Meningen

Van heel veel gebeurtenissen die van invloed zijn op het verloop van de film krijgen we hier niets te zien. Of ze speelden zich voordat de film begint af, of ze worden opzettelijk niet in beeld gebracht. Het tekent de terughoudende, bescheiden stijl die David Lowery hanteert in zijn debuutspeelfilm. Daardoor voelt een film die zowel een romantisch drama als een misdaadfilm is nooit overvol aan en krijgt de film een heel eigen smaak.

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie Ain't them Bodies Saints (ZUBB.nl)

In All is Lost krijg je als kijker geen Wilson, zoals in Cast Away, geen Richard Parker, zoals in Life of Pi en geen Houston, zoals in Gravity. En de hoofdpersoon is niet het soort man dat uit eenzaamheid tegen zichzelf gaat praten. Je mag zelf invullen waarom de man handelt zoals hij dat doet. Deze vorm maakt het een unieke toevoeging aan het survivalgenre, eentje die gedragen wordt het uitermate subtiele acteerwerk van Robert Redford. Wat een licht opgetrokken wenkbrauw allemaal kan overbrengen.

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie: All is Lost (ZUBB.nl)

David O. Russell heeft besloten in deze film over the top te gaan, qua decor, kostuums en soundtrack. Maar uiteindelijk is het toch vooral een acteursfilm, zoals eigenlijk altijd bij hem. Het meest interessant is daarbij de confrontatie tussen de acteerstijl van Amy Adams en die van Jennifer Lawrence. Hun personages sluiten prefect aan bij hun verschillende stijlen. Een perfect stukje casting dus. Er vallen veel parallellen te trekken dus American Hustle en The Wolf of Wall Street. De film van Scorsese is komischer, maar de dramatische ontwikkeling van Hustle vind ik sterker.

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie American Hustle (ZUBB.nl)

De jaren zeventig worden nog al eens verbeeld als het bastaardbroertje van de jaren zestig. Zo ook in Anni Felici, waarin het streven naar vrijheid niet leidt tot zelfontplooiing, maar tot onzekerheid en het kwetsen van geliefden. Het stel Guido (een hedonistische kunstenaar) en Serena (de jaloerse vrouw) brengt de film vooral kibbelend met elkaar door. Hun kinderen worden daarbij vooral genegeerd, het zijn de ouders zelf die moeten opgroeien. Qua inhoud wordt dit nooit een heel bijzondere film en qua vorm is het, op best wel goede details na, met al dat gekibbel ook niet heel prettig. Dat maakt het geen slechte film, maar ook niet een waarvan ik echt genoten heb.

Een langere recensie kun je hier lezen: Recensie Anni Felici (ZUBB.nl)