Meningen

Lichtvoetige film van de heer Leigh. Waar treurige figuren uit troosteloze arbeiderswijken voorheen nog hele films vulden, duiken ze hier in slechts een paar scènes op: de zwerver in het park bijvoorbeeld, en de twee dikzakken op een muurtje waar een shot van zeker vijf seconden aan gewijd is.

En gelukkig maar. Poppy is namelijk een veel leuker personage dan de stukken verdriet uit Leighs vorige films (m.u.v. Johnny dan). Zo charmant als een Amélie is ze zeker niet, maar d'r opgewekte en weldoende karakter houdt de film levend en zorgt voor een aantal fijne contrastrijke scènes.

Aan de paar rijlessen van Poppy heb ik meer plezier gehad dan al m'n eigen rijlessen bij elkaar. Tof personage, die rijstructeur, verdient een eigen film.

Af en toe ook wat té contrastrijk, – boehoe, lieve Poppy wordt genegeerd door de grote boze, kille, verloederde maatschappij, boehoe – maar de film vliegt voorbij dus who fucking cares. Van cinematische power is evenwel nooit sprake. Daar mag Leigh nog aan werken.

Bij gebrek aan goeie feestjes appte ik eerder deze avond een vriend een beetje denigrerend dat ik dan maar een zwart-witfilm ging kijken. Wist ik veel dat het de misschien wel beste film van voor 1998 zou zijn.

Manmanman, ik heb me een partij zitten genieten. Van Newman als Hud, wat een personage, maar ook van de pa ("Little by little, the look of the country changes because of the men we admire"), het neefje en de huishoudster. Nee, er zijn maar weinig films waarin de hoofdpersonen zo menselijk zijn en zo geloofwaardig neergezet worden als in deze.

Voor zo'n ouwe film vind ik het ook een opvallend mooie. Anno 1963 waren er al zat kleurenfilms, dus ik veronderstel dat het een stijlkeuze is geweest om Hud in zwart-wit te schieten. Doorgaans heb ik daar een hekel aan, maar ik kan me moeilijk voorstellen dat deze film er in kleur beter had uitgezien.

En dan is er nog de setting. Texas, jaren 40 (de plotomschrijving rept over de jaren 50 , maar draaide My darling Clementine niet al eerder?). Daar hadden ze wel wat beter te doen dan zich druk maken over zwarte pieten, sekseneutrale wc's en zogenaamde aanrandingen. Over iets meer dan een week ga ik zelf naar Texas. Hopelijk heeft de tijd daar stilgestaan.