Meningen

Een film waarbij het aan een duidelijk lineaire structuur ontbreekt met als gevolg een chaotische zoektocht naar de vader van de protagonist. De gebeurtenissen boeien niet erg, maar dat heeft niet te maken met Jean-Paul Rouve die een geschikte keuze is om de rol van nonchalante en onwetende, maar toch scherpe Benoît op zich te nemen. Enerzijds de terugkerende beelden onder de watervlakte en deze van de flashforward anderzijds zijn datgene wat de film anders doen aanvoelen, maar verder mist LEGITIME DEFENSE pit en maakt Pierre Lacan er een rommelig potje van. Dit wordt versterkt door een ontknoping die verdacht snel wordt afgehandeld, mede door de korte speelduur. Al zal ik om dit laatste geen traan laten, heeft de regisseur toch enkele zaken onder de knie.

LIFECHANGER was dé film waarnaar ik sinds medio 2018 het meest heb uitgekeken. En McConnell stelt niet teleur.

Het is een interessant gegeven dat blijkbaar nog meer dan degelijk is uitgewerkt ook. Een parasiet (mannelijk op zijn minst) die, overal waar hij heen gaat, een spoor van verderf achter zich laat. Ongewenst weliswaar en in naam van de liefde zo leren we van de voice-over die gelukkig niet in de lijn ligt van The Host uit 2013.

Fijn hoe de film geheel menselijk blijft en de body horror beperkt, wat voor mij positief uitdraait. Niet al te gericht op de gore, maar op de gedachten en handelingen. Het hoofdpersonage is bovendien niet meedogenloos, maar beschikt enigszins over een hart en niet enkel naar Julia toe. Dat maakt ook dat je met een dubbel gevoel zit bij het zien van Drews doen en laten.

Er is nagedacht over subtiele trekjes zoals de knikker en de hond die steeds zijn 'baasje' vindt. Al zijn die louter niets meer dan een reminder dat we met éénzelfde persoon te maken hebben daar alle acteurs van de getroffen personages Drew goed hebben bestudeerd. De liefde en lol van de cast en crew sijpelden overigens ook duidelijk tijdens het filmen binnen. En sommige scènes, de dialoogvoering tussen Julia en Rachel/Drew bijvoorbeeld, komen bijna nonchalant over. Zulke details doen het hem steeds en ook LIFECHANGER weet er profijt uit te halen.

Geen titel waar velen hun gading in zullen vinden en mij hoor je ook niet over een feilloze film spreken, maar het resultaat is verdomd goed gebleken. Stevige mix van drama en horror die een palet aan emoties teweegbrengt. Het lijkt een uitzichtloze leven voor alle personages die de revue passeren, maar in dat leven zijn het, zoals Drew zo mooi verwoordt, de momenten die van belang zijn. A-fucking-men.