Meningen

Als groot liefhebber van Honderd Jaar Eenzaamheid ben ik deze film gaan kijken, zonder enige (voor)kennis van Shûji Terayama. Maar ik kijk wel vaker films zonder voorkennis van de regisseur, en heb ook wel eens Japanse films gezien: Hotaru no Haka (1988) en Noruwei no Mori (2010). Dat leek me dus geen drempel.

Officieel is het natuurlijk geen verfilming van het boek van Gabriel García Márquez maar een adaptie, en daarom is het niet eerlijk als ik de film met het boek ga vergelijken. Toch ga ik dat doen, want in de reacties op deze pagina ontbreekt dat perspectief nog.

De film volgt het verhaal van Su-e en Sutekichi, die gemodelleerd zijn naar Úrsula Iguarán en José Arcadio Buendía uit het boek. Zeker in het begin volgt de film de fabel van de 'eerste generatie' in het boek behoorlijk natuurgetrouw: de kuisheidsgordel, het noodlottige hanengevecht, het bijgeloof.

Verder zijn er nog vele duidelijke verwijzingen naar het boek aanwezig in deze film.
Ik miste in de film echter compleet de magische sfeer en het utopische gevoel dat Macondo mij in het boek zo sterk gaf.
Grote kracht van het boek is dat de tijden zo erg met elkaar verweven zijn. De film biedt ook een interessante scène over tijd, maar vertelt het verhaal verder volledig chronologisch. Daardoor vind ik de film eigenlijk gewoon erg saai.

De laatste paar scenès, waarin 'de stad' honderd jaar later wordt getoond geven ook nog wel een interessante draai aan deze adaptie maar wist niet echt een diepe indruk op mij achter te laten.

Song to Song volgt twee muzikanten en wat andere personages in een reeks Fernando Pessoa-achtige verhandelingen. Gosling en Mara, twee muzikanten, worstelen met hun plaats in de muziekscene en met zichzelf. Zij acteren beide over het algemeen heel natuurgetrouw: alsof het geen speelfilm is, maar authentieke hipstercamera-beelden van de festivals, huisfeestjes en privésferen die worden aangedaan.

Daarentegen valt de rest van de cast me behoorlijk tegen. Vooral Fassbender speelt bedroevend onecht.

Een echt plot heeft deze film niet en dat maakt dat het het voor mij net niet doet. Af en toe hoor je een leuk liedje. Patti Smith zegt iets zinnigs. Daar is wat mij betreft het meeste wel mee gezegd.

Aanvankelijk kon ik geen woorden vinden om, in mijn aanraden van deze film aan een facebookvriend, te beschrijven wat ik had gezien en wat ik bij deze film voelde, maar ik werd geprovoceerd door een naar mannetje en heb in dezen mijn best gedaan.

--Stalker--

Ik heb gekeken naar een dystopische Sovjet-film waarin een schrijver en een wetenschapper onder leiding van een gids op zoek gaan naar een specifieke kamer in 'de zone' welke volgens de overlevering iemands diepste wensen kan doen uitkomen. Deze 'zone' is niet zomaar voor iedereen toegankelijk en overal ligt (onzichtbaar) gevaar op de loer. Ik heb gekeken naar drie mannen die langzaam paranoïde worden, en in de loop van de film kom je via allerhande filosofische monologen en gesprekken achter de drijfveren van elk van de mannen voor het zoeken van deze kamer in 'de zone'.

Ik vind het knap dat filmmaker Tarkovsky deze film (ongetwijfeld met beperkte middelen en onder scherp toezicht) eind jaren '70 in de Sovjet-Unie heeft kunnen maken. Ik vind het ook opvallend dat deze film heeft mogen verschijnen want je zou hem best als Sovjet-kritisch kunnen uitleggen! In zijn recensie van juli 2005 haalt Zobor met citaten van de filmmaker en een hoogleraar van de University of London aan dat de film aandacht vraagt voor het bovennatuurlijke "in een tijd waarin het atheïsme hoogtij vierde in de Sovjet-Unie" (permalink).

Omdat ik het Russisch niet meester ben moest ik steeds gefocust op de ondertiteling blijven letten. Ook is het tempo van de film door het gebruik van lang uitgerekte scenes ontzettend traag. Je zou uit kunnen leggen dat dit uit noodzaak is ontstaan doordat Tarkosvy over beperkte middelen moet hebben beschikt tijdens het maken van de film, maar dat weet ik niet zeker. In ieder geval vind ik dat het de suspense ten goede komt. Er staan me ook enkele scenes bij waarin de camera een stroompje water volgt. Deze vond ik cinematografisch sterk. Ze verleggen de focus op details binnen 'de zone' en zijn mooi in beeld gebracht. Deze scenes gaven me even een 'adempauze'.

Ik dacht dat ik niet hield van sciencefiction en dystopische verhalen, maar 'Stalker' van Andrei Tarkovsky is een film die indruk op mij gemaakt heeft.