Meningen

202 minuten is behoorlijk lang, en toch heb ik me absoluut niet verveeld me deze film. Apocalypse Now wordt zeker in het eerste uur voornamelijk gekenmerkt door de mooie beelden. Het wolkendek in combinatie met het doorbreken van het zonlicht leveren soms prachtige plaatjes op. Wanneer dit vervolgens nog gecombineerd wordt met de muziek van Richard Wagner, kan ik spreken van een heel mooi geheel. Des te confronterender is de brute actie de erop volgt. De Vietnamese bevolking wordt in Apocalypse Now herhaaldelijk blootgesteld aan het brute geweld van het Amerikaanse leger, dat (soms letterlijk) uit de hemel komt neervallen.

De zoektocht naar de door de Amerikaanse legertop krankzinnig verklaarde Colonel Kurtz krijgt een nare bijsmaak wanneer hoofdpersonage Captain Willard geconfronteerd wordt met de mentale toestand van een groot deel van het in Vietnam gestationeerde Amerikaanse leger. De indruk wordt gewekt dat het juist zij zijn die hun grip op de realiteit verloren zijn. Diverse opmerkelijke scènes (waarvan het gebruiken van de bunnygirls als ruilwaar wellicht de meest schokkende is) getuigen hiervan.

Wanneer het dan uiteindelijk tot de confrontatie tussen Kurtz en Willard komt, heb je als kijker al zoveel bedenkelijke dingen gezien dat je begint af te vragen of Kurtz nu werkelijk moreel verwerpelijkere misdaden heeft gepleegd dan zijn collega's in de rest van het land.

Dit interessante vraagstuk heeft me de rest van de dag beziggehouden, zonder dat ik tot een definitief antwoord ben gekomen. Wanneer een film een dergelijk effect op me heeft, weet ik dat ik een werkelijk goede film heb gezien. Voorlopig geef ik Apocalypse Now 4 sterren. In het enthousiasme van het moment wil ik niet direct de volledige score uitdelen, al denk ik dat na een mogelijke herziening dit alsnog zou kunnen gebeuren.

Ik waardeer het zeer wanneer een keer in de zoveel tijd een grote Hollywoodfilm een zeker risico neemt en experimenteel uit de hoek durft te komen. Het eindproduct mag dan wellicht niet perfect zijn, maar een dergelijke drang naar vernieuwing kan bij mij op zoveel meer waardering rekenen dan een herhaling van hetzelfde kunstje. Cloud Atlas is in mijn ogen een van die films.

Dit groots opgezette en ambitieuze project kent een complexe structuur die de constante aandacht van kijker opeist. De zes verhalen (zich afspelend doorheen de eeuwen) zijn op een hoger metafysisch niveau met elkaar verbonden. In fragmenten van soms nog geen minuut lang wisselen deze verhalen elkaar constant af. De verbintenissen tussen deze verhalen zijn niet altijd bij de eerste kijkbeurt direct duidelijk. Door de verscheidene plotten gewoon te ondergaan zonder al te dwangmatig op zoek te gaan naar aanknopingspunten, kun je gevoelsmatig de rode draad achter het geheel aanvoelen. Daaropvolgende kijkbeurten zullen de verdere gaten invullen.

Soms is het echter ietswat moeilijk om emotioneel betrokken te raken bij de scènes. De snelheid waarin alles voorbij vliegt, en die koele manier van filmen weten deze doelstelling niet echt in de hand te werken.

Dit maakt van Cloud Atlas zeker geen makkelijke film, en al helemaal geen een project dat in 172 minuten voltooid kan worden. Gelukkig is dit door toedoen van de mooie beelden, maar nog meer door de goede acteerprestaties, geen vervelende opdracht. Herkijken dus

Een handvol acteurs komen in ieder verhaal terug, in soms zeer tegengestelde rollen en bijgevolg ook uiterlijke verschijningen. Een Tom Hanks toont voor een keer aan ook andere rollen te kunnen spelen dan die van de ideale schoonzoon, waardoor ik de beste man ineens een stuk meer kan waarderen. Zijn rol als Dr. Henry Goose is mij zeer bijgebleven, evenals de Ierse auteur die hij hilarisch weet neer te zetten. Ook de andere acteurs kunnen er wat van. Hugo Weaving als Nurse Noakes is op zijn zachtst gezegd memorabel, maar gooit pas echt hoge ogen met de duivelachtige Old Georgie.

Wanneer men zelfs de etnische achtergrond van de personages veranderd gaat het een beetje mis. Je kan nog zoveel make-up op iemand smeren, maar je zal altijd blijven zien dat Doona Bae toch echt een zuid-Koreaanse is.

Of de ambities van Cloud Atlas ook echt een grote invloed gaat uitoefenen op de filmindustrie valt nog te bezien. Voor zover ik heb begrepen is lang niet iedereen even enthousiast over deze film als ik dat ben. Misschien dat met het verstrijken van de tijd, de waardering voor dit kleine meesterwerk ook zal groeien. Ik hoop in ieder geval van wel, want wat een ervaring was dit!

Wanneer je eerst bekend bent geraakt met de grote klassiekers van Kubrick (met wellicht 2001 als hoogtepunt) valt dit toch behoorlijk tegen. The Killing is een simpele film-noir die makkelijk wegkijkt, maar nooit echt spannend wordt. De acteurs doen hun werk naar behoren, maar kunnen het gebrek aan visuele spanning niet voldoende opvullen. De laatste scene op het vliegveld bracht wel een glimlach op mijn gezicht, maar helpt het gemiddelde niet echt omhoog.