Meningen

Met Joe Swanberg als regisseur had ik reeds ervaring. Als acteur echter is hij me positief bevallen. Dat hij zich aan vreemde en bescheiden films leent, was langer duidelijk. Met THOU WAST MILD AND LOVELY heeft hij evenwel een interessant project te pakken. De film kent een vlot tempo en ook de overgangen zijn lekker fluïde. De hand-held camera verhoogt het intimiteitsgevoel met de personages en versterkt het idee dat je zelf aanwezig bent.

De natuurbeelden deden me soms denken aan (zou ik?) Lore. Een zeer positieve referentie dus, al zijn inhoudelijke overeenkomsten ver te zoeken. Thou wast… mist o.m. de vele symboliek die in Lore te vinden is en blijft in zijn geheel erg vaag - misschien dat hierdoor eventuele metaforen over het hoofd worden gezien. Heb tevens het gevoel dat dit een gemiste kans is. Scènes volgen elkaar snel op zonder echt iets prijs te geven en de relatie tussen vnl. Sarah en Akin komt niet goed uit de verf. Meer aandacht aan het finetunen van het scenario was welkom geweest.

Gelukkig maken de acteurs een hoop goed - al laat ik het nu wel helemaal dramatisch klinken, neem dat maar met een korreltje zout. Traub laat na Tenderness nogmaals zien dat ze ondergewaardeerd is en indie prenten zoals deze bewijzen haar welverdiende plek als volwaardig actrice. Ik durf zelfs stellen dat een gelijkenis met Elisabeth Moss zich opdringt. Jammer dat ze zo weinig kansen krijgt (of zou het een bewuste keuze zijn?), wil meer werk van haar zien. Dat Decker groot fan van haar is, opent hopelijk wat deuren. Over deze laatste gesproken; met wat meer finesse komt het met haar helemaal goed.

Geert Van Rampelberg goes Argentina.

Het verhaal, gebaseerd op waargebeurde feiten, lijkt te willen doen nadenken over het gebruik van pesticiden tegenover de schade die het aan de gezondheid toebrengt. Echter verdwijnt deze kerngedachte in het niets wanneer er een sentimenteel zijverhaal wordt gecreëerd. Amoureuze ontwikkelingen, bewoners die snel overgaan tot geweld en een einde dat niet bijdraagt tot de film (ook wil Vignatti duidelijk van zijn vrouw af, driemaal is scheepsrecht?). Er wordt een complexiteit meegegeven aan de personages, maar het is allemaal te geforceerd. Een degelijke ('goede' laat ik achterwege) opbouw is afwezig en het personage van Pierre zit clichématig in elkaar. Onze held lijkt heel snel van gedachten te veranderen. Obstakels lijken gemakkelijk te overwinnen en Vignatti weet totaal niet waar naartoe met zijn plot. Gelukkig koos hij redelijk snel voor de eindcredits.

Edoch... een knappe poging van Geert om zo zijn neus in andermans bossen te steken.

En nu terug de oceaan over.