naar het einde toe. De thematiek ligt er (te) dik bovenop. Bovendien is Oscar Isaac best matig en steekt ook Jacob Elordi er m.i. niet echt bovenuit. De film leunt dan ook nog eens te veel op CGI en die is van zeer bedenkelijke kwaliteit - veel budget lijkt daar tegenwoordig geen rol meer in te spelen. Blijft dan uiteindelijk een teleurstelling over.

2

Deze adaptatie van Frankenstein is bijna een meesterwerk te noemen. Van de fantastische openingsscène ga je meteen recht in je stoel zitten, ook al wordt die gevolgd door een wat trager uur. Daarna volgt er terug wat actie en bloedvergieten en zijn de gothic dialogen minstens interessant te noemen, nooit saai of vervelend en blijft de rest van de film uitermate onderhoudend. De sfeervolle decors en kostuums zijn een vol punt extra waard.

Deze nieuwe versie van het klassieke verhaal, een droomproject van regisseur Guillermo Del Toro, stapt in de bekende valkuilen. Te lang, te afstandelijk en te dik aangezet. Het benadrukken van drama en emoties resulteert daarnaast in een bijna totale afwezigheid van gevoel. Wat de film dan toch de moeite waard maakt zijn de schitterende production design, kostuums en make-up effecten. De hele film ziet er werkelijk prachtig uit, met sublieme belichting en imposant camerawerk. Oscar Isaac en Jacob Elordi zijn verdienstelijk in de hoofdrollen maar die zure kop van de hier behoorlijk miscaste Mia Goth was ik snel zat. Al met al had dit qua tijd, geld en energie beter geïnvesteerd kunnen worden in dat andere droomproject van Del Toro, At The Mountains Of Madness.

Weet niet wie de plot hierboven over Dr. Pretorius heeft geschreven, maar gaat totaal niet over deze film…

Nu de film zelf: is een donker verfilmde versie van Frankenstein. Deed me wat denken aan de vorige film van Guillermo de Toro, zijnde Pinocchio, dat ook op een eigenwijze manier verfilmd werd. Ook niet direct een kinderfilm, maar een wat ruwe vertelling.

Deze versie van Frankenstein zou je als een soort gothic sprookje voor volwassenen kunnen omschrijven.

Zeker geen horror zoals bij de titelomschrijving staat.

Nergens eng.

De 2,5 uur waren zo om en verveelden me niet, maar deze film is niet echt mijn genre. Deze bekeken omdat ze op Netflix staat en gezien 2,5 uur, toch niet zomaar een goedkope productie en is er wel aan te zien. Allemaal zeer mooi in beeld gebracht. Verhaal zelf is wat mij betreft wat traag en simpel en naar einde toe wat te veel emotioneel geladen dialogen die mij totaal niet raakten. Maar goed, het verhaal is wat het is, maar kan niet zeggen echt onder de indruk te zijn. Ook de acteerprestaties vond ik niet bijster indrukwekkend.

3,5 * door vnl. de visuele plaatjes en decors.

Frankenstein is duidelijk een passieproject van Guillermo del Toro, die opnieuw zijn liefde voor gothische decors en tragische monsters laat spreken. De film ademt dan ook sfeer en melancholie. Hoewel de CGI niet altijd overtuigt, blijft het geheel een visueel feest dat je meesleept in Del Toro’s duistere wereld. In het laatste half uur is het qua verhaal wel het beste er vanaf, maar Frankenstein is niettemin een fraai staaltje vakmanschap.

3,5 * Schoonheid in verval

Ik kwam niet echt in het verhaal, misschien omdat ik geen sympathie voelde voor een van de personages, ook niet voor 'het monster'. De dialogen waren wat stroef, en ik had medelijden met de jongedame die in de meest protserige jurken moest rondlopen. Zij was in één keer ook wel erg dol het monster, zo gezellig was hij niet. Gelukkig bleef haar rol beperkt. En waarom was Frankenstein zo teleurgesteld in zijn creatie, het leek mij toch een opmerkelijke wetenschappelijke prestatie, maar goed.

Ik keek tot precies halverwege en had er toen genoeg van, na enkele dagen toch het tweede deel gezien, die me wel iets beter beviel dan het eerste. Toch waren er de nodige ergernissen, zoals de dieren die duidelijk door de computer gegenereerd waren, tot de ratten aan toe. En het feit dat het monster niet dood kon gaan kwam op mij ook wat onzinnig over, evenals zijn onmenselijke kracht, maar misschien is dat in het originele verhaal ook zo.

Ik zie behoorlijk wat slechte recensies, maar ik vond hem uiterst vermakelijk. Het is zeker geen topper , maar er gebeurd wel genoeg waardoor het me wel bleef boeien. Een verhaal en af en toe een beetje aktie, ja ik vond hem lekker wegkijken.

Een cinematografisch indrukwekkende verfilming van de klassieker Frankenstein. Geen echte horror maar eerder een gotisch sprookjesverhaal. Degelijk geacteerd ook, met Mia Goth die er haar carrière van heeft gemaakt om in horrorfilms op te treden en Christoph Waltz die dit jaar ook in die andere klassieker Dracula speelt. De voorstelling van het monster is wel even wennen als je Boris Karloff gewoon bent in de hoofdrol. Zijn superkrachten doen wel heel ongeloofwaardig aan, een tonnenzwaar schip vooruit duwen en meerdere geweersalvo's en zelfs een dynamietontploffing overleven. Ik weet niet of het monster in het boek ook onsterfelijk is? Het laat i.i.g. de deur wagenwijd open voor talloze vervolgdelen.

"In seeking life, I created death."

Ik ben helemaal niet zo goed bekend met de lore omtrent Frankenstein, de oudste films heb ik ooit wel eens gezien voor de horrorfilm challenge, maar daarom heen interesseert het hele verhaal me nooit héél erg. Wel weet ik dat er best veel diverse variaties omtrent dit verhaal rond gaan, en zo dus ook deze nieuwe film van Guillermo del Toro. En dan moet ik ook wel héél eerlijk bekennen dat deze film me in eerste instantie ook helemaal niet aantrok, maar na de immens veel lovende berichten en het hoge cijfer zoals hier en op andere films sites ben ik de uitdaging toch maar aangegaan, die 149 minuten stoorde me namelijk behoorlijk.

De film begint echt onwijs gaaf, en daar had del Toro mij ook wel echt te pakken. Grauw, hard en vooral onvoorspelbaar met een angstaanjagend monster, wanneer we beginnen met het verhaal wat verteld werd door de ogen van Victor, kakte de film wat in qua snelheid en moet je ook je eigen verwachtingen iets gaan bijstellen. Hoewel de film toch wel lekker gorey wist te worden vond ik het verhaal toch wel wat zwakker. Maakt niet dat ik op dat moment echt nog aan een hoger cijfer voor deze prent zat te denken. Ik hield ook wel van het stukje lovestory, dat maakte de boel wel weer compleet.

Maar dan gaan we over naar het perspectief vanuit 'het monster', waar ik toch echt mijn aandacht begon te verliezen. Het kon me echt niet meer zo heel veel interesseren. Het bloederige ging er een beetje van af, en ik vond ook persoonlijk de de film zijn duisternis een beetje verloor.

Maakt het allemaal niet dat ik me er best wel mee heb kunnen vermaken, maar er achteraf wel dubbel en dwars achter kwam dat die 149 minuten ook wel heel erg lang waren hoor. Of het korter kon weet ik niet, want ik ben dus niet zo goed bekend met het verhaal omtrent Frankenstein (ik weet de hoofdlijnen). Maar toch, door de gore en het vermakelijk eerste deel van de film ben ik best overtuigd.

Redelijk sterk fantasie horror drama. Del Toro maakt zijn eigen versie van het verhaal. De film opent sterk met een goeie actiescene. Daarna wordt het verhaal via flashbacks vanuit verschillende perspectieven voortgezet. Daarbij is het eerste deel van de film iets te langdradig maar de film blijft wel boeien. De tweede helft is sterker en biedt ook meer spanning en actie. Del Toro slaagt er ook goed in om het monster enige ziel te geven, wat bij de kijker ook emotie opwekt. Visueel is de film om te smullen met fraaie decors en aankleding. Het acteerwerk is dik in orde, alleen Goth weet niet te overtuigen. 4.0

Onderhoudende, kwalitatieve genremix vanuit de capabele handen van regisseur Guillermo del Toro, die hiermee zijn beste film in tijden aflevert. Een grootse productie, rijk aan detail, met een aantal uitmuntende rollen. Zeker Jacob Elordi overtreft zichzelf als kwetsbaar, maar ijzersterk schepsel. Bijrollen zoals die van Mia Goth en Christoph Waltz zijn wat slordig in het verhaal gewerkt en het tempo is onevenwichtig, maar Frankenstein ademt passie en talent uit. Toch verfrissend hoe zo'n bekend verhaal toch nog een fijne, moderne insteek kan krijgen.

Uitstekende film over een wetenschapper die leven wil scheppen uit de dood. De film ziet er prachtig uit en neemt je mee in de gotische wereld van midden 19de eeuw. Het blijft natuurlijk een mooi verhaal en past precies in het straatje van Guillermo del Toro. De twee hoofdpersonages (Frankenstein en het monster) komen goed uit de verf hier.

Simpelweg mijn smaak niet. Dat begon al snel in openingsscène die overduidelijk in de studio is opgenomen. Dat is een stijlkeuze maar niet een die mij smaakt. De rest van de film vond ik wat betreft production design ook allemaal het net niet, iets te schoon en opgepoetst. Dus qua sfeer kon ik hier weinig mee. En inhoudelijk en qua plot was het allemaal weinig bijzonder en dan zijn die 150 minuten er veel te veel en dat merk je vrijwel constant in de film. 1,5*.

Een aantal jaren geleden heb ik Mary Shelley's beroemde boek met plezier gelezen, maar eigenlijk heb ik sindsdien nog geen filmadaptatie van Frankenstein gezien. Deels onbewust, misschien ook wel deels bewust. Onbewust, omdat er nooit echt een film op mijn pad is gekomen en bewust, omdat ik het wellicht ook helemaal niet nodig vond. Het boek creëerde een mooi beeld in mijn hoofd, waarvan ik het niet nodig vond om deze los te laten.

Maar na het zien van de trailer van deze film van Guillermo del Toro was mijn interesse toch wel gewekt. Doordat we alweer een paar jaar verder zijn, had ik er tijdens het kijken niet meer zo veel last van dat de film nogal afwijkt van het boek. Toen ik later weer het een en ander online teruglas, herinnerde ik het me weer. Is dat een probleem? Wat mij betreft niet, op het einde na. Ik had tijdens het kijken wel door dat het een en ander anders was, maar er kwamen genoeg momenten van herkenning voorbij. Sterk ook dat de twee vertellingen (perspectieven) erin zijn gehouden. Bovendien verwacht ik niet van een filmregisseur dat hij alles bladzijde voor bladzijde gaat vertalen naar het scherm. Van Del Toro verwachtte ik ook wel een eigen visie, gezien zijn aanpak bij Pinocchio, en wat mij betreft is dat zijn goed recht. Enige hommage aan het origineel zou hem wel sieren natuurlijk, maar daar voldoet hij wat mij betreft wel aan.

Deze filmversie van Frankenstein is een lust voor het oog. In visueel opzicht is de film wat mij betreft raak: ontzettend sfeervol, prachtige sets en kostuums, en je wordt moeiteloos meegenomen naar deze (halve) fantasiewereld. Het uiterlijk van The Creature is wellicht even wennen. Zelfs op de cover van mijn boek is een tekening van de Boris Karloff interpretatie zichtbaar en dat is ook het beeld dat de meesten van ons bij hem hebben. Toch vind ik het mooi wat Del Toro er hiermee gedaan heeft en Jacob Erlodi speelt hem ook heel goed. Een moeilijke rol om te spelen, maar ik leefde met hem mee. Ook Oscar Isaac is overtuigend in zijn rol als het gekwelde titelpersonage met een godcomplex. De overige cast, waaronder Mia Goth, Charles Dance en Christopher Waltz, krijgt aanzienlijk minder te doen, maar speelt wel naar behoren. Tevens nog een mooie bijrol van David Bradley, die het verdient om genoemd te worden.

Het verhaal is en blijft sterkt en verveelt ook niet. De film wist mij gedurende de 150 minuten in ieder geval moeiteloos te boeien. Het enige smetje vond ik het einde, waarbij men dus ook afwijkt van het boek. Ik kon me het originele einde niet meer helemaal herinneren, maar wist wel nog dat dit 'm niet was. Ironisch genoeg is de teleurstelling nog geeneens dát er afgeweken wordt, maar vooral de manier waarop. Er wordt gekozen om Victor en zijn creatie naar elkaar te laten toegroeien en hen eigenlijk als vader en zoon uit elkaar te laten gaan. Een gewaagde keuze, want daarmee laat je zowel de personages als je publiek achter met een heel andere gemoedstoestand. Die ontwikkeling (de ''change of heart'') komt wat mij betreft echter veel te snel en is daardoor niet geloofwaardig. Ik kreeg er een heel afgeraffeld gevoel bij; alsof ik een stuk film miste. Uiteraard is dit geen goed teken voor een film van deze omvang.

Doordat het einde een beetje teleurstelt, heb ik wel even getwijfeld over mijn score. Toch ga ik voor het voordeel van die twijfel, want Frankenstein is gewoon een film zoals ik 'm graag zie: geboeid van begin tot eind, meelevend met de personages en meegezogen in het verhaal. Als je een liefhebber bent van gotische horror/fantasy, is dit eigenlijk een film die je niet mag missen. Niet perfect, maar wel heel onderhoudend en degelijk.

4*

Sinterklaasavond mezelf met een goed glas Bourbon aan een film gezet en dat werd deze Frankenstein aangeboden door Netflix. En daar had ik dus best zin in, met de Branagh versie nog redelijk vers in het geheugen, was ik wel heel erg nieuwsgierig wat Del Toro met dit verhaal ging doen.

Een dergelijk verhaal moet praktisch een kolfje naar de hand van de man zijn hoewel ik het boek van Mary Shelley nooit las. Verrassing is dan ook het karakter Harlander die toch zeker niet in de '94 versie voorkomt. Maar goed, buiten dat is deze Frankenstein weinig verrassend te noemen waar de scripts niet bijzonder veel van elkaar verschillen behalve de switch van verteller het laatste uur. Buiten dat valt deze Del Toro, zoals praktisch verwacht mag worden, van meet af aan op als visueel prachtig. Het is sfeervol duister met een goede soundtrack en zet Isaac de rol als kille uitvinder/dokter prima neer. Een plus is daarnaast de dynamiek van het extra karakter in de vorm van Harlander die bepaalde elementen zoals egoïsme, trots en principes nog verder op scherp zetten. En zoals te verwachten ziet het er allemaal prachtig uit met name de opbouw naar en het moment van 'ignition'.

Maar Del Toro trekt het geheel breder waar hij niet alleen bij het verhaal en diens horror blijft, want de Gore wordt niet geschuwd met de slagvelden en het ongebreideld sleutelen aan alle onderdelen, tevens is er dat stukje presentatie in de collegezaal wat toch best wel een beetje shocking is met zijn getoonde experiment, en buiten dat zijn er fases waar het qua muziek en toon sprookjesachtig genoemd kan worden. En opzich slaagt Del Toro in het geheel dat bovengemiddeld genoemd kan worden zonder dat het nu echt de buitencategorie benaderd. Voeg daar pathologisch anatomische dingetjes aan toe die echt interessant zijn, en zijn de decors en locaties prachtig te noemen.

Maar praktisch alles heeft minpunten en zo deze Frankenstein dus ook, want de speelduur is toch echt wel wat te lang. Want tussen het eerder genoemde verhaal, de Gore, horror en de sprookjesachtige fase door zakt het tempo zo halverwege toch door de bodem als 'het monster' ook nog lange zwijgzame scènes krijgt om zich te tonen en uit te beelden als nieuw en ontdekkend in deze wereld en de kennismaking met Elizabeth. Daarnaast vind ik de verschijning van Jacob Elordi eigenlijk geen moment eng of heel erg indrukwekkend en staat flets tegenover het vaatje buskruit genaamd DeNiro. Spanning en verrassing is er natuurlijk ook al niet omdat ik het verhaal toch wel goed ken van de '94 versie, en dan blijkt deze Del Toro toch opeens een vrij lange zit. Aan dat laatste kan de film natuurlijk niets aan doen.

Voorlopige eindoordeel is dan ook dat deze film al stukken beter is dan de matige '94 versie en het geheel zich toont als een gestyld en goed geheel met de nodige kanttekeningen. Daarom voorlopig een 3,5 en wie weet...

Del Toro maakt een meesterwerk van een meesterwerk. Natuurlijk is het geen horror zoals we dit kennen. Dit genre bestond niet eens toen Shelley haar verhaal schreef. Dit was geen goedkoop schrikverhaaltje.

Al is dit er wel van gemaakt in het begin van de 20e eeuw. En werdt het monster er eentje in de rij met Dracula en de weerwolf.

Del Toro maakt er een visueel prachtstuk van, alle details zijn vol aandacht uitgewerkt door de meester. Enige wat ik jammer vind is de speelduur. 2.5 uur het is de ziekte van de bioscoopfilm van deze tijd. Dit had best 45 minuten minder gemunt, daar het een vrij eenvoudig verhaal is.

Toch 4 sterren en prachtige weergave van een klassiek verhaal waar drama science fiction en toch ook wat filosofie in samenkomt.

Hele mooie en vooral sfeervolle film, een cast die sterk speelt, hele mooie cgi, kostuums ook erg goed gedaan. Enigste minpuntje vond ik toch de lengte van de film, maar ja ik moet toch wat hebben te zeuren

Wat een verschrikkelijk slechte film. Kan me niet herinneren dat ik ooit een film halverwege heb uitgezet met de gedachte "Het is voor nu even genoeg, ik kijk morgen wel verder" want als ik ergens een hekel aan heb dan is het dat een film onderbroken wordt door reclame of iets anders. Maar ik trok het gewoon niet meer. Had gehoopt dat het een 4 sterren-film zou zijn, en dat had het ook kunnen zijn maar ik geef hem 1 ster. Had 2 sterren kunnen zijn als het aantal dialogen met 90% verminderd was. Had 3 sterren kunnen zijn als er een griezel-, horror- of schrikmoment in de film had gezeten (wat je best mag verwachten in een film die Frankenstein heet) en het had 4 sterren kunnen zijn als de film anderhalf uur korter was geweest (maar dat zal wel komen door de eindeloze niets toevoegende dialogen in de film). Het personage Frankenstein deed me denken aan een combinatie van Peter Gabriel in zijn Genesistijd gecombineerd met het Beest (uit Beauty & The Beast) en Gollem (en dan de goedaardige kant van Gollem). Echt, een schande voor de naam Frankenstein deze film. We zijn bijna 100 jaar verder maar de film uit 1931 is echt zoveel beter dan dit gedrocht.

De verfilming van Guillermo del Toro van Mary Shelley’s klassieke werk Frankenstein; or, The Modern Prometheus. Het verhaal van een man (Victor Frankenstein) die de dood wil overwinnen en uit lichaamsdelen van gestorvenen een onsterfelijk creatuur schept. Een film in twee delen, zou je kunnen zeggen. De film begint met het verhaal vanuit het perspectief van Victor Frankenstein en voegt daar later het vertelperspectief vanuit het monster aan toe.

Goeie film. Zeker. Er is veel aan de film dat bewondering verdient. Optisch bijvoorbeeld. De kunstzinnig vormgegeven settings zijn ongeëvenaard mooi. Of we ons in een vervallen toren bevinden, in het luxueuze huis van de familie Frankenstein of in de ijzige hel van het arctische gebied (dat overigens de locatie is van waaruit het verhaal wordt verteld), het ziet er allemaal grandioos uit. Dat daarbij geen enkele setting er als iets uitziet dat werkelijk bestaat, doet er niet toe. Dat surrealistische aspect verwacht je bij del Toro. De fantasievolle landschappen, gebouwen en interieurs verfraaien de film. Des te jammer dat een roedel wolven van duidelijk digitale oorsprong door de fraaie beelden springt en de fijne magie enigsziens wegneemt.

In de film maakt del Toro er geen geheim van dat het ware monster niet het creatuur is, maar zijn maker Victor Frankenstein. Dat feit is niet verrassend. Het totale gebrek aan raffinement dat del Toro hanteert om dat punt te maken, verraste me wel. Het personage Victor Frankenstein is behoorlijk rechtlijnig in zijn denken en doen. Om de dood te overwinnen en het creatuur te maken, dat hij vervolgens als een monster behandelt, gaat hij letterlijk over lijken. In het personage zit geen geweten en amper enige relativering verborgen. Het is niet erg uitdagend om hem als het ware monster te zien. In de verteller Victor Frankenstein, die een deel van het verhaal voor zijn rekening neemt, komen de vraagtekens bij zijn gedrag wel naar voren. Frankenstein de verteller heeft weinig gemeen met Frankenstein de perfide wetenschapper. De film laat de zelfreflecterende ontwikkeling van het personage helaas niet gedegen zien. Jammer. De verteller vond ik een interessantere versie van Victor Frankenstein.

De film neemt veel tijd om de personages te introduceren. Dat geldt ook voor het verhaal dat gedetailleerd wordt verteld en de kans krijgt om langzaam te gedijen. De weg naar het gedijen had wat mij betreft soms iets vlotter gemogen. Haaks daarop staat het einde. Een kitscherig einde dat veel te gehaast en daardoor weinig gefundeerd veranderingen in het denken en gedrag van de personages laat zien. De allesbepalende confrontatie en de persoonlijke gevolgen daarvan hadden eenzelfde gedetailleerde uiteenzetting verdient als de aanloop ernaartoe.

Neemt niet weg dat de film een prachtige film is. Naast het intrigerende verhaal en het fantastische setdesign, is de goede cast daarvoor verantwoordelijk. Oscar Isaac is uitstekend gecast als de megalomane wetenschapper die charisma, arrogantie, genialiteit en tragiek in zich herbergt. Jacob Elordi is het creatuur. Erg goed, vond ik hem. Afschrikwekkend, wanhopig, terneergeslagen en behalve monsterlijk ook menselijk. Prima acteerwerk ook van de rest van de cast met bekende namen als Mia Goth, Christoph Waltz en Charles Dance. Ja, Frankenstein is een goeie film.

Del Toro heeft geweldig oog voor detail , dat kun je wel aan hem overlaten , prachtige decors , mooie werelden maar dit keer kon het me toch minder raken dan in bijvoorbeeld zijn vroegere pareltjes zoals pan's labyrinth .

Zoals zo vaker blijkt CGI tergelijkertijd een oplossing maar ook een vloek , werelden kunnen worden gecreerd zuiver uit de computer maar ze zullen nooit zo echt aanvoelen als de oude practical effects , en bovendien zijn de CGI effecten de laatste 10 jaar niet verbeterd , dit zie je vooral pijnlijk duidelijk in de wolven scene , alleen als het om sets gaat kan het heel veel maar is het tergelijkertijd een valkuil , het kan nooit de warmte van echte sets evenaren .

Verschillende andere keuzes haalden me uit de film , met het personage Elizabeth kon ik weinig , de perfecte vrouw qua moraal kwam mij heel bevreemdend en zeer ongeloofwaardig over , zogenaamd zo meelevend maar kil als ijs tergelijkertijd .

Dan nog de keuze om Het monster vrijwel onoverwinnelijk en overdreven sterk te maken , het lijkt wel een superheld uit marvel , hij kan niet worden gedood dus is er ook geen spanning in het verhaal vanuit dat perspectief .

Nee Del Toro stelt me teleur met deze versie .

Film met twee gezichten.

Eerste uur het sterkst. Mooie (visuele) mix van de typische del Toro stijl met fantasy, gore en (lichte) horror elementen.
Na de creatie van het "monster" gaat de film direct de drama kant op en kakt de film gigantisch in.
Del Toro kiest hier veel meer voor het dramatische aspect van het verhaal.
Voor de één welkom, voor de ander slaapverwekkend.
Ik hang er een beetje tussenin.
Visueel valt het monster nogal tegen (te menselijk) als je dat afzet tegen de gore van alle lijken die gebruikt zijn om "het" te creëren.
Del Toro houd het allemaal net te braaf en het einde is dan ook weer mierzoet. Jammer...
Special effects zijn wisselend: scene's met de proef in het "medisch tuchtcollege"? waren zeer goed.
De scene's van het opblazen van het laboratorium en de wolven zagen er weer wat knullig uit.
Acteerwerk van Oscar Isaac vond ik ook niet bijster bijzonder. Beetje op de automatische piloot, Waltz idem dito...
Alles bij elkaar wel een voldoende al had de stijl en het tempo van het eerste uur wat mij betreft de voorkeur gehad.

2,5*

Ergens voelt het misschien allemaal wat ''Netlix-ified'' aan - vooral de visuele filter en die CGI-achtergronden is echt een beetje de ''Netflix''-identiteit zoals je het ook recent in het laatste seizoen van Stranger Things zag - maar goed, langs de andere kant zou de film wellicht nooit van de grond zijn gekomen zonder het streamingplatform, dus ja, dan vind ik het uiteindelijk wel een win. Want ondanks sommige visuele oneffenheden draagt het onmiskenbaar ook de typische Del Toro-stijl in zich, en dat is waar ik voor kom, en elke keer opnieuw voor zal blijven komen. Blijft toch een leuke, speelse filmmaker. Frankenstein is qua bronmateriaal ook gewoon een ideale fit voor hem. De filosofische diepte van het boek wordt nooit echt ergens helemaal bereikt, maar verder weet Del Toro wel hoe om te gaan met de gotisch-Victoriaanse setting, thema's als misbegrepen 'monsters' en mensen als de echte monsters, obsessie, godscomplexen. Het zijn thema's waar hij zijn weg intussen wel in kent, en vooral de wereld waarin het zich allemaal afspeelt is classic Del Toro.

En die Del Toro-stijl komt dus ook met hele coole gotische plaatjes, beelden, sets en locaties, waarvan ik het merendeel er heel sfeervol vond uitzien (op de af en toe artificiële/plastische look na). Het opdelen in hoofdstukken en perspectieven, het kaderverhaal op de Noordpool.. het werkt verhaaltechnisch allemaal wel, en ondanks een geruime speelduur bleef ik geboeid. En last but not least bleef ik vooral ook heel geboeid door de acteerprestaties. Jacob Elordi zet een verrassend goede en gevoelige portrettering van het monster neer, maar vooral Oscar Isaac is ijzersterk als de megalomane, narcistische Victor Frankenstein. Het conflict tussen hen beide komt uiteindelijk niet helemaal uit de verf en blijft een beetje oppervlakkig, maar ze dragen de film wel.

Kleine 4*.