Meningen

Nou, dat was behoorlijk vreemd...een film die je op voorhand mee kan praten. Ik heb Heat inmiddels al een x aantal keer gezien, dus deze kladversie had weinig verrassingen voor mij in petto. Bovendien mist deze tv-film de prachtige sfeer, zoals bijvoorbeeld Thief heeft (één van mijn persoonlijke favorieten van Mann). Neem daarbij een cast gelijkwaardig aan Melrose Place en je hebt toch een beetje een teleurstelling te pakken.

Dit is een vervolg op The Hollywood Strangler Meets the Skid Row Slasher. En wederom vergrijpt Jonathan Klick zich aan een aantal dames door middel van verwurging. Een beetje meer van het zelfde, maar de vreemde vertelwijze van Steckler beviel me wel. Net als in het eerste deel wordt er nauwelijks gesproken. Af en toe is er een voice-over van een radio commentator. Verder is het een leuk tijdsdocument, want Steckler is vooral bezig met registreren. Zo wonen we een lange fotoshoot bij, gaan we naar de rodeo en zien we veel opnames van Las Vegas. Het oogt allemaal nogal goedkoop, maar voegt ook iets toe aan het realisme van een slasher. Verwacht geen Henry: Portraid of a serial Killer, die notabene het zelfde jaar uit kwam.

Man, man, man wat een verschrikking...en dan heb ik het natuurlijk niet over het monster, maar deze belachelijke film.

De film wordt ingeleid door Donn Davison - wereldreiziger, redenaar en onderzoeker van paranormale verschijnselen (een soort Troy Mcclure van de Simpsons).

Hij weet ons te vertellen dat de film gebaseerd is op waar gebeurde feiten, maar dat documentaires saai zijn, dus vandaar dat deze film in het leven is geroepen.

Vervolgens doet Bestoink zijn intreden, een simpele ziel met een bolhoed en een notitieblok. Bestoink heeft een levendige fantasie en droomt ervan een Pulitzer price in de wacht te slepen met zijn tabloid journalistiek. Hij gaat op zoek naar de Bigfoot van 'Blood Mountain' en gelukkig is de plaatselijke bevolking super behulpzaam. Zo worden we terloops getrakteerd op een dialoog van tien minuten over van alles en nog wat, terwijl hij alleen maar de weg vraagt. Uiteindelijk moet je een uur lang wachten tot het monster zijn opwachting maakt. Voor het zelfde geld is het een dweil op een stok, want de beelden van het monster zijn zwaar onderbelicht (vermoedelijk door budgettaire beperkingen). Dit alles wordt afgewisseld met informatieve stukjes, getuige interviews en de kampvuur-verhalen van Donn Davison (en begeleidt door easy listening tunes).

Gelukkig duurt de film 'maar' 76 minuten en is hij alleen op VHS te 'bewonderen'.

Bind...Charles Bind aka Number One.

Een vrij matige James Bond parodie die het vooral moet hebben van een flinke hoeveelheid schaars geklede dames. De 'humor' schuilt voornamelijk in de bijdehante opmerkingen van geheimagent Bind. Op één of twee aardige grappen na valt er weinig te genieten...maar het genre is ook niet echt aan mij besteed.

*trailer*

Tweede film waarbij Wings Hauser ook zelf de regie op zich nam. Wings Hauser lijkt hier wel een beetje de blanke versie van Fred Williamson, want ze hanteren bijna de zelfde formule. Ze krijgen altijd de chick in bed & ze winnen zo'n beetje ieder gevecht. Beide hadden toevallig ook een football carrière voor ze begonnen met acteren. Maar waar Williamson meestal een ééndimensionaal karakter speelt, geeft Hauser wat meer 'schwung' aan zijn rollen. Regisseren kunnen ze blijkbaar ook allebei, maar daar moeten de heren het niet van hebben. Het script van deze Living to Die rammelt behoorlijk. Maar het relaxte sfeertje en de jazzy soundtrack werken wel goed. Aardig (maar waarschijnlijk ben ik hem over een weekje alweer vergeten).

Vermakelijk filmpje, gevuld met nachtmerrieachtige visioenen en hier en daar wat functioneel bloot

Er zaten af en toe ook best mooie shots in (en wat experimenteel gewiebel met de camera waar ik dan weer niet zo gecharmeerd van was).

Met de locaties was het ook dik in orde, vooral de oude verlaten kathedraal op het einde van de film.

Dat alles werd begeleid door muziek van Ennio Morricone en het irritante gefluit van Inspecteur Corvin.

Alleen is de term horror ook hier niet echt op zijn plaats en kan ik rustig Patat quoten bij "Don't Torture a Duckling".

Jammer, ik had hier toch iets meer pulp verwacht.

De eerste helft van de film gebeurt er niet zo bar veel. De Engelse dubbing is ook even wennen, aangezien de klemtoon vaak verkeerd wordt gelegd. Als er eindelijk wat meer speciale effecten worden ingezet, is het vooral lachen om satan die rechtstreeks uit het Brabantse carnaval lijkt te zijn ontsnapt. In zijn rode pyjama inclusief staart, hoorntjes en 'gevreesde' drietand (van aluminiumfolie) maakt hij onze held Lando het leven zuur. Helaas zitten bijna alle toffe scenes ook al in de trailer waardoor de verrassing er een beetje vanaf was.