Ah, dat vermaledijde Amerikaanse exceptionalisme. Je begrijpt waarom Danny Boyle precies dit verhaal heeft willen verfilmen. Was ook ‘Slumdog Millionaire’ per slot van rekening geen verheerlijking van het menselijke vermogen om de eigen beperkingen te overstijgen? Voor ‘127 hours’ gaat dat alleszins helemaal op.
Boyle haalt alle mogelijke cinematografische effecten uit de kast, en Franco draagt de film met veel charisma. Gevolg? Bijna anderhalf uur naar een (letterlijk) geblokkeerd personage kijken en toch geboeid blijven: knap, jawel. En meer nog: de spanning wordt haast ondragelijk, bij een film waarvan de uitkomst a priori al vaststaat. Een mens moet het de regisseur toch nageven.
Dus? Goed gedaan, zij het anderhalf uur zonder enigerlei abstracties, en met een min of meer voorgekauwd affectief register. Aardig om zien, doch niet erg om te missen.
Kitsch? Jazeker. Maar laat dat nu net Audiards doelbewust ingezette stijlmiddel zijn om het publiek op post-modern Brechtiaanse wijze uit het behoorlijk absurde verhaal te laten stappen, en dus te laten nadenken. Want ja hoor, een verhaal dat zo ver van ons bed staat en zo ontzettend van de pot gerukt is, dat wordt verteld omdat het onmogelijk is om niet in te zien dat de plot pertinente vragen stelt over – op persoonlijk niveau – identiteit en intermenselijkheid voor en na een geslachtsverandering, maar evengoed – op filosofisch niveau – over hoe diep geweld zich in iemands persoonlijke cultuur genesteld heeft, en onvermijdelijk – op maatschappelijk niveau – over de problematiek van drugsgeweld, spoorloze verdwijningen en wat dat dan precies teweeg brengt.
Kortom, aan de oppervlakte een gewaagde en quasi absurde oefening om cinema waarlijk cinema te laten zijn: genre-overschrijdend vakwerk dat zelfs de wetten van de verbeelding tart. Het soort bravoure, ook al klinkt het wel eens smakeloos en stroperig, dat veel te weinig regisseurs aandurven. Daarenboven is het huwelijk tussen musical en queer absoluut niet gekunsteld, meer nog: ‘Emilia Pérez’ voelt ook als film “trans” aan, als een eerst wat onwennige maar uiteindelijk hoogst innemende en meeslepende hybride.
Fout in menig opzicht, maar verdomd verstandig uitgevoerd, zowel inhoudelijk als stilistisch. Met andere woorden: zeker meer genietbaar dan menig gespuide kritiek liet vermoeden, en heus ontroerend in de spannende finale, ook dat nog...
