moviemafketel

Mooi en dromerig liefdesverhaal. De ene die halsstarrig gelooft in het lot en graag een vaste verbintenis heeft en de ander die de liefde geen etiket wil geven en gewoon wil zien wat de dag hun brengt. Leuk gegeven dat geschuif in die 500 dagen. Het bleef goed te volgen, omdat er soms weinig bijzonders gebeurde. Iedereen die wel eens echte liefde heeft ervaren zal veel herkennen in deze film. Vond het vooral erg pakkend dat je tijdens een relatie alles veel rooskleuriger inziet dan als dat je er rationeel op terugkijkt als de relatie eenmaal voorbij is. Ik vond Summer best afstandelijk en dat ergerde me behoorlijk aangezien ik niet van dat soort eigenschappen houd. Zeg gewoon wat je wil, want dan weet de ander tenminste precies waar hij/zij aan toe is. Ze speelde haar rol dus gewoon erg goed, want dit was immers 1 van haar karaktertrekjes. Wel pijnlijk om te zien dat Tom er alles aan doet om er een echte relatie van te maken, maar haar nooit echt heeft leren kennen. Ben erg benieuwd wat haar overkomen is dat ze zo is geworden. De achtergrond van haar kwam helaas niet goed naar voren. Had ik meer van willen weten. Zo zie je maar dat je soms beter 10 domme vragen over een broodje kan vragen aan een meisje dan dat je meteen alles in de strijd gooit om de liefde van je leven te willen vinden. Het was haar lot om haar man kennelijk hier tegen te komen en wat dat betreft heeft ze wel wat geleerd van Tom. Leuk einde dat Tom juist zijn ware tegenkomt terwijl hij dit absoluut niet meer verwachtte. De teksten zijn soms erg goed en slaan de spijker op de kop. Film begon zwak en ik schrok ook wel toen er opeens op straat gedanst werd. Gelukkig verdween die onzin snel naar de achtergrond en word je steeds meer het verhaal in gezogen. Dit mede door de prima muziek. De splitscreens deden me erg denken aan de clip van Daniel Powter met het liedje bad day. Niet altijd even effectief gebruikt, maar wel een mooi stukje is hoe hij het in zijn fantasie voor zich zag en hoe de werkelijkheid eigenlijk recht in je gezicht keihard kan zijn. 1e deel dus wat minder, maar 2e deel maakt het meer dan goed. Wie was trouwens dat kleine meisje(KickAss) waar hij elke keer dingen aan vroeg? Werd niet echt goed geïntroduceerd. Anyway, film is me overall prima bevallen en dan vooral door het acteerwerk van Deschanel. Heb nog niet veel films van dr gezien, maar ben nu wel benieuwd naar andere films van haar geworden. 3,5 sterren.

Had op iets meer gehoopt. Videoland van KPN gaf deze 3,5 sterren en de samenvatting leek ook wel wat te zijn, maar helaas was het niet erg veel aan. Het blijft hangen op een bepaald niveau en de spanning bouwt op om dan geheel in te storten. Alles is vrij voorspelbaar. Alleen dat de broer in de rolstoel alles deed om een nieuw evangelie te beginnen kwam nog wel enigszins als een verrassing. Acteerwerk niet eens zoveel op aan te merken, maar tilt het geheel ook niet naar grotere hoogtes. Had echt meer in kunnen zitten, aangezien die films over getallen en het geloof me altijd wel wat doen. Nu niet meer dan middelmatig B-horrorfilmpje.

Dit zal 1 van de oudste films zijn die ik in mijn leven heb gezien. Alles wat maar met rechtszaken, rechtbanken, juryberaad etc. te maken heeft vind ik interessant. Hoe 12 willekeurige mensen van straat geplukt worden om te beslissen over leven of dood van in dit geval en jongen van slechts 18 jaar. Wat zou jij als jurylid doen? Je kent de vermoedelijke dader niet, je was niet bij de moord, het bewijs dat op meerdere manieren te interpreteren is. Lijkt me erg moeilijk, aangezien je emoties en vooringenomenheid even opzij moet zetten. In 12 Angry Men voel je jezelf de hele tijd het 13e jurylid. Voor beide kanten valt wat te zeggen. Veel direct en indirect bewijs, maar alles viel zo te weerleggen dat je naar mate de film vordert je ook eerder geneigd bent onschuldig te zeggen. De cast speelt degelijk tot goed. Hier en daar wat overacting en de juryleden gingen toch wel erg makkelijk 1 voor 1 overstag. Wel een film waar een duidelijke gedachte achter schuil gaat en prettig wegkijkt. Had nog wel graag de reactie van de verdachte en de rechter willen zien bij het oordeel. 31e plaats in de top 250 vind ik trouwens wel erg hoog. Ik geef 3 sterren.

Ik ben erg blij dat ik juist deze film uit zocht om weer eens te herzien.
Kon me er gelukkig ook haast niks meer van herinneren op wat kleine scenes na.

Duidelijk te merken dat de aanslagen op de Twin Towers nog vers in het geheugen lagen bij de makers. De dialoog die Monty voor de spiegel heeft en waarbij ongeveer elke etniciteit wel de revue passeert (waaronder Bin Laden) is een knap staaltje acteren van Norton. Hij schijnt iets te hebben met die spiegel-scenes.(AHX)
Uiteraard Ook Ground Zero dat vanuit de flat van Frank goed te zien was, gaf me wel weer even wat rillingen. Troosteloos uitzicht, maar goed passend bij het karakter van Frank die zich niet echt bezig lijkt te houden met de emotie van de mens.

Wat een geweldige muziek trouwens de hele film door zeg, dat houdt je aandacht er wel bij. Hierbij hele mooie plaatjes van de straten van New York en het uitzicht op de Hudson, echt kippenvel af en toe.

Acteerwerk is helemaal niks mis mee. Er zijn wel wat slappe karakters die ik niet helemaal in de film thuis vindt horen. Zijn vader en dikke vriend overtuigen mij niet. En alhoewel ik Hoffman een grandioos acteur vindt, snap ik niet helemaal hoe hij ooit in het leventje van Monty terecht heeft kunnen komen. Het is toch wel een behoorlijke nerd en daardoor kon ik zijn rol niet helemaal plaatsen.
Nee, de prijs voor beste acteur gaat duidelijk naar Barry Pepper, wat een klasbak blijft dat toch. Heb de regisseur van Seven Pounds al eens horen zeggen dat je hem niet teveel aanwijzingen moet geven of in een keurslijf moet stoppen. Laat hem gewoon gaan en hij zal je niet teleur stellen. Kwaad, verwaand, verdrietig, wanhopig, ik geloof hem elke keer.

En dan het verhaal zelf. Interessant gegeven. Wat zou jij doen in je voorlopig laatste 24 uur, voordat je (ten onrechte) de cel in moet?
Je zou net als Monty toch wel graag willen weten wie je er bij heeft genaaid he? Verder even door je eigen straten lopen, waar je elk metertje van kent samen met je hond(die je van de dood gered hebt) en natuurlijk nog 1 keer afspreken en goed feesten met de mensen van wie je houdt. Ik zou het niet zo anders doen als Monty eigenlijk nu ik erover denk.

De disco-scene is hier ook al veel aangehaald. Alles klopt daar. De muziek van de DJ, het mooie blauwe licht, de vrouwen, het VIP-hoekje. Het kwam allemaal over alsof je er zelf bij was.
Met onder de oppervlakte elke keer dat verdriet dat het een aantal uren verder allemaal voorbij zal zijn. Kun je er dan nog wel 100% van genieten he? Het gesprek tussen Monty en Frank is 1 van de meest eerlijke en geloofwaardige gesprekken dat ik ken uit films.
Ook de aanval aan de bar van Frank op Naturelle vond ik indrukwekkend. Hij zei wat velen van ons waarschijnlijk ook dachten.

En dan het einde, de dag des oordeels. Het ochtendwandelingetje met zijn 2 kornuiten en Doyle. Er is geen weg meer terug, de tijd is niet meer terug te draaien en ook niet meer voor te blijven.
De ultieme en tegelijkertijd ook zo voor het gevoel foute vriendendienst. Frank die eenmaal bezig haast niet meer op kan houden met slaan, omdat hij ergens woedend is op Monty en zichzelf tegelijk. Het komt er allemaal uit in deze emotionele finale.

Een mooi alternatief einde in droom-vorm van Monty en dan opeens weer de keiharde realiteit van 7 jaar moeten zitten.

Ijzersterk Drama!

Ik verhoog naar 4 sterren.

Katherine Heigl is gewoon hot, klaar.
Het verhaal is er weer eentje van de lopende band. Even ander kleurtje erin gooien en het kan de markt weer op. Ik heb een romcom-vergiftiging opgelopen de laatste tijd. Toch was ik wel weer benieuwd wat ze er nu weer van gingen bakken om tot het eind goed al goed-einde te komen.
Beetje magertjes allemaal. Het gaat hier meer om de lekkere zussen dan dat er nou echt een verhaaltje in zit. Tsja 27 jurken en de bruidsjurk de 28e, punt haha. 2,5 sterren is wel voldoende denk ik.

Leuk, onderhoudend romkommetje. Mooie achtergrond zo dat Hawaii. Ik heb nergens hoeven lachen,
maar het is wel een feelgood-geval. Waarom het lelijke broertje Schneider toch elke keer moet meedoen in een Sandlerfilm is me niet duidelijk. Ze lijken niet zonder elkaar te kunnen, bijna eng.
Barrymore is eigenlijk best een leuke chick en speelt haar rol prima. Het idee is ook redelijk origineel.
Was wel blij toen het afgelopen was. Het is goed zo.