Meningen
Hier kun je zien welke berichten Dying Rose als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Walkabout (1971)
Mijn tweede ontmoeting met Gulpilil. Charlie’s Country is een prachtfilm, maar het publiek leerde Gulpilil reeds kennen in WALKABOUT, tevens een mooi ingetogen drama dat nazindert. En waar Rolf de Heer voornamelijk op inhoud mikt, kiest Nicolas Roeg voor uitvoering en beleving.
De cineast besteedt evenveel aandacht aan de (relaties tussen de) personages als aan de natuurpracht. Je wordt mee op reis gevoerd met broer en zus en door het realisme waarmee Roeg zijn verhaal filmt lijkt het alsof je er zelf bij bent. Aan het einde blijven vragen onbeantwoord, maar mij lijkt het om de ervaring te gaan, niet zozeer over wat er wordt verteld.
De clash der culturen, zo bekend in het westerngenre, wordt hier erg mooi en op subtiele wijze verbeeld. Het gegeven van de muur dat meermaals terugkeert en de overgang naar en barrière tussen wildernis en beschaving voorstelt. Een muur die niet zomaar afbrokkelt, maar het einde van de film geeft hoop en ruimte voor aanvaarding van en zelfs versmelting met deze tegenstellingen. Een ander opvallend element is de muziek van John Barry.
Er valt veel meer te vertellen over de film, maar een punt dat ik zeker nog wil vermelden is de naaktscène van Jenny Agutter. Zelden zie je een naakt vrouwenlichaam op zo'n sublieme wijze in beeld gebracht. Een mix van schoonheid en tikje erotiek zonder dat het, zoals de scènes in de hedendaagse cinema, banaal en futiel wordt. Bovendien spat Agutter gedurende de hele film van het scherm.
Nu nog meer zin gekregen in Don’t Look Now en ik neem er meteen The Man Who Fell to Earth bij.
Water Diviner, The (2014)
Russell Crowe koestert sentimentele gevoelens.
Dat de acteur te veel hooi op zijn vork neemt, moge duidelijk zijn. Hij voert diverse verhaaltjes op en weeft ze samen tot THE WATER DIVINER, maar denkt er niet bij na of deze wel bij elkaar passen. Zo lopen actie, romantiek, drama en oorlog door elkaar.
Het helpt evenmin dat hij blind is voor of niet genoeg kreeg (wat even erg is) van de overromantisering die in zijn regiedebuut sluipt. Bovendien mis ik zijn touch. Doordat hij zowel regisseerde als acteerde, verwacht ik een duidelijke visie of creatieve hand, maar die komen niet naar voren.
Dat Crowe het nog even bij het acteren laat.
