Meningen

Mijn 4,5* beoordeling zegt dat ik behoorlijk enthousiast en lyrisch ben over deze film. Zelfs terwijl ik vrij hoge verwachtingen had (ik checkte de 8.2 op imdb en verwachtte wel iets goeds).

De openingssequentie met het zeurderige Radiohead vond ik een sterk begin, maar je hebt ook zoiets van: Oh dit is zo'n film waar op het eind pas alles duidelijk wordt. Ondank dat vind ik de opening met het inzoomen op het jochies gezicht en zijn onheilspellende blik een goede binnenkomer.

Veel mensen noemen de onrealistische samenloop van omstandigheden als storend. Ik zie het juist als een hommage aan het toeval. Alle puzzelstukjes vallen als kosmisch toeval op zijn plaats met als hoogtepunt "1+1 dat kan niet 1 zijn" en de afschrikwekkende kreet van Jeanne Narwan is echt een kippenvel momentje.

Alle settings waarin de zoektocht in de praktijk komt (Jeanne bij de professor, bij het ziekenhuis, in dat dorpje, bij de gevangenisbewaarder. Simon Narwan bij die warlord etc.), zijn allemaal detective-achtige ontwikkelingen. Het komt allemaal wel erg goed uit dat ze steeds verder komen, maar er zijn in potentie zoveel aanknopingspunten dat ik nergens het gevoel kreeg dat dat onrealistisch zou zijn. De rol van die notaris met zijn drang om alles precies te documenteren past ook goed en is ook nog wel grappig.

Richting de climax toewerkend werd de film boeiender, waar in het middenstuk af en toe slepende stukken werden afgewisseld met heftige scenes (denk aan de bus-scene). Alles in een Arabisch tafereel waar moeilijke thema's zoals man-vrouw verhoudingen, politieke spanningen allemaal netjes ondergeschikt blijven aan het thriller-narratief met een ijzersterke structuur.

Het begin van het tweede deel en eigenlijk de hele film vind ik wat soap-achtig (maar uiteindelijk op een goede manier). Wat er bijvoorbeeld gebeurt: Giulia krijgt een pistool, Matteo moet Giulia opsporen bij de politie en Giulia krijgt de opdracht Carlo te vermoorden. Een beetje veel van het goede.

Het mooie aan de film is dat er veel suggestief blijft. Waarom rijdt Matteo op het laatste moment weg bij Mirella na hun date? En waarom pleegt hij zelfmoord? Aan de andere kant is er ook heel veel super expliciet, zoals wanneer Matteo uit de dood terugkomt en zijn arm om Nicola en Mirella heenslaat bij de boswandeling (waarmee hij hen impliciet hun zegen geeft..).

Die mix tussen expliciet en suggestief maakt het dat ik de personages uiteindelijk geloof en helemaal meeleefde met bijv de blijdschap van de moeder dat Mirella en Matteo ook nog een zoontje blijken te hebben.

Doordat het iets te soapachtig is allemaal vind ik het geen topfilm, maar ik heb wel genoten. Ik twijfel tussen 3,5 en 4* maar vanwege het unieke karakter geef ik toch 4*.

Spirited Away is de eerste Japanse animatie die ik ooit gezien heb, dus ik heb eigenlijk geen enkel vergelijkingsmateriaal. Sowieso heb ik het hele animatie genre (ook Westers) structureel ondergewaardeerd en ben ik aan een inhaalslag begonnen (Big Hero 6, Lego movie, Up, Wall-E, allemaal leuk).

Maar Spirited Away is een hele trip, hoewel het nergens langdradig wordt. Heerlijk om eens niet-conventionele (in mijn Westerse optiek) karakters en personages te zien. Je ruikt de stink spirit als het ware door de tv heen. Ik vond het ook interessant hoe er in een Japanse film het handelen van spirits wordt voorgesteld (nogmaals, met mijn Casper het spookje als enige referentiekader). Het viel me op dat de spirits eerst boosaardig lijken maar later (eerst als Boiler man bijv.) ze ook gewoon menselijke trekken hebben (met als klapper dat Yubaba zelfs vergevingsgezind is). Ook interessant is hoe natuurlijk het overkomt dat Haku zijn 'echte' naam weet te herinneren via Chihihuro, als river spirit.

Over het algemeen kwam de film aandoenlijk en authentiek op me over, maar vond ik het narratief wat te slapjes (hoef je ook niet te verwachten in een soort van kinderfilm, maar vind ik wel belangrijk in een topfilm). Ik las een interview met Miyazaki en kwam erachter dat het personage is geënt op een 11-jarige dochter van een vriend, en Miyazaki als schrijver en tekenaar veel zelf doet. De rol van Chihihuro komt dan ook sterk uit de verf, is geloofwaardig, en haar goedheid heeft me wel gegrepen.

Alles bij elkaar een goede eerste ervaring, maar geen 4* omdat ik vermoed dat ik andere anime met andere thematiek beter ga vinden. Iemand nog tips?