Een film die begint met een legendarische opening. Alles zit erin: drama, spijt en pure overlevingsdrang. In een paar minuten wordt een situatie neergezet die verrassend realistisch aanvoelt, zeker voor een zombiefilm. De keuze die daar gemaakt wordt is pijnlijk en ongemakkelijk. Het is precies het soort moreel dilemma waarbij je jezelf als kijker afvraagt wat je zelf zou doen als het echt zover zou komen.
Juist daardoor blijft de rest van de film een beetje achter. 28 Weeks Later is zeker geen slechte film, maar na zo’n opening verwacht je bijna automatisch dat de film dat niveau vasthoudt. Dat gebeurt helaas niet helemaal. Sommige gebeurtenissen verlopen wel erg gemakkelijk en bepaalde beslissingen van personages voelen vooral bedoeld om het verhaal snel vooruit te helpen. Vooral het idee dat een zwaar bewaakte quarantainestad zo snel volledig kan instorten roept vragen op. In werkelijkheid zou zo’n systeem waarschijnlijk veel meer lagen van controle en redundantie hebben.
Wat de film wel goed blijft doen is spanning creëren. De dreiging van de besmetting blijft constant aanwezig en een aantal scènes zijn nog steeds behoorlijk intens. Tegelijkertijd voelt het geheel meer als een traditionele zombie-thriller dan als het rauwe menselijke drama dat de opening lijkt te beloven.
In vergelijking met 28 Days Later mist deze film ook een beetje de beklemmende sfeer en de bijna documentaireachtige stijl die de eerste film zo bijzonder maakte. Waar de eerste film vooral draaide om verlatenheid, wanhoop en kleine menselijke keuzes, kiest 28 Weeks Later vaker voor schaal, actie en spektakel. Dat maakt het een vermakelijke film, maar wel één die uiteindelijk minder lang blijft hangen dan zijn voorganger.
