Meningen

Ik heb een scène uit een film in mijn hoofd waarvan ik de titel niet meer weet. Volgens mij eindigt de film met een rouletteworp. De hoofdpersoon zet (bijna) alles in, het balletje draait rond, maar voordat je ziet of het balletje op rood of zwart valt, stopt de film.

Ik dacht eerst dat dit deze film was, maar die heb ik nu opnieuw gekeken en daar zie je de uitkomst wel. Weet iemand welke film ik bedoel? Misschien de eerste versie uit 1974, of toch een geheel andere film?

Deze film vond ik verder wel boeiend, hoewel ik de dialogen wel erg merkwaardig en cryptisch vond. Ik snap dat de schrijver creatief wil zijn, maar in deze film is er werkelijk geen één uitgesproken zin die een beetje alledaags klinkt.

Slecht geschreven. De Mahler-achtige muziek vond ik dan wel weer intrigerend.

Wel aardig. Sommige dingen in de verhaallijn kwamen wat onwaarschijnlijk over, of leken wat haastig uitgewerkt. Zoals de dierenactivisten die in één keer wel heel erg fanatiek waren, de rechtszaak die wel erg snel na het feest al gehouden werd, en de verhuizing aan het eind leek ook in een vloek en een zucht geregeld.

Goed geacteerde film. De gezochte plottwist aan het einde kon ik echter absoluut niet waarderen en ik heb de film afgezet zodra het duidelijk werd dat de politieman erbij betrokken was. De slordige manier waarop dit ineens boven water kwam beviel mij ook absoluut niet. Ik vond de film als geheel trouwens ook erg rommelig en onevenwichtig in elkaar zitten.

Goed geacteerde film, die vooral naar het einde toe ook wel spannend is.

Er ging wel iets mis met het camerawerk. Veel groezelige opnames in tegenlicht, met duistere, niet goed te onderscheiden gezichten. Aan het eind werd dat iets beter. Sowieso vond ik de laatste scenes het meest boeiend. Omdat het een waar gebeurd verhaal betreft werd ons goddank een gewelddadige confrontatie aan het eind bespaart, zoals we al zo vaak gezien hebben in films over creepy moordenaars.

Mooie documentaire over deze wonderbaarlijke dieren. De close-ups van hun gezichten, met hun bijna menselijke uitdrukkingen, zijn fascinerend. Er was wel veel commentaar in de trant van: “Gorilla Ubwuzu sloot vriendschap met Ubi—precies het soort vriendschap dat hij op dat moment in zijn leven nodig had.” Of: “Ze zal de dood van haar baby haar hele leven niet te boven komen.” Dat soort invullingen, bedoeld om het geheel wat extra drama te geven. Ook wanneer je bijvoorbeeld ziet hoe een gorilla de bosjes wordt ingeduwd, wordt daar meteen een hele machtsstrijd van gemaakt, compleet met vermeende voor- en tegenstanders. Dat stoorde mij soms een klein beetje, of riep de vraag op - is dat nu echt wel zo? Maar al met al toch een prachtige docu.

Prima film die vooral aan het begin een tikje saai was, maar toch wel mijn aandacht wist vast te houden. Minpunt vond ik de oninteressante muziek van Don Shirley: Een zouteloos soort mengseltje van jazz en klassiek die mij niet kon bekoren, zowel in de film als in de youtube fragmenten die ik naderhand opzocht.