Meningen

Een film die begint met een legendarische opening. Alles zit erin: drama, spijt en pure overlevingsdrang. In een paar minuten wordt een situatie neergezet die verrassend realistisch aanvoelt, zeker voor een zombiefilm. De keuze die daar gemaakt wordt is pijnlijk en ongemakkelijk. Het is precies het soort moreel dilemma waarbij je jezelf als kijker afvraagt wat je zelf zou doen als het echt zover zou komen.

Juist daardoor blijft de rest van de film een beetje achter. 28 Weeks Later is zeker geen slechte film, maar na zo’n opening verwacht je bijna automatisch dat de film dat niveau vasthoudt. Dat gebeurt helaas niet helemaal. Sommige gebeurtenissen verlopen wel erg gemakkelijk en bepaalde beslissingen van personages voelen vooral bedoeld om het verhaal snel vooruit te helpen. Vooral het idee dat een zwaar bewaakte quarantainestad zo snel volledig kan instorten roept vragen op. In werkelijkheid zou zo’n systeem waarschijnlijk veel meer lagen van controle en redundantie hebben.

Wat de film wel goed blijft doen is spanning creëren. De dreiging van de besmetting blijft constant aanwezig en een aantal scènes zijn nog steeds behoorlijk intens. Tegelijkertijd voelt het geheel meer als een traditionele zombie-thriller dan als het rauwe menselijke drama dat de opening lijkt te beloven.

In vergelijking met 28 Days Later mist deze film ook een beetje de beklemmende sfeer en de bijna documentaireachtige stijl die de eerste film zo bijzonder maakte. Waar de eerste film vooral draaide om verlatenheid, wanhoop en kleine menselijke keuzes, kiest 28 Weeks Later vaker voor schaal, actie en spektakel. Dat maakt het een vermakelijke film, maar wel één die uiteindelijk minder lang blijft hangen dan zijn voorganger.

Tja, Black Lotus.

Man, man, man. Dit was niet best. En dan druk ik me nog uit alsof ik bij een functioneringsgesprek zit en de medewerker tegenover me net koffie voor de hele afdeling heeft omgestoten.

De film begint met een totaal overbodige flashback die een beetje doet denken aan de openingsscène van Tenet, maar dan alsof iemand die scène heeft naverteld aan een stagiair met haast. Eerlijk is eerlijk: visueel ziet het er nog best aardig uit. Er wordt geschoten, er wordt ernstig gekeken, er lopen mensen met wapens rond alsof ze net drie YouTube-tutorials over tactisch bewegen hebben gekeken. Maar inhoudelijk? Niets. Het is een scène die vooral roept: “Let op, dit is belangrijk”, terwijl je vijf minuten later al voelt dat de film zelf ook niet precies weet waarom.

We zien een SWAT-team naderen, met Rico Verhoeven als een van de leden. In theorie spannend. In de praktijk lijkt het meer op een vrijgezellenfeest met airsoftwapens. De communicatie is lachwekkend, de bewegingen zijn overdreven en niemand gedraagt zich alsof hij ooit een echte operatie heeft gezien, behalve misschien op televisie tijdens het zappen. Alles moet stoer zijn. Alles moet zwaar zijn. Iedereen kijkt alsof er net iemand heeft gezegd dat de catering alleen nog maar volkoren wraps heeft.

Dan gaat het mis, uiteraard. Iemand sterft, Rico is getraumatiseerd en vijf jaar later zien we hem gebroken terug. Rambo 3, iemand? Of eigenlijk elke actiefilm ooit waarin de held verdrietig in de verte moet kijken omdat het script anders niet weet hoe je diepte moet suggereren. Rico heeft natuurlijk een indrukwekkend lijf, daar valt weinig op af te dingen. De camera weet dat ook. Die filmt hem alsof spieren zelfstandig een Oscar kunnen winnen. Hij kijkt treurig, hij zwijgt veel en je voelt meteen: dit wordt een lange zit.

Maar het wonderlijke is: Rico doet het niet eens het slechtst. Dat is misschien nog wel het meest verwarrende aan deze film. Je verwacht dat hij als kickbokser tussen acteurs een beetje verdwaald zal rondlopen, maar nee. Hij is niet goed, laten we daar niet ineens carnaval van maken, maar hij is ook niet de grootste ramp. Dat zegt helaas vooral veel over de rest.

Het acteerwerk in Black Lotus is namelijk van een bedroevend niveau. Zelfs naar de maatstaven van oude jaren-80-actie, toen mannen nog met ontbloot bovenlijf door de jungle liepen en dialogen vooral bestonden uit grommen en dreigen, is dit mager. Sommige acteurs spelen alsof ze bang zijn dat niemand achterin de zaal hun wenkbrauwen kan zien. Anderen lijken juist net wakker gemaakt uit een middagdutje in een veel te warme caravan. Er is zelden een middenweg. Het is of overkoken, of lauwe soep.

Na de flashback schakelen we naar Interpol. Daar zijn een paar boeven opgepakt en komt er een veel te mooie vrouw binnen die de criminelen toespreekt met de vraag: “Wat hebben we hier?” Op dat moment weet je: dit wordt zo’n film waarin mensen niet praten zoals echte mensen, maar zoals scenarioschrijvers denken dat stoere mensen praten. Niemand zegt ooit gewoon iets normaals als: “Zullen we even kijken wat er aan de hand is?” Nee, alles moet klinken alsof het uit een trailer komt die per ongeluk in de magnetron is opgewarmd.

Daarna krijgt een boef nog een klap, want blijkbaar is dat karakterontwikkeling. Of bewijsdrang. Of misschien had iemand op de set gewoon zin om nog even een tik uit te delen voordat de lunch begon.

Vanaf dat moment zakt de film verder weg in een moeras van clichés. We krijgen criminelen met onduidelijke plannen, dialogen die klinken alsof ze door Google Translate zijn gehaald en vervolgens door een sportschoolinstructeur zijn voorgelezen, en actiescènes die vooral hard hun best doen om duurder te lijken dan ze waarschijnlijk waren. Auto’s rijden, mensen rennen, geweren knallen, maar nergens voel je echte spanning. Het is meer een verzameling stoere momenten dan een verhaal. Alsof iemand een actiefilm heeft gebouwd met alleen de trailerbeelden en daarna is vergeten om er een film tussen te monteren.

De slechteriken zijn ook zo plat als een parkeerbon onder een regenbui. Ze zijn kwaad omdat ze kwaad moeten zijn. Ze kijken dreigend omdat het script zegt: “kijk dreigend”. Ze hebben macht, geld en wapens, maar geen persoonlijkheid. Je zou ze kunnen vervangen door drie mannen in leren jassen die af en toe “pak hem” roepen en de film zou nauwelijks veranderen.

En dan Amsterdam. De stad wordt natuurlijk gebruikt als decor, maar voelt nergens echt als een levende plek. Het is vooral: kijk, grachten. Kijk, straatjes. Kijk, internationale criminaliteit, maar dan met toeristische ansichtkaartverlichting. De film wil waarschijnlijk een rauwe Europese actiethriller zijn, maar voelt vaker als een promotievideo voor een escape room met rookmachines.

Ook de emotionele kern van de film werkt niet. Rico’s personage moet gebroken, boos, loyaal en wanhopig tegelijk zijn, maar het blijft allemaal erg buitenkant. Hij kijkt strak. Hij vecht. Hij zegt dingen met lage stem. Meer zit er niet in. Je moet als kijker geloven dat er een groot innerlijk conflict woedt, maar eigenlijk zie je vooral iemand die net heeft ontdekt dat zijn pre-workout op is.

De actiescènes hadden de film nog kunnen redden. Daar kwam je tenslotte voor. Rico kan vechten, dus geef die man dan fatsoenlijke gevechten. Maar ook dat valt tegen. De montage is rommelig, de impact mist vaak en veel confrontaties voelen verrassend tam. Natuurlijk, er wordt wel geslagen en geschopt, maar het heeft niet de rauwe energie die je verwacht. Je kijkt naar een topvechter in een actiefilm en toch denk je regelmatig: waarom voelt dit minder spannend dan een boze discussie bij de zelfscan?

Wat overblijft is een film die stoer wil zijn, maar vooral vermoeiend wordt. Alles is net te serieus om grappig te zijn en net te slecht om serieus te nemen. De dialogen zijn houterig, de personages zijn bordkarton, de plot is een grabbelton vol oude actiefilms en de spanning ligt ergens bewusteloos in een steegje.

Toch is Black Lotus niet helemaal zonder vermaak. Het is zo’n film waarbij je op een gegeven moment accepteert dat het niks wordt en dan maar gaat genieten van hoe vaak het misgaat. Een soort filmische glijpartij op een natte tegelvloer. Je weet dat het pijn doet, maar je blijft toch kijken waar het lichaam eindigt.

Rico verdient ergens nog wel een klein compliment. Hij heeft uitstraling, fysieke overtuiging en hij doet zichtbaar zijn best. Alleen staat hij in een film die hem niet helpt. Het script geeft hem stenen schoenen, de dialogen hangen als nat karton om zijn nek en de regie lijkt vooral te hebben gedacht: “Hij is groot, dus dit komt vast goed.”

Maar nee. Groot zijn is niet genoeg. Spieren zijn geen scenario. Een frons is geen karakterboog. En een flashback is geen diepgang.

Black Lotus is uiteindelijk vooral een gemiste kans. Een Nederlandse vechtsportheld in een internationale actiefilm had best iets kunnen worden. Harder, rauwer, simpeler, met betere gevechten en minder pretentie. Maar deze film kiest voor clichés, houten dialogen en ernst die nergens verdiend wordt.

Het resultaat is een actiefilm die klinkt als een dreun, maar aankomt als een natte krant.

Het idee van de film is erg leuk, ook al begreep ik dat dit een remake is van een Franse film. En de boodschap vind ik ook behoorlijk duidelijk. Daardoor overstijgt de film wat mij betreft de gemiddelde komedie genre. Ook het acteerwerk is dik in orde. Wel heb ik het gevoel dat er meer te halen viel. Het script is mager en ook de fantasie (aangezien het een remake is) is ver te zoeken. Nu zie ik het als de Franse film vertaald naar het Engels. En dan maak je de film maar met èèn doel, namelijk geld verdienen. Durf er dan iets origineel mee te doen. Maar buiten dat is het een prima film met een goede boodschap.