menu

Hier kun je zien welke berichten Denden 100 Piek als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Alice in Wonderland (2010)

4,0
Ik ben al van jongs af aan gek op films, maar het is iets van de afgelopen paar jaar dat ik me echt begon te verdiepen in regisseurs. Aan de hand van regisseurs weet ik vaak al van tevoren of een film mij aan zal spreken of niet. Dit heb ik vooral te danken aan Tim Burton, de eerste regisseur wiens films mij volledig wisten aan te spreken, van Beetlejuice tot Sweeney Todd. Met uitzondering van Planet of the Apes kan Tim Burton maar weinig fout doen bij mij. Zijn creativiteit en stijl vervelen me nooit, dus is het dan gek dat ik al sinds ik me kan herinneren uitkeek naar een Alice in Wonderland-verfilming van Tim Burton waarin die helemaal los kon gaan? Niet echt. Toen de film eindelijk werd aangekondigd was het voor mij dan ook niet echt een verrassing. De voorpret aan de hand van screens en trailers was gigantisch groot, evenals de teleurstelling toen de bioscopen dreigden de film niet te vertonen. Gelukkig kwam die er dan toch, en zo besloot ik om deze langverwachte film te ervaren op de beste manier mogelijk: IMAX 3D. Mijn verwachtingen waren torenhoog, ik kon eigenlijk alleen maar teleurgesteld worden. Maar ondanks dat Alice in Wonderland absoluut niet in mijn Tim Burton top 5 terechtkomt, kon ik na afloop van de film alleen maar zeggen: “Tim Burton heeft het nog steeds!”

Mijn grootste angst was eigenlijk het gebruik van CG, iets dat Tim Burton al heel lang in zijn films gebruikt en iets dat hij steeds meer toepast om zijn kenmerkende stijl te verwezenlijken. Ik heb er lang moeite mee gehad, vooral in Charlie and the Chocolate Factory kwam het voor mij niet helemaal goed uit de verf. Toen de eerste trailer verscheen was ik bang dat Alice in Wonderland dezelfde mixed bag aan CG zou worden. Gelukkig heb ik me daarin vergist, want deze film ziet er op elk gebied prachtig uit en nog belangrijker: het overtuigt. Tim Burton laat weer eens zien dat zijn stijl prima toe te passen is bij zowel donkere als kleurrijke films. Alice in Wonderland heeft het allebei en het gaat prima samen. Of het nu om een donker woud gaat of een kleurrijke tuin, Tim Burton draait er zijn hand niet voor om. Reken maar dat het er zelfs met al die moderne technieken weer ouderwets gestoord uitziet, alleen de 3D effecten waren niet echt bijzonder. Met vormgeving zit het dus wel goed, en daarmee weet Burton ook qua sfeer in elke scene de juiste toon te raken, mede met behulp van de prachtige soundtrack van Danny Elfman. Hoewel er dit keer geen herkenbare thema’s te vinden zijn in de soundtrack zoals ik gewend ben van Elfman, zorgt hij er wel voor dat elk moment weer magisch aanvoelt. Helaas kan je voor het eerst bij een Tim Burton film niet even rustig nagenieten van de film tijdens de eindcredits, want je wordt meteen compleet uit de film gehaald met een afgrijselijk en zeer ontoepasselijk nummer van Avril Lavigne. Erg jammer vind ik dat.

Het probleem bij de Tim Burton films is vaak dat de vorm belangrijker is dan de inhoud, al is het lang niet zo rampzalig als sommige recensies je doen geloven. Als je het originele verhaal kent, dan zul je het misschien net als ik alleen maar bewonderenswaardig vinden dat er überhaupt wat meer structuur in het verhaal zit in deze film. Door de film als een soort vervolg te presenteren en dan toch zoveel van het origineel erin te stoppen vind ik een goede manier om zowel nieuwkomers als kenners van het boek tevreden te stellen. Het boek direct omzetten in een film zou lang niet zo interessant zijn geweest als het verhaal dat je in deze film kan volgen. Dat gezegd hebbende blijft de focus toch op een grote kleurrijke groep personages waarvan er maar weinig echt aandacht krijgen en je ze dus niet echt leert kennen. Meer dan dat heb je toch ook niet nodig als je Alice in Wonderland verfilmt. Mia Wasikowska speelt de oudere Alice precies zoals ik me die had voorgesteld. Het was niet moeilijk te geloven dat ze ooit dat kleine meisje was van het originele verhaal. Ik heb heerlijk gelachen om de humoristische Tweedledee en Tweedledum, de March Hare en nog zoveel meer vreemde figuren. Ik vond het ontwerp van de personages, de animatie en de voice-acting allemaal top-notch. Vooral Stephen Fry als de Cheshire Cat was perfect gecast, en Alan Rickman als de Caterpillar was ook niet mis. Maar ik ben het eens met de meerderheid: Helena Bonham Carter steelt (zoals gewoonlijk eigenlijk, bedenk ik me nu) de show. Haar Red Queen is gruwelijk en hilarisch tegelijkertijd, en als kijker heb je net zoveel lol om haar te zien en te horen als dat zij zichtbaar had bij het spelen van die rol. Over Johnny Depp als The Mad Hatter ben ik ook heel enthousiast, zijn verschillende persoonlijkheden maakten elke scene waarin hij zat een feest om te zien. Dat sommige mensen dit als een simpele herhalingsoefening van Depp zien van zijn voorgaande personages vind ik onterecht, ik heb in ieder geval zeer genoten van zijn performance.

Tim Burton’s Alice in Wonderland is een fantastisch avontuur dat je moet beleven. Het behoort niet tot zijn beste werk, maar het is dan ook moeilijk om films als Sweeney Todd, Big Fish, Ed Wood of Edward Scissorhands te overtreffen. Ik ben een gigantische Tim Burton-fan, en ik ben me ervan bewust dat zijn stijl lang niet iedereen aanspreekt. Maar als je in bent voor een fantasierijk en compleet gestoord avontuur, dan is Alice in Wonderland een dikke aanrader!

Almost Famous (2000)

3,0
Erg leuke "coming-of-age"-film, waarmee ik natuurlijk duidt op de 15-jarige William. Ik vond dat Patrick Fugit best zijn sterke momenten had, maar meestal was ik niet overtuigd van zijn acteerwerk. De film weet altijd te amuseren en prima de boodschap over te brengen. Kate Hudson is weer even charmant als altijd, ze is helemaal op haar plaats als "band aid". Wat in deze film het beste naar voren komt is toch wel dat seventies mentaliteit en sfeertje, het komt naar mijn mening best goed uit de verf. Ook de blik "achter de schermen" bij zo'n Rock 'n Roll band wordt goed en geloofwaardig in beeld gebracht. Ik heb me in ider geval niet verveeld bij deze nog verrassend luchtige film over de sex, drugs en Rock 'n Roll van de jaren zeventig. Een 3.

Apocalypto (2006)

4,0
Ik vind dat Gibson zeer talentvol is als regisseur en dat bewijst hij maar weer eens met Apocalypto. Prachtige beelden die natuurlijk dienen als achtegrond voor een redelijk boeiend verhaal over de maya beschaving, waarbij gefocust wordt op een dorp waarvan de bewoners ontvoerd worden om op gruwleijke wijze geofferd te worden aan de goden. Een intrigrerend kijkje in de gewoontes van deze oude beschaving. Gibson maakt het geheel overtuigend door de acteurs in deze taal te laten praten, maar ook door er wat humor in te brengen aan het begin. Zo zie je toch dat de Maya's ook doodgewoon mensen waren met gevoel voor humor. Halverwege de het verhaal ontpopt de film zich als een soort First Blood en blijft het tot het einde toe een lange achtervolging. minder dan het eerste deel, maar nog steeds boeiend om naar te kijken. Bovendien is de tweede helft van de film hierdoor erg spannend, maar ook omdat de vrouw en kind van de hoofdpersoon zich in een bijzonder benarde situatie bevinden, dat ze niet zullen overleven als hij niet opschiet.

Geen diepgaande docu over de Maya's, wel fascinerend om te zien en de beschaving leent zich perfect uit voor een spannende film, zo blijkt. Een 4.