Meningen

Deze film viel me wat tegen. Het acteerwerk was over het algemeen goed (afgezien dat Jodie Foster tegen het einde wat over de rand gaat), maar het verhaal neemt onrealistische wendingen aan, waardoor ik niet mee was. Waarom bijvoorbeeld blijft het karakter van John C. Reilly dat stel heruitnodigen in zijn appartement, terwijl het toch duidelijk is dat er totaal geen klik is met die twee? En waarom staat iedereen toe dat die Waltz blijft bellen in gezelschap?! Ik zat me kapot te irriteren aan die vent en zou hem bij het tweede telefoontje al vriendelijk de deur hebben gewezen: zo, ga buiten maar verder bellen zo lang als je wil, maar val ons er niet mee lastig! Maar die goedzak van een John C. lijkt er totaal geen problemen mee te hebben dat zijn huis als een verlengde vergaderkamer wordt gebruikt en biedt hem nog eens een extra drankje aan; onbegrijpelijk.

Na het iets mindere Elysium weer een dijk van een film van Blomkamp. Een intelligent, origineel en intrigerend verhaal over kunstmatige intelligentie dat heel sterk wordt gebracht, opnieuw in Zuid-Afrika dat het prima doet als sciencefiction-setting. Chappie ontwikkelt zich op een geloofwaardige manier tot een androïde met zijn eigen reële motivaties. De brute actie en goede muziek maken het helemaal compleet.

Deze film is niet al te best. Ja, hij begint nog wel goed want de 4 kinderen doen het leuk en de wereld waarin ze belanden is mooi wit en sprookjesachtig. Maar daarna begint het script serieuze mankementen te vertonen en komt een Christelijke ondertoon er te dik bovenop te liggen. Het één en ander kan je een film vergeven als het een kinderfilm is, maar toch: dit mag geen excuus zijn voor een filmmaker om steeds de bocht af te snijden. Een aantal zaken, zoals de motivaties van verschillende personages bijv., moet wel geloofwaardig zijn om te kunnen geloven dat ze doen wat ze doen.
Een paar voorbeelden: de motivatie van Edmund om de anderen te verraden is te banaal voor woorden. Hij wordt verleid met snoepjes, God betert. Op een bepaald moment wordt wel genoemd dat the White Witch mensen kan vangen in haar macht of zoiets, maar dat wordt niet duidelijk in beeld gebracht. Bovendien spreekt ook Aslan naderhand van verraad dat hem vergeven moet worden. En dat zou niet aan de orde zijn als hij volledig in de macht van the White Witch handelde. Dat vergeven op zichzelf gaat vervolgens ook erg ongeloofwaardig: Edmund verontschuldigt zich niet eens; hij hoeft alleen wat schuldbewust te kijken en dat is dan voldoende voor de andere drie om hem om de hals te vliegen. Dat terwijl ze even daarvoor nog moesten vechten voor hun leven, door zijn toedoen.
Dan offert Aslan zich op, om boete te doen voor het verraad van Edmund (zoals Jezus dat deed voor de fouten die de mensheid maakte) en hij staat ook weer op uit de dood. Tijdens dit proces huilen de kinderen, die Aslan nog maar net hadden ontmoet, tranen met tuiten, alsof hij hun eigen opa is die ze al jaren kennen. Niet te volgen waar al dat verdriet vandaan komt.
Als laatste voorbeeld noem ik nog een battle, tegen het einde, waar we moeten geloven dat Peter kan zwaardvechten, terwijl we hem dat nog nooit eerder hebben zien doen. Dat gaat er dan ook wel heel knullig aan toe, maar hij houdt het toch een tijd vol tegen zo'n White Witch : erg knap voor een kind van pak 'm beet 17 jaar oud. Die battle is overigens een ontzettend on-spannende bedoening, met een leger aan de goede kant, waar we ons totaal niet bij betrokken voelen als kijker, doordat we er niemand van kennen, afgezien van de twee jongens. Twaalf dozijn gezichtsloze faunen. Vergelijk dit eens met een film als Lord of the Rings, om maar eens een zwaargewicht te noemen, waarin de wereld en wezens daarin, zorgvuldig wordt opgebouwd, zodat we om hen geven. Dat doet de filmmaker door een aantal van hen eruit te lichten, zodat we hun beweegredenen kennen en begrijpen, met als resultaat een goede emotionele betrokkenheid bij de kijker.Tijdens de battle in The Lion, The Witch and the Wardrobe, gaf ik helaas geen snars om wat er gebeurt. En dan heb ik het nog niet gehad over het geweldige verschil tussen deze twee fantasyfilms op gebied van cinematografie, muziek, geluid, art-direction en visuele effecten.

Het was al weer sinds 2005 geleden dat ik deze film voor het laatst had gezien. Ik vond hem wel bijzonder, maar omdat de film me altijd een wat unheimisch gevoel gaf, wilde ik hem niet de maximale score geven. Ik gaf hem toen 4*. Na hem gisteren opnieuw gezien te hebben, gaat hij naar 5*.

De film maakt op mij een tijdloze indruk, wat waarschijnlijk te maken heeft met het surrealistische karakter en de subtext. Het unheimische gevoel, veroorzaakt door de gebeurtenissen in de film, maar ook door de sets, cinematografie en muziek, zie ik nu louter als een pluspunt. Geweldig dat een film dit teweeg kan brengen! De gewelddadige acties van de groep jongeren zijn behalve afstotelijk en walgeliijk, regelmatig toch ook humoristisch, wat te maken heeft met de manier waarop ze in beeld werden gebracht: de verschillende mise en scènes zijn dermate stylistisch en over the top dat je er gedeeltelijk afstand van gaat nemen. Het aparte woordgebruik van de hoofdpersoon en het karikaturale acteerwerk van zo'n beetje alle belangrijke personages dragen bij aan het surrealisme. Door deze elementen, maar misschien ook door mijn voorkennis, wist ik dat ik niet naar een misdaadfilm, maar naar een kunstwerk aan het kijken was, gemaakt door iemand die meer te vertellen heeft dan alleen een verhaal.

Kubrick lijkt vooruit te willen kijken naar hoe we criminelen willen gaan behandelen en vervroegd willen laten terugkeren naar de maatschappij en stelt dat dat onwenselijk is, want het maakt van hen een soort machines die zich alleen maar goed gedragen omdat dat zo ingeprogrammeerd is, op laste van de overheid. Daarmee zie ik deze film ook als aanklacht tegen TBS. Goedheid komt van binnenin en als het er niet is, dan is het er niet. We weten als kijker dat Alex helemaal niet goed wil worden. Wat heeft hij daar immers voor belang bij? Hij wil alleen maar uit de gevangenis en heeft daar alles voor over en liegt dat het gedrukt staat. Daarnaast maakt Kubrick in de laatste acte duidelijk dat mensen helemaal niet willen dat dit soort mensen (vervroegd) terugkeren in de maatschappij.

Uitzonderlijk goed doordacht script voor deze film. Daarom met recht oscars gewonnen voor o.a. beste originele script en beste film.

Prachtige verhaallijnen over levensechte personages die allemaal hun redenen blijken te hebben om mensen van een ander ras te wantrouwen. En je wordt steeds op het verkeerde been gezet en zo ook met je eigen vooroordelen geconfronteerd, omdat de personages toch anders handelen dan je had verwacht.