Vond het een vermakelijke film. Mooi geschoten (no pun intended). Het einde past veel meer in de realiteit helaas van nu en het "siert" de film om er geen standaard en ze l"even nog lang en gelukkig-verhaal" van te maken. Want zo werkt het helaas niet in die wereld.
Mwah...
Ik heb hier toch wel een beetje gemengde gevoelens over.
Het eerste deel van de film vond ik namelijk echt slecht. En dan bedoel ik ook écht slecht.
Slechte dialogen, matig acteerwerk en continu dat gevoel dat je naar een of andere goedkope B-film zit te kijken. Zelfs bepaalde camerashots en scènes voelden gewoon nét niet lekker aan. Alsof er iets niet klopte. (red carpet scenes en dat verschrikkelijk slecht in elkaar gezette tv interview; je maakt mij niet wijs dat er daadwerkelijk mensen in het publiek zaten).
Nu las ik ergens dat dit een bewuste artistieke keuze zou zijn geweest van de makers, maar als dat daadwerkelijk zo is, vind ik dat toch wel een héél bijzondere keuze. Waarom zou je als filmmaker bewust willen dat je publiek het gevoel krijgt naar een slecht geproduceerde film te kijken?
Maar goed. Dan gebeurt er iets bijzonders. Ergens halverwege begint de film ineens tempo te krijgen. Het verhaal wordt interessanter, de spanning neemt toe en we krijgen uiteindelijk zelfs een finale voorgeschoteld die ik oprecht vermakelijk vond.
En het pijnlijke van alles? Dat komt wat mij betreft voor een groot gedeelte doordat we dankzij het morphen ineens veel meer andere acteurs in beeld krijgen. Dat zegt natuurlijk ook wel iets over de hoofdrol en het acteerwerk in het eerste gedeelte van de film
En dan nog iets wat ik écht niet begrijp...Waarom bewaren we zijn final form voor letterlijk het ALLERLAATSTE shot?! Zeker wanneer de makers zelf nadrukkelijk hebben aangegeven dat er geen tweede deel komt. Ik snap dat gewoon echt niet. Je bouwt een hele film op naar de transformatie van een van de visueel(!) interessantste schurken uit het Batman-universum. Je hebt eindelijk de mogelijkheid om Clayface in zijn volledige vorm te laten zien en vervolgens krijgen we...
Een paar seconden. Einde film. Serieus?! Geef die man op zijn minst nog een paar minuten! Een actiescène! Een gevecht desnoods met een paar peasants! WHATEVER!
En dat is eigenlijk best typerend voor mijn ervaring met deze film. Er zit absoluut potentie (vaker gelezen online) in, en het laatste gedeelte bewijst ook dat de makers wel degelijk iets vermakelijks kunnen neerzetten. Maar waarom moet ik me dan eerst door zo'n ontzettend matig eerste gedeelte heen worstelen?
Kortom: een film met twee totaal verschillende gezichten. Ironisch genoeg best toepasselijk voor Clayface (HA!)
Schrok mij een paar keer volledig de blubber en voor het eerst in jaren heb ik tijdens het schrikken daadwerkelijk wat drinken laten vallen (betreft de jumpscare waar de hond zijn kop door de schuur boort) . Laatste keer was volgens mij de bekende jumpscare in Insidious. Het hele begin zat vol met die constante angst voor wat er mogelijk zou komen. Dat is echt enorm goed gedaan vond ik. Kan mij ook niet heugen dat ik zolang in spanning heb gezeten.
Ik heb zelf bijna alle games gespeeld op Resident Evil Village na en ik ben volgens mij één van de weinige die het wél kan waarderen hoe Zach Cregger dit heeft aangepakt. Dit is namelijk het verhaal van een NPC; freaking origineel! Ook het moment dat hij in de garage van het ziekenhuis een voicememo opneemt zoals je ze ook vindt in het spel.
Ik vond het einde, waar zo veel kritiek op is, daarom juist enorm sterk. Jammer en verdrietig, maar sterk. Ja, de daadwerkelijke spanning was wel een beetje weg op het einde en de focus werd meer gelegd op wat gore. Maar ik heb mij er niet echt aan gestoord.
