Meningen

Verbeelding van ijzingwekkende emotieloosheid

Regisseur Fien Troch maakte na Een ander zijn geluk opnieuw een film rondom een verdwenen kind. De vorige film was nog psychologisch drama en een politiefilm ineen, Unspoken is louter drama. Deze nieuwe film komt dan ook vele malen harder aan. Het is een gevoelige film over gevoelloosheid en daar kun je soms maar moeilijk naar kijken.

De dochter van Lucas en Grace is al vier jaar weg. Zomaar verdwenen. De ouders zitten met een geweldig - maar onuitgesproken - trauma. Grace is geneigd het drama te ontkennen, tegenover zichzelf en tegenover anderen. Lucas reageert juist andersom en is nog dagelijks actief bezig met de mogelijke terugkeer van zijn dochter. Aan de buitenkant lijken zij de verdwijning van hun dochter verwerkt te hebben, maar dat is schijn.

Lucas en Grace dreigen niet alleen hun dochter kwijt te raken maar ook elkaar. De film toont louter ijzingwekkende liefdeloosheid. Spreken doen ze amper, elkaar aanraken is taboe. Lucas zoekt zijn heil in de prostitutie, Grace raakt geobsedeerd door de reparatie van een scheur in het plafond. Troch laat de film voor een belangrijk deel bestaan uit veelbetekenende close ups. Man en vrouw praten amper meer tegen elkaar, en dus kent deze film weinig tekst. In stilte lijd je al kijker met de ouders mee.

Troch toont zich een meester in de beperking. Het gaat haar louter om de manier waarop Lucas en Grace met dit verschrikkelijke gegeven omgaan. In de film lijkt de tijd dan ook te hebben stilgestaan. Er is nauwelijks een verhaal, er is amper een plot. De richtingloosheid van de twee personages is bijna voelbaar. Toch kost het de regisseur geen moeite de kijker bij de les te houden. Met Lucas houd je hoop, met Grace zwelg je in verdriet.

Eén scène springt er zonder twijfel bovenuit, dat wil ik wel verraden. Als Grace in een ongure straat door een verkrachter tegen de muur gedrukt wordt, kijkt zij uitdrukkingsloos het beeld uit. De man dwingt haar hem aan te kijken, hij geilt op de angst in de ogen van slachtoffers. Dan draait zij haar hoofd naar hem toe en schenkt hem een ijzige blik, die zo leeg en emotieloos is, dat de verkrachter haar van schrik loslaat en wegrent. Een huiveringwekkend beeld dat het hele verhaal in één enkele scène vertelt.