Toevallig eergisteren Bill Skarsgård nog gezien in Nosferatu en gisteren dan maar Locked opgezet. Van vampier naar opgesloten zitten in een auto. Je moet wat.
Ik kan eigenlijk vrij kort zijn over deze film: hier en daar best leuk, maar mijn kinderen vonden hem oer- en oersaai. En ergens snap ik dat ook wel. Er gebeurt simpelweg niet héél veel. Twee mannen die allebei niet bepaald een likeable character spelen en een groot deel van de film bestaat uit Bill die probeert uit een auto te komen. Dat moet dan wel héél interessant worden gemaakt om je aandacht vast te houden.
Voor mij werkte het bij vlagen prima maar echt spannend of memorabel werd het nergens.
Ik heb me overigens de halve film met een compleet ander probleem beziggehouden: wanneer houdt die accu er in hemelsnaam eens mee op? Airco aan, elektronica aan, alles blijft vrolijk doordraaien… Als ik mijn auto zo lang met de airco laat staan, kan ik daarna rechtstreeks door naar de laadpaal.
Misschien niet helemaal de spanning die de filmmakers voor ogen hadden, maar het hield míj in ieder geval bezig.
Heel erg mijn best gedaan om hem geweldig te vinden. Helaas is dat niet helemaal gelukt.
Visueel valt er absoluut genoeg te bewonderen. Eggers doet wat Eggers doet en schotelt je een aantal werkelijk prachtige shots voor. De sfeer, belichting en aankleding zijn bij vlagen bijna schilderachtig. Maar hoe mooi een nachtmerrie er ook uitziet, hij moet me nog wel nachtmerries bezorgen.
En daar ging het voor mij een beetje mis. Ik heb moeite om *Nosferatu* echt als horror te ervaren. Sfeervol? Absoluut. Duister? Zeker. Ongemakkelijk hier en daar? Ook. Maar eng, beklemmend of daadwerkelijk angstaanjagend werd het voor mij eigenlijk nergens.
Lily-Rose Depp vond ik daarentegen ontzettend intrigerend om naar te kijken. Voor zover ik me kan herinneren was dit de eerste film waarin ik haar echt zag acteren en ze wist absoluut mijn aandacht vast te houden.
Achteraf denk ik wel dat ik deze film tekort heb gedaan door hem thuis te kijken. Dit lijkt me bij uitstek zo'n film die in een donkere bioscoopzaal, met een gigantisch scherm en het geluid vol open, veel beter tot zijn recht komt. De ambiance is hier bijna onderdeel van de film.
Prachtig gemaakt dus, absoluut. Maar hoe graag ik ook wilde dat Nosferatu mij bij de keel zou grijpen: hij heeft uiteindelijk vooral heel mooi naar me staan kijken.
Niet echt een goede film. Het dynamiek in huis was interessant, maar de "monsters" waren cringey. Daarnaast proefde ik een beetje een "boodschap" in de film. Live and let live?
Enig pluspunt was Wagner, maar doet een beetje pijn om hem te zien in dit soort films.
Leuk, maar geen plekje in de top 10 van Marvel films als je het aan mij vraagt. Frank Castle hebben ze ook goed ge-nerfd en er zaten wat rare script keuzes in.
Apart dat de rest van de zaal de film zo geweldig vond dat ze massaal gingen klappen. Vond ik wat te ver gaan.
Vermakelijk, maar deze film ben ik over een paar weken weer volledig vergeten.
