Meningen

Marcus:"I figure since I'm gonna be Mike, I might as well dress like Mike. I want to be I want to be like Mike."

Mike:"You're sick. Something's wrong with you. You have a problem that should be checked."

Om de één of andere reden werkt het altijd wel bij mij. Twee kibbelende agenten die aan de oppervlakte zich continu aan elkaar lopen te irriteren, maar in hun hart altijd voor elkaar door het vuur zullen gaan.

Naast buddy-cop films als de Lethal Weapon reeks (die ik net wat beter vind), is er eigenlijk niets aan te merken op de Bad Boys-franchise. Sinds ik wist dat er (eindelijk) een derde deel in de reeks uit zou komen, was het weer eens tijd om de vorige twee uit te checken.

En na al die jaren, zijn het gewoon nog steeds uiterst vermakelijke, actierijke films die natuurlijk overeind staan door de geweldige combi Smith/Lawrence.

Daar draait het naast de actie dan ook voornamelijk om. Het verhaal is puur bijzaak (als je überhaupt al van een verhaal kan spreken).

Met Michael Bay heb ik een haat/liefde-verhouding mee. Zijn films zien er meestal stoer, flitsend en bombastisch uit en op het oog lijkt het natuurlijk heel wat; het vervalt toch qua stijl vaak in een rommeltje.

Toch moet ik het hem nageven dat zijn films wel vaak zeer vermakelijke (en als hij wil, ook bloederige) actie-scenes bevatten, die me wel degelijk kunnen bekoren.

En dat opgeblazen karakter waar zijn films pattent op hebben, daar kijk je toch ook een Bay-film voor. Diepgang is ver te zoeken en dat is ook niet nodig hier.

De eerste Bad Boys is nog steeds een hele leuke film die ik eigenlijk altijd wel kan kijken. De onzin tussen Mike Lowrey en Marcus Burnett is continu geweldig om te zien (vooral als noodgedwongen door een situatie Marcus door moet gaan voor Mike blijft hilarisch).

Naast de twee hoofdrolspelers worden ze hier bijgestaan door Téa Leoni die naast haar opvallend leuke verschijning zich prima staande weet te houden tussen onze twee bijdehandjes.

Tchéky Karyo (wat een geweldig acteur is dat toch), heeft helaas net wat te weinig te doen als badguy, maar eenmaal in beeld, blaast hij qua acteren iedereen van het toneel.

Bad Boys is ontiegelijk leuk kijkvoer en na 25 jaar is het nog steeds een stoere, hippe film die nooit verveeld. Een dikke 3,5!

Mike:"I'm staying at the most amazing hotel. The view, the pool. Oh, my God."

Marcus:"We got a pool right here."

Mike:"That ain't exactly a pool, man. That's like a big-ass puddle wrapped in blue plastic."

Bad Boys II is acht jaar later het logische vervolg op het succes van de eerste film. Dus bevat Bad Boys II alles wat de eersteling ook zo leuk maakte. Alleen is deze film in alle opzichten nog grootser opgezet, nog geweldadiger (met enkele behoorlijk onsubtiele en gore scenes), duurt hij opvallend langer (misschien iets té lang) en is ie wederom weer erg grappig (alhoewel niet zo aanstekelijk dit keer als de eerste film).

Maar al met al kan ik me hier ook weer ontzettend vermaken met dit actie-spektakel waarbij meneer Bay, zoals het de man betaamd, weer eens alle registers opentrekt.

Regie-technisch is het soms een drama, maar daar kijk ik ook geen Michael Bay-film voor. Dit soort films doen het echter goed bij mij om de zoveel tijd. Qua actie en vermaak zit het gewoon ontzettend snor met deze film.

Will Smith en Martin Lawrence zijn weer heerlijk op elkaar ingespeeld en dat werpt gewoon zijn vruchten af.

Een tikkeltje ontsierd door de bovenmatige lengte, is dit tweede deel gewoon een prima voortzetting en biedt vermaak van de bovenste plank.

Erg leuk!!

"I’m sorry, kid, I’m just a terrible person I guess..."

Wat men er ook van mag vinden, of het nu wel of geen succes is....who cares! Ik heb me prima vermaakt! Dit is de film waar menig fan van Harley Quinn op heeft zitten wachten. Daar waar Margot Robbie in Suicide Squad niet de kans kreeg om haar karakter optimaal te laten vertalen naar het witte doek, doet ze dat gelukkig wel in Birds of Prey. Ze krijgt hier de aandacht en mag eindelijk écht klappen uitdelen, en harde. Dit keer dus geen stoere prietpraat en vervolgens een ruitje inslaan. Nee, dit keer mogen er koppen ingeslagen worden en menig bot gebroken worden.

Met deze film is het ook overduidelijk dat mevrouw Robbie met Harley Quinn een gouden troef in handen heeft. Ze draagt de film en doet het geweldig. Ze is lekker bijdehand, irritant, geweldadig, grappig en onvoorspelbaar. Precies Harley en het werkt dit keer gewoon.

In deze film is het duidelijk te merken dat er qua formule gezocht is naar een concept die er voor zorgt dat Harley zo'n beetje de vrouwelijke variant is van Deadpool: ze praat tegen het publiek, er zijn verspringingen in de tijd en zelfs cartoon-stukjes mogen er ook niet in ontbreken.

Het verhaal stelt weinig voor en dient slechts om voldoende actie voor te schotelen wat dan ook vlot over het scherm raast, maar altijd op een manier dat het werkt en niet rommelig overkomt. En dat het allemaal netjes binnen een wat standaard formule wordt afgewerkt, neem ik wel voor lief. Ik had ook niet anders verwacht en is ook totaal niet belangrijk eigenlijk.

Het gaat er namelijk om dat deze film heerlijk popcorn-vermaak biedt van de bovenste plank. En daarin voldoet de film op alle fronten. Van begin tot eind is het lekker uitgedoceerd en iedereen krijgt de aandacht die hij en zij verdient.

Ewan McGregor is wat inwisselbaar als badguy maar heeft ogenschijnlijk veel plezier in zijn rol.

Van het doldrieste damesclubje valt natuurlijk naast Harley de geweldige Mary Elizabeth Winstead op, die als Huntress cooler is dan ze zelf door heeft. Wat het tot een heel vermakelijk personage maakt. Van mij mag ze haar eigen solo-film krijgen!

De troef van Black Canary, functioneel en ook leuk gespeeld door Jurnee Smollett-Bell, in de laatste act is natuurlijk een voor de hand liggende, maar wel verplichte keuze en daarom ook tof.

Concreet is Birds of Prey van begin tot eind een ontzettend vermakelijke en zelfs lekker brutale superheldenfilm waarmee DC bewijst, net zoals vorig jaar met het ook al hele fijne Shazam!, ook met luchtige kost prima uit de voeten te kunnen.

"I've seen things you people wouldn't believe. Attack ships on fire off the shoulder of Orion. I watched C-beams glitter in the dark near the Tannhäuser Gate. All those moments will be lost in time, like tears in rain. Time to die."

Deze review slaat op The Final Cut, de i.m.o. beste versie van de film. In ieder geval zonder de onnodige voice-over van Rick Deckard, die de kracht van de film onderuit haalt.

Ik had al eerder een bericht willen plaatsen bij de op één na beste SF-film allertijden. Althans....voor mij dan. Onlangs kroop deze film een aantal plekken omhoog in mijn persoonlijke film top 10 allertijden. En terwijl ik de film zo onderhand wel 30 keer heb gezien, blijft deze, elke keer als ik 'm zie, toenemen in kracht en proporties. Wat een meesterwerk is Blade Runner toch!!!

En onlangs verwisselde hij het tijdelijke voor het eeuwige. Een film-icoon. Een held. De enige, echte Rutger Hauer is niet meer. Net zoals de androïde Roy Batty, die hij speelt in Blade Runner, overleed Rutger Hauer onlangs, in dit jaar: 2019. Het jaar waarin Blade Runner zich afspeelt.

Blade Runner is een film die zeker niet bij de eerste keer als je 'm ziet, zich ontvouwt. Dat doet de film pas bij de tweede keer, of misschien zelfs pas bij de vijfde keer. Dan pas ontspruit de film als een bloem en laat je het innerlijke zien, wat zo belangrijk is in deze film. Want deze film gaat over gevoelens. En gevoelens gaan vaak diep en zijn zeer persoonlijk. Gevoelens openbaren zich vaak pas echt, als je iemand door en door kent. Net zoals je uiteindelijk deze film door en door begint te kennen, na meerdere malen gezien te hebben.
Maar tegelijkertijd wringt daar de schoen. Want de gevoelens die in Blade Runner uitgelicht worden, zijn die van replicanten. Androïde mensen die niet van echt zijn te onderscheiden. Geïmplanteerde herinneringen die gevoelens oproepen. Gevoelens van liefde, haat, twijfel, woede, vrolijkheid. Gevoelens die reacties oproepen, die soms interessant zijn, maar soms ook gevaarlijk.

Harrison Ford speelt de man die de opdracht krijgt een aantal opstandige replicanten op te sporen en uit te schakelen, voordat ze voor grotere problemen gaan zorgen. Als de Blade Runner, zoals deze speciale agenten worden genoemd, is het zijn taak om een einde hieraan te maken. Totdat hij oog in oog komt te staan met een vrouwelijke replicant, die wel héél erg menselijke trekjes blijkt te hebben. En voordat hij er erg in heeft, valt hij als een blok voor haar en komt, mede daardoor voor een complexe situatie te staan. Want kan een replicant échte gevoelens hebben of zijn deze geprogrammeerd? Uiteraard is dat laatste het geval, maar dat is dus precies datgene waar Blade Runner zich dus in verdiept. Kan een programma échte gevoelens oproepen? En is Rick Deckard (Harrison Ford) wellicht zelf een replicant?
Tegelijkertijd komen we erachter dat deze gevoelens de replicanten ook in de weg zitten. Niet bij allemaal zijn deze optimaal doorgevoerd, wat onvoorspelbare, wispelturige, maar ook geweldadige reacties opleveren bij sommigen.

Roy Batty, de aanvoerder van het team van opstandelingen (intens gespeeld door Rutger Hauer), heeft als enige een vorm van besef, dat er meer achter steekt en probeert te achterhalen wie hij is en waar hij vandaan komt (één van de redenen van de opstand). Dit uiteraard met de nodige gevolgen.

De finale resulteert in voor mij één van de mooiste scenes allertijden: de sterf-scene van Roy Batty, voorafgegaan door de 'Tears in Rain'-monoloog, door Rutger Hauer zelf geschreven nota bene.
Die woorden, zo allesomvattend en veelbetekend, maar tegelijkertijd zo raadselachtig en geheimzinnig, behoren tot de beste uit de filmwereld.

Behalve het geweldige verhaal (want dat heeft Blade Runner wel degelijk!), mogen de tijdloze, indrukwekkende beelden ook zeker niet onvermeld blijven; de sets, kostuums, speciale effecten zijn anno 2019 nog net zo fantastisch als toen. Door de jaren heen prachtig en authentiek opgepoetst door Ridley Scott, staat de film nog steeds als een huis.

De muziek van Vangelis is wis en waarachtig ook zeker één van de hoofdrolspelers in deze film. Vangelis had zich in diezelfde periode al bewezen met de legendarische soundtrack voor Chariots of Fire. Echter zou hij zichzelf overstijgen met één van de meest effectieve en mooiste soundtracks ooit voor een film gemaakt. Namelijk voor Blade Runner.

De film is van begin tot eind een meeslepend geheel. Alleen de eerste 5 minuten al zijn adembenemend: de openingsmuziek, de beelden van Los Angeles zoals men toen het idee had dat deze eruit zou zien in 2019, de close-up van Leon's oog, het gebouw van Tyrell Corporation waar langzaam meer op ingezoemd wordt, de rondvliegende luchtvoertuigen. Prachtig!! En dan moet de film pas écht beginnen.

En zo kan ik nog wel uren doorgaan over dit meesterwerk waar zoveel meer in zit, dan je zou denken.

Blade Runner moet iedereen die een zwak heeft voor goede films, gezien hebben. Sta er voor open en laat de wereld van Blade Runner je overwelmen. Het is het waard!!

En moge Rutger Hauer rusten in vrede!