Meningen

Wel goed geacteerd, maar het verhaal vond ik echt een beetje dommig en zat vol onwaarschijnlijkheden. De verdachte (waarom was hij eigenlijk verdacht, omdat hij op wat foto's stond?) hield mogelijk van voetbal, dus gaan de inspecteurs maar in voetbalstadions op zoek naar hem. De kinderachtige onzin.. En daar zat het vol mee. Het slot had een bedenkelijke moraal, en dan was er ook nog dat kwijlerige liefdesverhaaltje er in verweven. Niet aan mee besteed. Nu moet ik ook zeggen dat ik ook erg last had van een waardeloze vertaling. Voetbalwedstrijden werden bijvoorbeeld vertaald als 'races' en dan kwamen er ook de hele tijd rare zinnen of uitdrukkingen voorbij, zoals - dat is als drie dinosaurussen op één buik. Duidelijk slecht vertaald dus, en zoiets doet het kijkgenoegen ook bepaald geen goed.

De film was mij door iemand aangeraden, en daarom voelde ik mij een beetje verplicht om er naar te kijken. Maar ik vind dit echt verschrikkelijk. Het chaotische, onzinnige verhaal, de tetterende muziek en die foeilelijke anime stijl.

Redelijke film, maar helaas blijft de verwachte ontknoping - waarbij de 'dinosaurus-politieman' de arrogante nieuwe garde de loef afsteekt door de cyber-crimineel in zijn eentje te traceren en arresteren - helaas volledig uit.

Spaceman is een enigszins esoterische science fiction-film die thema’s als eenzaamheid en de menselijke behoefte aan verbinding verkent tegen de overweldigende achtergrond van het heelal.

Centraal staat de spin, die ik interpreteerde als een hallucinatie van de spaceman. Deze verschijning is zowel griezelig als aandoenlijk en lijkt een symbool te zijn voor de herinneringen en emoties van de astronaut. Dit geeft het verhaal een poëtische gelaagdheid die mij wel wist te boeien.

Visueel en thematisch past de film in het rijtje van introspectieve sci-fi die niet alleen de raadselachtigheid van de kosmos, maar ook het menselijke innerlijk, eenzaamheid en menselijke relaties onderzoekt. Ik denk hierbij onder andere aan films als 2001: A Space Odyssey, Contact en Ad Astra. Een kanttekening is de muziek, die voor mij hinderlijk was door mijn aftandse tv. De speakers resoneerden zo hevig dat het wat afleidde van de film.

Best wel een spannende film met een onverwachte twist halverwege. Aan het eind had ik eigenlijk verwacht dat de vader de bekentenis van de moeder zou hebben opgenomen met zijn telefoon, zoals de moeder eerder gedaan had bij de vader. Dit gebeurde niet, in plaats daarvan het ietwat zoetsappige einde. Niettemin een prima film waarbij ik me geen seconde verveeld heb.