Een Amerikaanse tiener gaat logeren bij haar familie in Engeland. En dan breekt er een terroristische nucleaire oorlog uit. De film komt allemaal erg surrealistisch over met heftige beelden. Maar ook zo onwerkelijk en uit het niets dat ik halverwege begon om de film op een andere manier te interpreteren. De oorlog kwam uit het niets. Hij duurt heel kort. De vijand of de aanleiding is totaal onduidelijk. En de oorlog is ook weer net zo plotseling voorbij als dat hij begonnen is. Misschien moet je de film niet nemen zoals je hem ziet en wat er gebeurt maar is dit meer een beeld van wat er in het hoofd van Daisy omgaat. Ze komt al als een psychiatrische patiënt aan met allerlei pillen en waanbeelden. Als ze verliefd wordt wordt de reis in haar hoofd alleen maar heftiger, maar is het ook een weg die ze volgt om zichzelf te bevrijden. En op die manier komt ze ook weer thuis. Alleen is alles nog steeds niet helemaal goed maar gaat het nu wel beter met haar. En met deze interpretatie van de film kan ik voor mezelf in ieder geval meer met de film dan met dit surrealistische, gewelddadige en heftige verhaal dat de film in beelden laat zien. De titel verwijst ook niet naar een oorlog. Misschien is de oorlog vooral een psychologisch decor waarin Daisy haar oude identiteit vernietigt en een nieuwe identiteit opbouwt. Maar het boek ken ik niet. Dat zou wellicht ook kunnen schelen.
