Meningen

Banderas schittert als hypochonder die zich al jaren aan het einde van zijn leven waant. Maar de film zelf is een dubbeltje op zijn kant. Het eerste uur is boeiend en vindingrijk in beeld gebracht; het tweede uur is beduidend minder geïnspireerd, opsommerig ("dit moet ook nog verteld, en dan dit nog, en oh ja, dit natuurlijk") en veel te voorspelbaar. Ook visueel valt er dan steeds minder te beleven. Naar het einde toe is de film vervallen in lange, iets te sympathieke praatsessies. Het wordt nooit echt slecht, maar uiteindelijk draait ook mijn 3de Almodovar (na Habla con ella en La mala educacion) uit op een lichte teleurstelling. Jammer, want als het niveau van de eerste helft was gehandhaafd was het eindelijk bingo geweest. (Het valt me trouwens op dat Almodovar, zo geroemd door critici, op deze site vrij lauw gewaardeerd wordt.)

In esthetisch opzicht een mooie film, maar het script heeft nauwelijks enige diepgang.

Sowieso komt de film traag op gang: in het eerste deel wordt ons een blik gegund in het heden en dat blijkt weinig interessant. Een oude vrouw gedraagt zich vreemd, kraamt allerlei ogenschijnlijke onzin uit en wantrouwt haar meid (God weet waarom). Er worden allerlei nevenplots afgewikkeld - de gelovige vrouw en haar pathetische minnaar, iets met een Pools meisje dat in Lissabon met een jongen gaat (onwaarschijnlijk houterige dialogen van zodra dat meisje in beeld komt); weer die gelovige vrouw die aan het gebouw van de VN staat te betogen - maar van meetaf aan krijg je als kijker mee: eigenlijk draait alles om de oude vrouw. Dan heb je als kijker ook zoiets van: get on with it. Het is ook niet zo dat die vrouw echt veel nieuwsgierigheid wekt. Wat ze te vertellen heeft is daar gewoon te vaag voor en op de duur ga je je ergeren aan dat mens.

Het tweede deel had perfect zonder het eerste kunnen bestaan. Het is meer een écht verhaal i.p.v. een anekdotische verzameling gebeurtenissen en dat maakt het een beetje interessanter. Helaas komt de afstandelijke voice-over de inleving niet ten goede. Het is alsof je op een ouderwetse dia-avond wordt getrakteerd waar de gastheer plaatje na plaatje toont terwijl je van verveling uit het mandje met de chips en de nootjes graast. Het verhaal zelf is nu ook niet meteen origineel te noemen. In essentie is het niet meer dan een banaal liefdesdrama, her en der nogal onwaarschijnlijk (waarom schiet dat mens die Mario neer?) waar zelfs de koloniale context niets extra's aan verleent: die is 'gegeven' en sowieso nauwelijks uitgewerkt.

Dus nee, geen hoogvlieger, ondanks de vele lovende recensies die ik her en der las. Jammer.

De visuele schoonheid (en traagheid) suggereert een diepgang die er niet is. Devos toont de psychologie, maar vergeet dat de menselijke psyche gekleurd en gekneed wordt door de omgeving, en de relatie van Jesse met de anderen (vrienden, ouders van Jonas, eigen ouders) blijft erg oppervlakkig getekend.

Eigenlijk is dit één lang uitgesponnen kortfilm. Verdienstelijk, maar geen lofzang waard.