Meningen

Een nogal kinderachtig sprookje met hoop flauwe humor. Harvey Keitel zal hier waarschijnlijk niet aan herinnerd willen worden. Terwijl Kinski zich beter op zijn gemak schijnt te voelen in dit B-circus. Het leukste moment was toch wel de persiflage van Taxi Driver door Harvey Keitel, wanneer hij de brug wil over steken van de 'Green Knight' (die op zijn beurt weer akelig veel weg had van de 'Black Knight' uit Monty Python and the Holy Grail). Pluspunt is de vormgeving van de buitenaardse piloot en diens schip, deze onttrekt zich aan de clichématige vormgeving van Amerikaanse Sciencefiction films. Maar helaas toch een onvoldoende.

De plot zoals hierboven beschreven, klopt niet helemaal. Billy (Lou Ferrigno) heeft namelijk een hersenbeschadiging opgelopen in Vietnam, toen hij het leven van Scott (Reb Brown) redde. Scott voelt zich daardoor verplicht om voor Billy te zorgen. Maar Billy wordt ontvoerd door twee gangsters die hem in een kooi laten vechten om zo van hun gokschulden af te geraken.

Dit is natuurlijk een vreselijk slechte film. En ik heb nog niet zoveel films met Ferrigno gezien, maar acteren kan de beste man niet. Daarom is het een briljante zet geweest om hem iemand met het verstand van een acht-jarige te laten spelen

Verder zien we Al Leong in een rol met meer dialoog dan al zijn andere films bij elkaar opgeteld. Branscombe Richmond & Danny Trejo zijn ook van de partij (al heeft de laatse geen rol van betekenis). Uiteindelijk is de film nog best te genieten in al zijn knulligheid.

Inderdaad genoeg clichés en het script lijkt wel in een kwartiertje op een paar servetjes te zijn neergepend. Maar met een leuke cast aan boord, waaronder Silva, Borgnine en Svenson (al is de laatste niet echt van betekenis), blijft het toch onderhoudend. Het stoffige Arizona draagt trouwens ook een steentje bij. Maar van de muziek kreeg ik op den duur wel buikpijn...

Eén van de eerdere Marvel verfilmingen met Reb Brown als Steve Rogers aka Capt. America.

Helaas is Captain America een nogal saai en politiek correct karakter, waardoor deze tv-film vrij snel wat kinderachtig aandoet. Vergelijkingen met series uit die periode zijn dan ook snel gemaakt (The Dukes of Hazzard & Knight Rider). Het grootste mankement is toch wel Reb Brown zelf, gebouwd als een gorilla met bijpassend acteertalent.

Ik was wel onder de indruk van dat 'silent' knopje op zijn motor

Lachwekkend slecht! Ik vond Hasselhoff eigenlijk nog het best acteren

Het script heeft meer weg van een comedy. Daarnaast had blijkbaar alleen het special effects team zin in deze wanproductie. Door hun inzet en de typische eighties score was de film nog net aan te zien.

Als je op zoek bent naar een degelijke martial arts film kun je The Silent Flute beter links laten liggen. Maar ik kan me niet onttrekken aan het gevoel dat Tarantino hier aardig wat inspiratie uit heeft opgedaan voor Kill Bill. Alleen het feit dat David Carradine hier rond wandelt met een fluit als enige wapen zegt al genoeg. Bovendien worden er behoorlijk wat wijsheden en spreuken rond geslingerd. Goed is het allemaal niet, maar als je het niet zo serieus neemt is het gewoon een lekker campy filmpje.

Routineus werkje van Joseph Lai, met beroerde dubbing en wat fijne eighties electro-pop. Richard Harrison aka 'Gordon' is de gedoodverfde winnaar in een reeks confrontaties tussen ninja's. Zoals gewoonlijk is er weer een totaal andere film gebruikt, om de speelduur van 90 minuten te behalen. Ditmaal een Filipijnse gangsterfilm met de gebruikelijke knokpartijen, nachtclub scènes en soft erotisch gewriemel. Matig...

Ik vond dit toch wel een teleurstellend vervolg op de zeer vermakelijke docu Cocaine Cowboys. Het boeiende verhaal over Griselda Blanco wordt uit de doeken gedaan door een (ex)straatdealer die zichzelf graag hoort praten. Het probleem daarbij is dat deze Charles Cosby een saai figuur is die de overtuiging mist van bijvoorbeeld een Jorge 'Rivi' Ayala (de voornaamste hitman van Griselda Blanco). Dit tweede deel mist alles wat het eerste deel zo sterk maakte; de imposante line-up van betrokken personen zoals Mickey Munday, Sam Burstyn, Rivi, enz in combinatie met archiefbeelden van nieuwsuitzendingen over de drugsgerelateerde moorden, vlotte editing en niet te vergeten de muziek van Jan Hammer. Aan het verhaal ligt het niet, maar de uitwerking inclusief het beroerde tekenwerk kon mij in ieder geval nergens echt boeien.

The Last American Soldier is een compleet over de top Italiaans actie spektakel. Wederom geschoten in de Filipijnen met een aardige cast. Craig Alan is dan geen Stallone of Schwarzenegger, maar heeft net genoeg overtuigingskracht als de schietgrage Commander. Tevens beschikt hij over een indrukwekkend wapenarsenaal (inclusief werpsterren!). Maar alle respect gaat uiteindelijk uit naar de pyrotechnicians van de film, want ik kan met zekerheid zeggen dat ik niet eerder een film zag waarin zoveel shit wordt opgeblazen! Gooi er nog een lekkere eighties synthesizer soundtrack onder en je hebt een prima genrefilm...

Inderdaad een fantastische film! Ik vond het eigenlijk niet zo'n probleem, al dat vrouwelijk schoon.
Er zitten een paar erg beklemmende scènes in, zoals de moord in het bos waarbij de moordenaar met een bivakmuts behoorlijk angstaanjagend over komt. Verder was de scène in het huis, als Jane 's ochtends de trap af komt ook wel creepy.
En dit keer geen ongeloofwaardige momenten waarbij tieners juist het gevaar opzoeken. Maar erg originele stukjes, zoals het moment dat Jane de sleutel uit de deur probeert te pielen (brings back some memories ). Al met al prima vermaak. Ik kijk uit naar de volgende Martino!