Een onschuldige lieve film, goed voor mijn teerhartige Woemi, die het thuis met haar nieuws en ellende vretende grumpy old mannetje al zo zwaar te verduren heeft.
Even lekker zwijmelen bij extravagante weelde en prachtige kostuums, genieten van het verfijnde Engels, je verbazen over de verstikkende conventies van toen, kijk eens hoe vrij en blij we zijn geworden.
Onschuldig? Niets is wat het lijkt. Het is niet zo onschuldig om het verleden neer te zetten als de goede oude tijd om daar natuurlijk onze tijd als onzeker, bangmakend en gevaarlijk tegenover te zetten. Dat is het beeld dat populisten maar al te graag schetsen van onze wereld. Een leugenachtig beeld dus.
In 1930, het jaar waarin de film speelt waren door de grote depressie miljoenen mensen werkeloos geworden. Er hoefde niet gediscussieerd te worden over de hoogte van AOW of WAO want die bestonden domweg nog niet. Over bestaanszekerheid gesproken.
Een warme band tussen ouders en kinderen? De upper class had wel wat beters te doen dan voor zijn kinderen te zorgen, vraag bijvoorbeeld eens aan de huidige koning hoe gezellig het was op de kostschool, en voor de lagere klassen was een kind vaak niet meer dan een mond om te voeden en een paar handen om te helpen.
Van enige interactie tussen de klassen was- en ik vrees is- geen sprake, of het was dat de zonen des huizes in de gelegenheid werden gesteld om een dienstmeisje te bezwangeren.
