Meningen

Gisteren wilde ik, na een bewogen week, een "verstand-op-nul-film" bekijken. It didn't disappoint.

Deze Aladdin kan nog niet aan de hielen likken van het origineel, maar volgens mij wisten de makers dit zélf ook wel en probeerden ze er gewoon een zo goed mogelijk resultaat van te maken. Hoewel een aantal overbodige (en bij momenten echt veel te lange) scènes, heb ik mij bij momenten nog wel geamuseerd. Aladdin is prima gecast en ook Smith weet best een geloofwaardige en amusante Genie neer te zetten. Het is goed dat hij geen Williams copycat was, maar gewoon zichzelf bleef.

Ook de muziek is, in tegenstelling tot de live-action Beauty and the Beast, niet vals gezongen.

Maar zoals eerder gezegd: de film had gerust een half uur ingekort mogen worden. De tweede helft sleept enorm aan, en vaak kreeg ik momenten van "ja, ik weet het nu wel, get on with it". Het mocht allemaal wat korter en strakker.

Een "goede" film zou ik het niet durven te noemen, maar zeker een vermakelijk tussendoortje. Had mijn moeder getrakteerd op deze film en haar 2u zien glimlachen is ook altijd een mooi cadeau.

10 jaar lang heb ik de Hotel Transylvania franchise genegeerd. Dracula met de stem van Adam Sandler? Ja, 't zal wel...

Maar kijk, een mens kan het mis hebben. Ik was aangenaam verrast door deze animatiefilm. Vooral de animatie zelf is enorm goed gedaan, met fantastische poses, geweldige timing, grappige bewegingen en zeer creatieve ideeën. Er waren ook een aantal leuke grappen, af en toe moest ik grinniken.

Het verhaal is cliché, maar ik verwachtte niets groots of diepgaands. Ook de autotune zang (en die rap...wugh) laat wat punten vallen. Maar verder heb ik me prima vermaakt. Gewoon heel geestdodend vermaak, maar wel heel creatief vermaak.

Er zijn vijf Disneyfilms die tot mijn favorieten behoren: Beauty and the Beast, Aladdin, The Lion King, Tangled en The Hunchback of the Notre Dame. Die laatste heeft een zodanig onterechte gemiddelde score dat ik het niet kon laten deze film een bespreking te geven.

Wie De Klokkenluider gezien heeft, zal niet kunnen ontkennen dat deze tekenfilm afwijkt van de andere animatiefilms uit de Disneystal: geen prinsen en prinsesjes, geen mooie kastelen met prachtige landschappen, en (godzijdank) geen zingende schattige bosdiertjes. Inplaats daarvan krijgen we één van de donkerste films die het huis van de muis geleverd heeft, op de geflopte film The Black Cauldron na.

Het verhaal zal u wel niet onbekend zijn: Frollo moet zich ontfermen over Quasimodo, een "halfgevormd" (zoals zijn naam in het Latijn wil zeggen) kind die wegens zijn afzichtelijkheid in de klokkentoren van de Notre Dame moet blijven leven. Quasi leeft een geïsoleerd bestaan: hij maakt fantasievrienden met drie waterspuwers, houdt zich godganse dagen bezig met het maken van miniatuurbeeldjes en kent élke kerkklok van buiten. Zijn leven krijgt een andere wending wanneer hij de mooie zigeunerin Esmeralda leert kennen...

Waar deze film vooral op bekritiseerd werd, was dat de Disneyversie te veel afweek van het oorspronkelijk verhaal van Victor Hugo. Een belachelijk berisping, aangezien Disney doorheen de sprookjes van Grimm ook steeds diens films heeft aangepast voor alle leeftijden.
Daarbij heeft deze animatiefilm meer ballen aan het lijf dan eender ander Disneyproduct. Hoewel het oorspronkelijke verhaal werd verzacht, toont De Klokkenluider nog steeds een wereld van machtsmisbruik, vernedering en discriminatie. Daarbij komen nog steeds veel zaken aan bod die kinderen niet meteen zullen begrijpen: de stenen vriendjes die louter ingebeeld zijn, de booswicht die zijn verlangen voor Esmeralda probeert te onderdrukken, het Christendom, ...

De liedjes zijn daarbij best te pruimen. Niet even memorabel zoals in Aladdin of Beauty and the Beast, maar ze voegen wel toe aan het verhaal. Hell Fire, bijvoorbeeld, laat de "gevoelige" kant van Frollo zien: hij is geen oppervlakkige tiran, maar wordt ook geleid door emoties. Out There, ten tweede, laat een contrast zien tussen Frollo en Quasimodo: van donkere ideeën naar vrolijkheid en enthousiasme.

Mijn docent animatiefilm zei ooit eens dat er Disneyfilms zijn waar de slechterik de kijker helemaal niet raakt, waarbij hij De Klokkenluider als voorbeeld gaf. Onzin, zo lijkt me: Frollo komt in het begin over als hoe een tiran hoort te zijn: kalm en instrumenteel rationeel. Naarmate de film vordert begint de booswicht meer en meer zijn beheersing te verliezen, tot ie volledig doorslaat. De man raakt je, zij het op een manier van walging. Er zijn inderdaad Disneyfilms waar de vijand zeer vlak is (Maleficent in Sleeping Beauty), maar dat is bij De Klokkenluider allesbehalve.

Ook de andere personages zijn goed uitgewerkt: Quasimodo is de halfgevormde verlegen goedzak die het hart op de juiste plaats heeft. Esmeralda is, door steeds zich te moeten verbergen voor de zigeunerhaters, geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Phoebus is de charmante optimist die het ongeluk heeft gekregen een verkeerde man te dienen, en de drie standbeelden ten slotte zorgen voor de komische noot. Volgens mij is er geen enkel overbodig personage in de film; iets wat ik van weinig andere Disneyfilms kan zeggen.

Net een halfje minder omdat The Hunchback nét niet zo memorabel is als de vier voorgenoemde, zij het door de minder aanstekelijke nummers. Desalniettemin het (her)bekijken waard: met het donker karakter, de vele sterke scènes en de interessante personages moet je 'm zeker gezien hebben. Neem daar ook nog eens de prachtige animatie bij en we kunnen niet anders zeggen dat The Hunchback een zeer goeie animatiefilm is.

De sequel laat je beter in de kelder, deze brengt niets bij aan de originele tekenfilm.

Toy Story 3 was voor mij uitstekend, dus lagen mijn verwachtingen enorm hoog voor deze opvolger. Kon de vierde film mijn hoop inlossen?

Wel… Neen, eigenlijk niet. Toy Story 4 is een goede vermakelijke film, maar op emotioneel gebied bleef ik wat op mijn honger zitten. De humor werkt en de nieuwe personages zijn énorm geestig (Ducky Bunny met voorsprong), alleen bleven de scherpere randjes wat uit.

Echter: dit blijft een heel leuke, goed gemaakte animatiefilm zoals we van Pixar gewend zijn. Verwacht anderhalf uur entertainment met nét dat beetje meer, maar niet genoeg om te tippen aan de twee vorige delen.

(Mening via Twitter)