Meningen
Hier kun je zien welke berichten ElmerBlues als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Alien: Covenant (2017)
Ik ben zelf altijd een liefhebber van de Alien concept geweest, zonder nou gelijk een hardcore fanboy te zijn en alles af te keuren wat niet binnen het Alien stramien valt. A1 was goed, A2 was nog beter, A3 (hoewel cinematografisch een hoogstandje) viel tegen omdat er feitelijk niks nieuws werd geïntroduceerd (Sigourney zegt ergens in de film wel dat deze Alien anders is maar dit wordt niet verder uitgediept), A4 (A:R) was nog niet eens zo onaardig hoewel het 'eindbeest' vrij lachwekkend was, AvP1 was ook helemaal niet onaardig (alleen jammer dat het 'trainingskamp' op aarde was), de meeste mensen weten niet eens dat er ook een AvP2 was en laten we dat maar zo houden want dat was echt een dieptepunt.
Toen kwam Prometheus. Bewust zonder Alien in de titel. Prachtig vormgegeven, nieuwe originele invalshoeken, nieuwe theorieën over de ontwikkeling van de Xenomorph en...zeer verrassend ook over ons. Introductie van de engineers, de 'black goo', het gegeven dat de Xenomorph feitelijk een biowapen is wat zo gevaarlijk was dat het werd ontwikkeld op een aparte planeet..in mijn ogen een perfecte evenwichtige mix van filosofie, actie en bloed. Noem het intelligente horror. Er bleven wel veel vragen over die, naar ik hoopte, in het vervolg zouden worden beantwoord.
En dan nu met A:C. weer Alien in de naam, en dat geeft al aan dat in deze film de alien weer wat meer aan bod komt dan de vorige. De film heet dan ook geen Prometheus 2 en dat is jammer, want het betekent dat veel vragen dus onbeantwoord blijven, maar het probeert wel wat losse Prometheus eindjes mee te nemen. De film hinkt dan ook overduidelijk op 2 gedachten, herintroductie van de Alien horror en proberen tegemoet te komen aan de Prometheus verhaallijn (je moet Prometheus ook gezien hebben anders snap je er niks van). En dat levert uiteindelijk, zoals in veel gevallen als je iedereen tevreden wilt houden, geen goede film op.
Het zijn met name de irraties die je als ervaren Alienspotter ervaart tijdens het bekijken van de film. Een verloren radiosignaal in de ruimte wordt toevallig opgepikt door een passerend ruimteschip, de eieren met de facehugger ('kijk maar, het is volkomen veilig'), de eindbattle met de xenomorph..we hebben het allemaal al een keer gezien. De crew (waar je als kijker totaal geen binding mee hebt) is onvoorstelbaar dom en naief bezig waardoor je het terecht begint te vinden dat ze worden geconsumeerd, kan toch niet de bedoeling zijn lijkt mij. De Engineers planeet zelf is een kopie van de aarde, op zich niet onlogisch maar wat een tegenvaller is gezien de uitstekende, naargeestige Prometheus enscenering. De veelbesproken fluitscene is een regelrechte aanfluiting, hoeveel creatie theorieën je er ook op los laat ( wat de regisseur had willen vertellen had echt wel op een andere manier gekund) en het David/Walter einde zag je al tijdens de aantiteling aankomen.
Maar de allergrootste teleurstelling zijn wel de onbeantwoorde Prometheus vragen. Waarom bedachten de engineers de aarde als experiment? En nog belangrijker, waarom moest dat experiment met alle macht beëindigd worden? Waarom wilden ze de mensheid uitroeien? Alle vragen, die de reden waren dat Elizabeth Shaw het luchtruim koos richting de planeet van de engineers, zijn niet beantwoord. Mijns inziens erg onbevredigend!
Het is geen slechte film, maar ook zeker geen goede. Redelijk, ik kan er niet meer van maken. Beetje vergelijkbaar met A3.
Belle Époque, La (2019)
Prima feelgood film over een stel op leeftijd in een relatiecrisis waarbij de man een opmerkelijk initiatief neemt om de goede tijden nog eens her te beleven. In het begin gaat de film nog wat stroef maar komt later in een stroomversnelling. Film heeft een leuk en origineel concepten wat zichzelf ook niet te serieus neemt. De vaak erg grappige dialogen gaan in snel ratelend Frans waardoor je nog wel eens wat mist maar positieve gevoel overheerst na het zien van deze film. Het zal stellen die al wat langer bij elkaar zijn zeker te denken zetten. Een lach en een traan, wat wil je nog meer..
Under the Skin (2013)
Al vind ik het ook flauw dat mevrouw Alien wel een bestelbus kan besturen maar ondertussen bijna stikt in een schwarzwalder kirsch.
Dat laatste intrigeerde mij juist. Waarom die -relatief lange- expliciete taart scene? Waarom werd zo nadrukkelijk en langdurig het eerste stukje afgesneden en naar de mond gebracht met als resultaat dat ze kokhalsde en het vervolgens uitspuugde? Volgens mij omdat dit uitmaakte van een adaptieproces, althans een poging daartoe. Dat is feitelijk het onderwerp van de film: een alien op jacht die op een gegeven moment tot inkeer komt, zich vervolgens tracht aan te passen aan onze wereld en ons bestaan en daarin jammerlijk faalt.
Zoals eerder werd gezegd zijn wij mensen inderdaad voor de aliens een consumptie (delicatesse gezien alle moeite?). De analogie met de visserij is wat dat betreft ook op zijn plaats, alhoewel ze feitelijk fungeert als aas en visser tegelijk.
De gevangen mannen komen in de zwarte substantie terecht, waar we 'op smaak komen', of dat ze ons laten 'besterven'...maar wat ook kan is dat het dan makkelijker wordt om ons uiteindelijk te fileren (zie de scene waarbij de net gevangen man de reeds gevangen man aanraakt en schrikt van het losse vel of de textuur van hem). Als we voldoende zijn 'gerot' worden we klaargemaakt voor consumptie en rest slechts het omhulsel, het losse vel (overigens ook mooi gerelateerd aan de slotscene). Vlak daarna is ook kort het enige stukje 'gore' te zien, het verwerkingsproces van onze ingewanden.
De taartscene is als ze pogingen onderneemt om als een mens te kunnen leven, nadat ze (door de mismaakte man) er achter is gekomen dat we wel iets meer zijn dan slechts een lekker hapje. Ze probeert zich aan te passen. Ons leven, de wereld en de mensen die er in leven intrigeren haar en maken haar nieuwsgierig. De spiegelscene is wat dat betreft tekenend. Wat haar ziet bevalt haar, ze went aan haar nieuwe identiteit. Of wil heel graag wennen.
De vrijscene is een andere poging tot adaptie. De vrijage lukt niet, Ze raakt daardoor verward en bekijkt zichzelf op die plek eens goed. Ze realiseert zich nu dat er essentiele (fysieke) en onoverkomelijke verschillen tussen haar en wij bestaan en dat aanpassing onmogelijk is.
Volgende scene is in het bos. De man die haar had geholpen is niet meer in beeld, dat hoeft ook niet meer want het kan toch niet werken. Ze is alleen, verward en wanhopig. Uiteindelijk worden de rollen van jager en prooi omgedraaid. En de film eindigt waar het mee begon: dood aas.
Dit is mijn mening over wat ik gezien heb. Het is een intrigerende, vrij langdradige film die je na afloop wel aan het denken zet. Feit is wel dat het concept vrij lastig te destilleren is en ruimte laat voor veel interpretatie.
