Meningen

In zijn debuutfilm toont Soderbergh al de kwaliteiten die hem een van de belangrijkste regisseurs van de afgelopen decennia zouden maken. De volkomen beheersing wat betreft cameravoering, aankleding (let op de kleding) en het coachen van acteurs doen hem direct uitsteken boven de gemiddelde regisseur.

Bovendien is Sex, Lies, and Videotape een bijzonder intrigerend verhaal dat op een heel economische manier verteld wordt. De personages belichamen zijn perfect geschapen om de sfeer van het verhaal uit te dragen. De mate van perfectie is misschien wel het grootste tekort van de film: af en toe voelt het te bedacht en mist het daarom echt levendigheid. Maar dat is maar een klein minpunt, want de voortreffelijke cast weet over het algemeen juist wel de nodige bezieling over te brengen.

Een concept als verwisseling van kinderen wordt door Koreeda minder gebruikt voor het opbouwen van drama, en meer voor bespiegelingen op de waarde van opvoeding of juist die van erfelijkheid. Hij brengt een mooie dynamiek in dit verhaal door de kinderen uit zeer verschillende gezinnen te laten komen, die beide zo hun waarde hebben. Vader Ryotas beleving van het hele proces in de film staat centraal en helaas vind ik dit deel juist minder geslaagd door het gebrek aan nuance. Het riep onaangename associaties met films als Big Daddy op. Toch is het totaal - met name door de tegengestelde gezinnen - juist mooi genuanceerd.

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie Like Father, Like Son (ZUBB.nl)

Aan de ene kant is de documentaire Stories we Tell een heel persoonlijk verhaal over haar vroeg overleden moeder. We zien ondervragingen van familieleden en vrienden van de familie die allemaal hun eigen verhalen geven over haar leven. Heel invoelbaar is de worsteling met het vinden van geluk van moeder en het schuldgevoel dat vader er over heeft.

Aan de andere kant is een prachtig opgezet filmexperiment dat laat zien dat er niet een waarheid is. Niet alleen wordt dit getoond, maar de kijker wordt ook deelgenoot gemaakt het experiment en uitgenodigd zijn eigen waarheid vorm te geven. Dit doet Polley door de kijker te confronteren met de constructies die tot verhaal gemaakt worden.

Een langere recensie kun je hier lezen: Recensie: Stories we Tell (ZUBB.nl)