Logboek

In 1981 was André van Duin razend populair met zijn tv-shows met Corrie van Gorp en Frans van Dusschoten. Dus dachten alle commerciële mensen in hun omgeving uiteraard van; dan maken we er ook een bioscoopfilm bij. Succes verzekerd. Maakt niet uit of het goed of slecht is. De mensen komen toch wel naar de bioscoop. En zo is het waarschijnlijk ook gegaan. Ik herinner me wel dat de film destijds ook hele slechte recensies kreeg. En ik heb hem ook nooit gezien. Nu is het inmiddels 45 jaar later, en heb ik de film eindelijk voor het eerst gezien. Maar ik kijk er dan nu ook heel anders naar, als dat ik toen gedaan zou hebben. Nu is het vooral één grote nostalgie. En in die zin is het wel een feest om al die bekende gezichten van toen te zien en ook de jaren tachtig entourage met al zijn sluikreclames die toen heel gewoon waren en meer van die beelden waarbij je denkt. Oh ja, zo ging dat toen. Maar een goede film is het natuurlijk nog steeds niet. Het verhaal is super mager en springt van de ene cliché naar de andere. Ook al was het wel leuk om het een keer gezien te hebben. André van Duin had ook vaak in interviews gezegd dat hij altijd een groot fan van Laurel en Hardy is geweest. En dat was in deze film ook echt duidelijk te zien. Er zijn diverse scenes in deze film die bijna letterlijk gekopieerd zijn.

Een film die gebaseerd is op het boek van Herman Koch genaamd het diner. Ook die film heb ik al eens eerder gezien. Maar toch herinnerde ik me het verhaal niet meer. Dat is ook niet zo'n heel simpel verhaal. Er lopen meerdere interessante verhaallijntjes door elkaar en ook de verhoudingen en relaties tussen alle personen worden mooi opgebouwd. Het is allemaal erg boeiend gefilmd en er wordt mooi geacteerd. Het einde is misschien onbevredigend maar het past wel. En dan ga ik nu eens kijken wat ik schreef bij "het diner". Misschien zou ik die film nu gelijk weer moeten gaan bekijken.

Het is eigenlijk vooral een schrijnend verhaal wat hier verteld wordt over twee jonge ouders die hun kinderen van 8 en 12 jaar oud in Polen in de steek moeten laten omdat ze in het buitenland moeten werken. In Polen kunnen ze geen werk vinden. En dat is na de communistische tijd kennelijk ook behoorlijk gangbaar geworden in Polen. Maar de kinderen zijn daar nog het meest de dupe van. Als documentaire is het een ander verhaal. Die is heel afstandelijk en observatief gefilmd. Als er niet regelmatig wat tekst in beeld zou staan over wat er daadwerkelijk aan de hand is waar je naar kijkt, zou je waarschijnlijk als kijker nauwelijks een idee hebben en alleen maar een opeenstapeling van vragen. Je ziet alleen maar twee jongens die veel ruzie maken. Af en toe komt moeder langs. En één keer komt vader. En verder heeft een van de jongens problemen op school. Dat is alles wat je uit de film zou begrijpen als die teksten er niet waren. Over de achtergronden en het hoe en wat is uit de beelden en de gesprekken niets te achterhalen. En dat is natuurlijk hartstikke slecht. Dit is geen documentaire. Zo werkt dat niet.

Ik zie dat het inmiddels alweer ruim 14 jaar geleden is dat ik de film gezien heb. Maar hij krijgt nog steeds dezelfde vijf sterren van me. Gek is wel dat ik het verhaal toch weer vergeten was. Het is ook eigenlijk een nogal ongeloofwaardig verhaal. En het zit ook best ingewikkeld in elkaar. Maar het is wel een mooi film verhaal. Een heel boeiend verhaal ook. Vandaar dat de film ook van het begin tot het einde blijft boeien. En zeker als er dan ook nog zo mooi geacteerd wordt. Kortom een film die voor mij zijn vijf sterren absoluut waard is.

Het verhaal is wel duidelijk in beeld gebracht. Een arme jonge man in Nigeria heeft een droom. Hij wil een waterput in zijn dorp bouwen en daarom gaat hij weg. Via diverse omzwervingen komt hij in Nederland terecht waar hij profbokser wordt. En zo hoopt hij geld te verdienen om de waterput in zijn dorp te kunnen bouwen. Dat is een mooi verhaal. Maar de film zelf is fragmentarisch en te afstandelijk om mee te kunnen leven met de hoofdpersoon of eigenlijk zelfs om geboeid te blijven kijken.

stem geplaatst

Het was alweer erg lang geleden dat ik deze film gezien had. Het was een vijf sterren film voor me en dat is hij overduidelijk ook nu nog steeds. De film bouwt zo mooi op. Er wordt erg goed geacteerd en er zitten ook hele mooie indringende scenes in. Gewoon nog steeds een topfilm.

Ik had deze dus al eens gezien en toen vond ik het niets. Deze keer ben ik milder. Het is inderdaad weer een typische Woody Allen film over hoe ingewikkeld het kan zijn om een relatie te hebben en het verschil tussen mannen en vrouwen. Heel vroeger vond ik deze films echt verschrikkelijk, maar inmiddels heb ik het al vaker geschreven bij Woody Allen. Als je zelf ouder bent en inmiddels de nodige ervaring in een relatie hebt, dan is het allemaal erg herkenbaar wat er gebeurt in de Woody Allen films. Alleen weet hij het op een grappige manier uit te vergroten. En daar is hij erg goed in, al is dit ook geen uitblinkende film van hem.

Een behoorlijk absurde film over twee mannen die elkaar ontmoeten bij een zelfmoordpoging en zo besluiten dat er wel meer mensen als hun moeten zijn die op dat moment met dezelfde gedachte rondlopen. Dan is het toch beter om dat tegelijk met zijn allen te doen. Tsja, een nogal bizar onderwerp voor een film dus. En zo zijn de makers waarschijnlijk ook. Want de film is ook zo, met een hoop bizarre dialogen en vreemde mensen in de groep. Maar toch erg vermakelijk ook hoe de film uiteindelijk een roadmovie wordt met een touringcar en een bus vol mensen die het mooiste ravijn in Europa zoeken voor hun zelfmoord. Alleen is twee uur wel wat lang voor een mager verhaal als dit. Maar goed, het was wel een aangename film ondanks het "zware" onderwerp.

Een film over een dichter en zijn gedicht. Eigenlijk behandelt de film drie thema's door elkaar. Het gedicht als een kunstwerk. De dichter die zijn gedicht uitlegt en de rechtszaak die aangespannen is door mensen die het gedicht te choquerend en provocerend vonden. En juist die drie zaken door elkaar is voor mij teveel van het goede. Waardoor het allemaal te hoogdravend en te vermoeiend werd. En waardoor ik vooral mijn belangstelling verloor. En ik mij ook afvroeg waarom hier eigenlijk een film over gemaakt moest worden. De tijd heeft het onderwerp immers ook ingehaald. Althans in de meeste (westerse) culturen. Ik had liever gezien dat de film een keuze had gemaakt. En als ik had mogen kiezen dan had ik het liefst alleen de mooie animatie met muziek en tekst van het gedicht zelf gezien. De rest had voor mij niet gehoeven. Maar dat is ook hoe ik meestal naar kunst kijk. Goede kunst heeft geen uitleg of achtergrond nodig. Althans niet voor mij.

Lasse Hallstrom in de tijd dat hij inmiddels alweer lang een regisseur in Amerika was. En daar heeft hij het kennelijk goed naar zijn zin en verdient hij ongetwijfeld ook veel beter. Ach hij kan het ook wel. Het ziet er allemaal mooi uit en de acteurs doen het ook leuk. Maar verder is het een flut film. Een verhaal over twee concurrerende restaurants waarbij je de afloop al mijlen ver aan ziet komen. Alle clichés en voorspelbaarheden worden uit de Amerikaanse gladde kast getrokken. En een onverwachte verrassing of plotwending komt niet in het woordenboek voor. Een film die ik eigenlijk de grond in zou moeten boren, maar hij keek toch lekker weg op een aangename manier.

Een Amerikaanse tiener gaat logeren bij haar familie in Engeland. En dan breekt er een terroristische nucleaire oorlog uit. De film komt allemaal erg surrealistisch over met heftige beelden. Maar ook zo onwerkelijk en uit het niets dat ik halverwege begon om de film op een andere manier te interpreteren. De oorlog kwam uit het niets. Hij duurt heel kort. De vijand of de aanleiding is totaal onduidelijk. En de oorlog is ook weer net zo plotseling voorbij als dat hij begonnen is. Misschien moet je de film niet nemen zoals je hem ziet en wat er gebeurt maar is dit meer een beeld van wat er in het hoofd van Daisy omgaat. Ze komt al als een psychiatrische patiënt aan met allerlei pillen en waanbeelden. Als ze verliefd wordt wordt de reis in haar hoofd alleen maar heftiger, maar is het ook een weg die ze volgt om zichzelf te bevrijden. En op die manier komt ze ook weer thuis. Alleen is alles nog steeds niet helemaal goed maar gaat het nu wel beter met haar. En met deze interpretatie van de film kan ik voor mezelf in ieder geval meer met de film dan met dit surrealistische, gewelddadige en heftige verhaal dat de film in beelden laat zien. De titel verwijst ook niet naar een oorlog. Misschien is de oorlog vooral een psychologisch decor waarin Daisy haar oude identiteit vernietigt en een nieuwe identiteit opbouwt. Maar het boek ken ik niet. Dat zou wellicht ook kunnen schelen.