Meningen

Haha Aki, wat ben je toch een held Hij is met Calamari Union op zijn meeste absurde, vervreemdende, droge en coole ''tour de flou''. Ongelovelijk hoe sfeervol hij films kan maken. Alleen al zijn muziekkeuze zorgt voor een mysterieuze trip waarin het je geen mallemoer kan schelen waarover de film gaat. Helaas nog net niet overtuigend genoeg voor een 4,5*, maar wellicht doet een herziening nog wonderen.

Dialogen die op zo'n droge serieuze manier worden aangegaan door de zogenaamd coole mannen heeft een soort dubbelwerking: Je ligt helemaal plat terwijl je onder de indruk bent van de zwijgzame coolheid. Je zou zowat een leren jack gaan dragen. Buiten dat is het ondanks zijn absurditeit zo ongelovelijk realistisch wat de acteurs laten zien. Dat soort omwentelingen maak je ook echt in een nacht door de stad heen met je vrienden, allemaal Frank hier. Weliswaar koekt Kaurismäki het allemaal tot het maximale aan natuurlijk, maar geniaal is het wel.

Hier hebben een aantal regisseurs duidelijk van geleerd, onder andere Jarmusch zou hier weleens goed naar hebben gekeken. Deze film staat in ieder geval bovenaan mijn lijstje om eens in een dronken bui met wat vrienden te kijken.

Overigens leek die krullenbol in die lange regenjas ook wel een beetje op Dennie Christian

En gisteravond was het dan eindelijk zover: het project dat ik vanaf het prille begin vol enthousiasme heb gevolgd, kon ik eindelijk eens zien op m'n scherm thuis. Helaas niet in de bioscoop, dat kwam destijds niet uit, maar het boeit me niet zo. Dit was goed zo, ik ben overtuigd. Met afstand de beste film van 2012!

Al kan ik dit later pas bevestigen en zie ik waarschijnlijk pas in 2013 de festivalfilms van 2012 en in 2014+ de kleinere projecten, dan nog is dit een instant classic. Het boek van DeLilo vond ik goed. Niet geniaal, maar gewoon goed. Echter toen ik hoorde dat Cronenberg dit verhaal zou gaan verfilmen, werd ik dol-enthousiast. Maar weinig cineasten kunnen dit verhaal zo doeltreffend vastleggen en het eindresultaat mag er zijn!

Cronenberg is al tijden één van mijn favoriete regisseurs en zijn werk is telkens weer anders, maar ook telkens weer goed. Toch werd mijn vertrouwen in Cosmopolis teruggebracht naar slechts 300% door die drol van een A Dangerous Mind. Cronenberg leverde een klotefilm af, dat was toch even schrikken. Gelukkig heeft hij me toch weer helemaal tevreden mogen stellen. De film ziet er prachtig uit en ik had ook gehoopt dat hij deze film digitaal zou schieten, het is daar het ideale concept voor. Ik ben alles behalve een expert op gebied van camera's en cinematografische termen (al kan ik heus, prima zien wanneer een film er briljant uit ziet), maar dit kan niet anders uitgelegd worden dan uniek en magnificent.

De casting is subliem en mijn hoop dat iemand als Pattinson de hoofdrol zou spelen, is uiteindelijk ook uitgekomen. Farrell had ik (ook al vind ik het een uitstekend acteur) niet in de hoofdrol willen zien. Te oud en ook nog eens te emotioneel qua presence.(Niet iets negatief dus, maar wel voor deze rol) Pattinson is wat mij betreft een fantastisch acteur en de beste persoon voor de rol van Eric Packer. Hij heeft perfect een persoon neergezet met een zelf-ingenomen attitude en intellectualiteit op gebied van informatie en culturele aspecten (alleen al die dialoog met Binoche over de Rothko Chapels, om het even later in de film over die rapper - met muziek van K'naan - te hebben, van elitair naar relatief eenvoudige muziek!) Tevens bezit hij een fantastisch ego en een klinische en kille air die hij als een soort beschermlaag over zich heen draagt.

Hij is het toppunt van irrationaliteit en rationaliteit tegelijk. Hij bevreemd zichzelf en anderen. Hij schermt zich in zijn hyper deluxe cyberlimo af van de buitenwereld om zich alleen in te laten met zichzelf. In principe voert hij het liefst discussies met zichzelf en anderen stellen hem eigenlijk alleen maar teleur in zijn zoektocht naar antwoorden. Antwoorden op zijn persoonlijke filosofische vraagstukken. Hij is eigenlijk ontdaan over zichzelf en is eigenlijk vooral opzoek naar zijn eigen menselijkheid en hij heeft zelf ook maar al te goed in de gaten dat hij eigenlijk vooral leeft in een klinische omgeving, alsof hij een surrealistisch leven leidt. Op deze ene dag weet hij dat hij smacht naar zijn eigen escapisme. Hij zet zijn leven op het spel (daar geeft hij toch geen fuck meer om) en eigenlijk ook zijn hele bedrijf en daarmee zijn werknemers. Het is duidelijk een historische dag waarop meerdere dingen samenvallen (die ook heden ten dag zich afspelen).

De stad is in rep en roer omdat de financiële markt op zijn gat zal gaan, de president juist op dat moment een belangrijk bezoek brengt, er rellen tegen het kapitalisme en tegen de momentele machshebbers zijn en Eric Packer niet alleen zichzelf en zijn bedrijf (kapitaal) op het spel zet, maar ook gewoon de toekomst van speculanten en beurzen. Niet alleen Eric is bezig met zijn afbraak, maar de hele wereld wordt meegesleurd. Een indringend en adembenemend schouwspel begint zich dan voor te doen met een Eric die met de minuut gekker lijkt te worden, maar ook steeds humaner lijkt te worden. Hij weet eindelijk door zijn eigen bubbel te prikken dankzij de steeds verdergaande gebeurtenissen. Zijn eigen downfall, in werking gezet door een verkeerde assumptie (de gok op de Yuan), wordt uiteindelijk zijn ontvluchting uit zijn huidige leven en daarmee is deze vlucht ook zijn laatste ontwikkeling en vooruitgang in zijn eigen menselijkheid en zijn eigen filosofische vraagstuk. Niet alles is daarmee opgelost en hij gaat de confrontatie aan met zijn jeugd (de kapper waar hij vroeger toen hij klein was kwam) die waarschijnlijk ook niet al te prettig was en met zijn huidige verleden: zijn imperium en dus met Giamatti als ex-werknemer.

De conversaties met zijn voorbijgangers zijn geweldig. Ze trachten discussies te houden, maar iedereen praat straal langs elkaar heen. Het zijn allemaal intellectuele personen, maar met een (het lijkt erop alsof dat er maar bij komt) ontzettend groot ego. Sommigen zijn gewoon niet geïnteresseerd, sommigen zijn ontzettend idealistisch, maar uiteindelijk komt het erop neer dat ze stilstaan in hun ontwikkeling. De limo doet zich perfect voor als een surrealistische plek met een ongemakkelijke atmosfeer, maar waar een ieder zich wel veilig voelt. Eric leeft er haast in. Elk dialoog werkt treffend en vreemd genoeg hadden deze gesprekken ook een rare ''sense'' van realisme en herkenbaarheid over zich heen. Heerlijk!

In sfeer, ideeën, concept, cybertechnologie, futuristisch en kapitalistisch beeld qua uitstraling (ook het gebruik van de kleur blauw in beiden films) haast hetzelfde als Soutland Tales, maar echter op precies de andere manier uitgewerkt. Waar Southland Tales groots opgezette bombast en haast parodiërende cinema is vol humor én daarnaast scherpe observaties bevat, is Cosmopolis vooral een scherpe intellectuele film, die uitblinkt in minimalisme en menselijkheid. Uiteraard met heerlijk droge Cronenberg humor. Southland Tales is weliswaar mijn favoriet, maar uiteindelijk ga ik ook weer niet zo ver om ze echt met elkaar te vergelijken. Daarvoor zijn het toch wel twee verschillende films. Maar dat Cronenberg een kijkje heeft genomen naar Kelly's film, dat lijkt me evident.

Ik kan wel uren doorlullen over deze film (ik heb het nog niet eens uitgebreid over andere aspecten gehad), maar voorlopig laat ik het hierbij en sluit ik me verder aan bij de stukken van Mochizuki Rokuro, Naomi Watts en Beavis. Voor nu een 4,5*/8,5, maar deze film gaat (snel) in de herziening vast nóg beter scoren. Fantastisch spectakel!