The menu is een vermakelijke film die boeiend blijft tot op het einde. De sneren naar de hedendaagse topkeuken zijn zeker herkenbaar, alhoewel ik al die flauwekul natuurlijk zelf niet kan betalen. Ralph Fiennes (Eergisteren nog gezien in Conclave) is weer goed op dreef en ook een pluim voor Annya Taylor-Joy (3 x y in 1 naam) met haar bijzondere oogopslag en frisse spel.
Een aantal mensen oftewel snobs wordt uitgenodigd op een eiland om eens goed uit eten te gaan. De kijker voelt natuurlijk al van verre aankomen dat dit geen gewone maaltijd wordt, nee, het loopt al snel uit de hand.
En daar zit wat mij betreft het manco van deze film; je kunt het als regisseur ook overdrijven. Na een tijdje wist ik niet meer precies waar ik nu naar zat te kijken.
nogmaals: vermakelijke filmervaring, maar op het eind lost the menu de verwachtingen niet helemaal in.
Conclave is een degelijk gemaakte film die een interessant kijkje geeft in de keuken van het Vaticaan. Ralph Fiennes is goed op dreef als kardinaal/manager die de herverkiezing van de nieuwe paus in goed banen moet leiden. Zijn preek aan het begin van de film maakt indruk. Persoonlijk had ik wel wat moeite al die verkiesbare kardinalen uit elkaar te houden. Op een gegeven moment suddert het wat te lang door, maar het verrassende einde maakt veel goed.
Misericorde trapt af met een lange scene waarin een auto een typisch Frans dorpje nadert, het dorpje inrijdt en uiteindelijk stopt bij de bakker. Deze scene komt op een andere manier later nog een paar keer terug. Zo zijn er meer scenes die zich min of meer herhalen. En dat geeft de film een strak keurslijf dat goed werkt. Wat begint als een thriller, wordt gaandeweg een (Alex van) Warmerdamiaanse klucht. De film wordt ook grappiger naarmate het einde nadert.
Aanvankelijk snapte ik de titel niet omdat Miserocorde, zo begreep ik van mijn dochter, een soort stang is waarop dansers kunnen leunen als ze lang moeten wachten.
Even gegoogeld: Een miserocorde is een deel van koorbanken waarop monniken kunnen leunen tijdens het lange wachten. Ok.
En...genade of vergeving.
Aha, nu begrijp ik het.
Het geheugenspel begint nog veelbelovend: leuke setting, aardige acteurs... maar op een gegeven moment gaat het behoorlijk mis. Het plot rammelt en het motief voor de moord is te zot voor woorden. Ik vond Maarten Heijmans als hypnotiseur wel interessant, maar dat je het geheugen zo makkelijk kan manipuleren als hij doet voorkomen gaat er bij mij niet in.
Anna Drijver levert altijd, dus half puntje erbij voor haar.
