Beetje saaie film. Ik ergerde me enorm aan de opdringerige muziek. Romantische zwijmelmuziek onder de moord-scenes, zenuwachtig getokkel van de strijkers of totaal melodieloos gepingel op de piano. Het werd maar niet stil.
Ik snapte er niks van, wat deed die Ollie in het verhaal, en hoe kwam het dat hij zo vreemd deed? En dat gedoe met dat bedplassen, waar sloeg dat op. Spannend werd het nergens, wel goor. Onsamenhangende perverse onzinfilm.
Vandaag deze film voor het eerst gezien. Althans dat dacht ik... Want halverwege kwam er een zinnetje voorbij dat ik me kon herinneren eerder gehoord te hebben, ik had de film dus tóch al eens eerder gezien. Dat is geen goed teken, blijkbaar had de film destijds geen enkele indruk op mij achtergelaten. En nu ook weer niet echt, ik vond het allemaal te sentimenteel en voorspelbaar: zoals het verstoten worden uit de gemeenschap, het vervelende vriendje van de dochter, de ontluikende liefde (die wel erg uit de lucht kwam vallen). Toch kon ik de achterliggende gedachte van de film, en de metafoor van de scharenhanden voor het 'anders zijn' wel waarderen, daarom toch twee- en een halve punt.
(Maar wat was nu die zin die ik mij herinnerd had? De zoon die zegt- We all know you should give it to the police, stupid. Niet eens een bijzondere zin, maar het geheugen werkt nu eenmaal vreemd..)
