Ik zag het plot pas na een minuutje of 30 aan komen, maar begreep dat ik daarmee best laat was.
Vermakelijke film, maar als je het plot door hebt heeft de film niks anders meer te brengen.
Hetzelfde een beetje als The Visit uit 2015.
Leuk joh voor de kinderen. Niet van het niveau dat het daadwerkelijk ook een goed niveau aantikt voor de ouders die meegaan. Zoals ik bij sommige animatie films er zelf ook nog leuk bij zit, viel ik bij deze wat in slaap hier en daar. Maar namens mijn kinderen; 2,5 ster!
Een mega sterke film — maar verwacht geen horror die vanaf minuut één op je af wordt geslingerd.
Zoals al vaker genoemd in de comments hierboven: de film neemt ruim de tijd voor karakterontwikkeling in het eerste uur. Persoonlijk vond ik dat totaal niet storend, integendeel — het gaf de film juist extra gewicht en zorgde ervoor dat je écht meegaat in het verhaal.
Gemengde gevoelens over Michael B. Jordan. Normaal gesproken vind ik hem prima, maar hier was ik verrast. Zijn dubbelrol speelt hij indrukwekkend — op een paar momentjes na waarin je nét wat onnatuurlijke interactie ziet tussen de twee personages. Soms iets te theatraal. Maar eerlijk is eerlijk: na 45 minuten vergat ik compleet dat ik naar één acteur keek. En dat is gewoon knap gedaan.
Toch was Michael B. Jordan niet het hoogtepunt voor mij. Waar iedereen lyrisch is over Miles Caton (terecht), vond ik Delroy Lindo — zoals altijd — geweldig. En Jack O’Connell, die voor mij nog onbekend was, maakte indruk.
Dan de beroemde dansscène… Tja. Ik snap waarom mensen het prachtig vinden: het idee, de uitvoering, het symbolisme. Maar ik moest meteen terugdenken aan die tenenkrommende CGI-scène uit Black Panther waarin T’Challa tegen Killmonger vecht. Mooie opzet, maar het haalde me een beetje uit de film én uit de tijd waarin het zich afspeelt. Misschien ben ik gewoon te kieskeurig, dat kan.
De actie en spanning zaten top in elkaar. De cinematografie (voor mij vaak de dealbreaker bij films) was ronduit uitmuntend. En de karakters? Geweldig neergezet.
