Meningen

Paris moet het hebben van warme en mooie sfeer van Parijs

Ach, wat een heerlijke stad is Parijs toch. Die gedachte kwam steeds bij op toen ik naar Paris keek, een film van de Franse regisseur Cédric Klapisch. ´t Is een film die je vooral voor de stad en voor Juliette Binoche zou moeten kijken. Want van een meeslepend en diepgaand verhaal moet Paris het niet hebben.

In deze mozaïekfilm krijgt Parijzenaar Pierre te horen dat hij een levensbedreigende aandoening aan zijn hart heeft. Zijn conditie laat te wensen over en hij trekt zich terug in zijn appartement en beschouwt de stad en haar inwoners. Om voor hem te kunnen zorgen, trekt zijn zus Elise met haar drie kinderen bij Pierre in. De koele broer-zus-band krijgt door deze omstandigheden weer een nieuwe impuls.

Heel veel rode draad is niet te vinden in de verhalen die elkaar in Paris kruisen. Of het moet zijn dat elk personage erg zijn/haar best doet om gelukkig te zijn in de stad. Twee broers begraven hun vader en gaan daar beiden op een heel andere manier mee om. Een Afrikaanse gelukszoeker probeert Parijs te bereiken. Een marktkoopman werkt nog altijd samen met de vrouw waarvan hij alweer een tijdje gescheiden is. Alle mensen zijn zoekende en Pierre ziet alles van bovenaf gebeuren.

Paris is een sympathieke film met mededogen voor de diverse karakters. Erg diep gaat het allemaal niet, waardoor het lastig is mee te leven met de personages. Zelfs de doodzieke Pierre blijft als karakter aan de oppervlakte, alle mijmeringen en mooie momenten met Elises kinderen ten spijt. Binoche springt er absoluut uit. Zoals vaker is het een feest om naar haar te kijken. Ook zij is zoekende. Na het vertrek van haar man heeft ze zichzelf nooit meer een pleziertje gegund, laat staan een nieuwe liefde. Hoe dat afloopt, laat zich raden in een warmbloedige film.