Clayface (2026)

Clayface | Officiële Teaser | 22 oktober in de bioscoop.

droevige trailer

Verwacht hier wederom HELEmaal niks van, net als superman&girl

Niet een grote DC fan, maar ben wel benieuwd naar deze. Misschien ook omdat het eens een ander genre is

Gisteren uitgenodigd geweest op de première, wat een top avond.

Enorm verrast door deze film.

De film blijft het volledige speelduur boeiend en wordt beter en beter naar het einde toe.

James Watkins levert sterk werk af & eindelijk nog eens een DC film die me aandacht erbij kon houden.

Sommige scenes waren ook moeilijk om te blijven kijken naar het scherm, wat ik ook verwacht bij een horror.

Dan nog alle lof voor Tom Rhys Harries, wat een acteerprestatie!!!

Perfecte film in deze halloween periode + deze ga ik zeker nog eens kijken in de bioscoop, ScreenX

Heb echt genoten van deze film, aangename verrassing

De trailer deed me niet zoveel. Horror vond ik ook wat een gewaagde keuze van DC, maar het is juist hun beste keuze in jaren

Zowel voor DC fans, als horror fans. Dus ideaal om deze periode naar de bioscoop te gaan

Had geen verwachtingen bij deze film meestal een stand alone film maken over een character die nog nooit een main character is geweest lukt meestal totaal niet of het is matig hier was het echt wel verassend Harries speelde erg goed ik had enkel nog maar Dragonheart met hem gezien .

Ik hoop nu wel dat er geen Clayface 2 komt want de origin story is verteld hem nog een standalone film geven zou echt niet werken of hij moet een Side character zijn in de origin story van nog een andere villain

Kom net uit de bios . Ik vond hem top....

Ik heb mij heerlijk vermaakt.

Het fijne aan Moviemeter is dat je steeds minder vaak bang te zijn dat er te veel gespoilerd wordt als je de plotbeschrijving leest.

Best een goede film. Maar vond hem op het einde te onaantastbaar. Als hij dan ook de verloofde van zijn arts (op wie hij een crush heeft) vermoord, heb je eigenlijk maar weinig sympathie over.

**Clayface (2026)**

Mwah...
Ik heb hier toch wel een beetje gemengde gevoelens over.

Het eerste deel van de film vond ik namelijk echt slecht. En dan bedoel ik ook écht slecht.
Slechte dialogen, matig acteerwerk en continu dat gevoel dat je naar een of andere goedkope B-film zit te kijken. Zelfs bepaalde camerashots en scènes voelden gewoon nét niet lekker aan. Alsof er iets niet klopte. (red carpet scenes en dat verschrikkelijk slecht in elkaar gezette tv interview; je maakt mij niet wijs dat er daadwerkelijk mensen in het publiek zaten).

Nu las ik ergens dat dit een bewuste artistieke keuze zou zijn geweest van de makers, maar als dat daadwerkelijk zo is, vind ik dat toch wel een héél bijzondere keuze. Waarom zou je als filmmaker bewust willen dat je publiek het gevoel krijgt naar een slecht geproduceerde film te kijken?

Maar goed. Dan gebeurt er iets bijzonders. Ergens halverwege begint de film ineens tempo te krijgen. Het verhaal wordt interessanter, de spanning neemt toe en we krijgen uiteindelijk zelfs een finale voorgeschoteld die ik oprecht vermakelijk vond.

En het pijnlijke van alles? Dat komt wat mij betreft voor een groot gedeelte doordat we dankzij het morphen ineens veel meer andere acteurs in beeld krijgen. Dat zegt natuurlijk ook wel iets over de hoofdrol en het acteerwerk in het eerste gedeelte van de film

En dan nog iets wat ik écht niet begrijp...Waarom bewaren we zijn final form voor letterlijk het ALLERLAATSTE shot?! Zeker wanneer de makers zelf nadrukkelijk hebben aangegeven dat er geen tweede deel komt. Ik snap dat gewoon echt niet. Je bouwt een hele film op naar de transformatie van een van de visueel(!) interessantste schurken uit het Batman-universum. Je hebt eindelijk de mogelijkheid om Clayface in zijn volledige vorm te laten zien en vervolgens krijgen we...

Een paar seconden. Einde film. Serieus?! Geef die man op zijn minst nog een paar minuten! Een actiescène! Een gevecht desnoods met een paar peasants! WHATEVER!

En dat is eigenlijk best typerend voor mijn ervaring met deze film. Er zit absoluut potentie (vaker gelezen online) in, en het laatste gedeelte bewijst ook dat de makers wel degelijk iets vermakelijks kunnen neerzetten. Maar waarom moet ik me dan eerst door zo'n ontzettend matig eerste gedeelte heen worstelen?

Kortom: een film met twee totaal verschillende gezichten. Ironisch genoeg best toepasselijk voor Clayface (HA!)

Eerste helft: 1/5
Tweede helft: 4/5

Eindoordeel: 2,5/5

Ow.. dan nog wel gezegd dat ik dit weer wel één van de betere "road to villians" films vind die ik heb gezien. Want inderdaad, op het moment dat hij ook de verloofde vermoord van Caitlyn is het ondanks de gehele reis die je als kijker met Matt Hagen in de film hebt afgelegd gelukt om hem te zien als echte villian.

“𝘐𝘵’𝘴 𝘫𝘶𝘴𝘵 𝘴𝘬𝘪𝘯, 𝘢 𝘷𝘦𝘳𝘺 𝘴𝘮𝘢𝘭𝘭 𝘱𝘢𝘳𝘵 𝘰𝘧 𝘸𝘩𝘰 𝘸𝘦 𝘢𝘳𝘦.”

DC waagt zich met Clayface aan horror, een verrassende keuze die best goed uitpakt. De film wijkt op bepaalde punten af van het originele bronmateriaal, wat juist in zijn voordeel werkt en zorgt voor een sterk verhaal, met een interessant hoofdpersonage wiens motieven goed zijn uitgewerkt.

Tom Rhys Harries levert een fantastische acteerprestatie als acteur Matt Hagen, wiens leven plotseling op zijn kop wordt gezet. De bodyhorror-elementen komen goed uit de verf, al zou ik Clayface geen echte horrorfilm willen noemen. Toch schrok ik op momenten behoorlijk, misschien juist omdat je dat niet verwacht in een film als deze. Op visueel vlak was ik minder onder de indruk. Gezien de thematiek had ik graag een wat grimmiger Gotham City gezien, al vergelijk ik deze uitvoering misschien te veel met die van Matt Reeves in The Batman, wiens visie op de stad ik adoreer. De cinematografie voelt vlak aan en de effecten zijn wisselvallig. De badscène tegen het einde ziet er bijvoorbeeld prachtig uit, terwijl sommige andere effecten wat amateuristisch kunnen ogen voor een grote studio als DC. Ook de transformaties van Hagen voelen soms wat abrupt aan, doordat zijn uiterlijk tussen twee opeenvolgende shots plotseling verandert. Het meest stoorde ik me echter aan de constante popmuziek, die behoorlijk afbreuk deed aan de sfeer, al moet ik zeggen dat de originele filmmuziek van Volker Bertelmann ook weinig indruk op me maakte. Het geheel had wat mij betreft zowel sinisterder mogen ogen als klinken.

Misschien lag het ook deels aan mijn eigen verwachtingen, want Clayface is verder een prima film met een sterk verhaal, een tweede helft die aanzienlijk beter is dan de eerste, en vooral een geweldig hoofdpersonage dat uitstekend wordt vertolkt. Toch mist de film voor mij een eigen visuele stijl en sfeer, waardoor er weinig uitspringt buiten het acteerwerk van Harries en, niet te vergeten, zijn tegenspeelster Naomi Ackie, die eveneens écht fantastisch is. Al met al een geslaagd experiment van DC, maar eentje waarvan ik persoonlijk meer had verwacht.