Meningen

In La Dolce Vita schetst Federico Fellini een prachtig beeld van Rome in zijn goede economische jaren na de val van het Mussolini regime. We volgen de charmante columnist Marcello die een - op het oog - schitterend bestaan leeft in het nachtleven van Rome. Echter leid hij onder dat bestaan een leeg leven, dat wat eigenlijk zijn grootste angst is.

De structuur van La Dolce Vita valt erg op. Er zijn 7 hoofdstukken, een proloog, een intermezzo en een epiloog. In deze structuur hebben we elke keer te maken met nacht, dag en zonsopgang. In elk deel van de film volgen we Marcello in zijn leven als playboy. In elk hoofdstuk zit wel een vrouw die hij begeert. Zo zijn er de dames op het dak, Maddalena, Emma, Sylvia, Nico (leuke rol van latere zangeres Nico) en Jane. Emma is zijn vriendin die hij erg aan het lijntje houdt. Zij houdt van hem en is volledig toegewijdt aan hem, hij kan niet liefhebben en zoekt zijn heil elke nacht bij een andere vrouw. Dit zorgt ervoor dat het gedrag (en zo ook hun relatie) van Emma destructieve vormen begint aan te nemen. Maddalena lijkt op een gegeven moment zijn echte liefde te zijn, maar zoals ze in de film al zei: ''I Will Always Be a Whore.'' Dit bewijst ze letterlijk wanneer ze in één van de mooiste scenes van de film in de lege villa vrijdt met een man, terwijl Marcello zijn liefde voor haar uitspreekt. Sylvia is ook een zeer kleurrijk personage die zo gek als een deur is, maar onder de duim word gehouden door haar vriend Robert. In een nachtelijke escapade - die Marcello tamelijk frustreert - komt ze dan ook volledig los, samen met Marcello. Dit levert misschien wel de mooiste scene van de film op, in de fontein.

Buiten de vrouwen alleen al om, leid Marcello een zeer leeg bestaan. De film symboliseert het verval van het grote Rome. Jonge carrieremakers die nergens van opkijken (denk aan de paparazzo's) en het lege bestaan van het uitgaan. Vooral spiritualiteit komt aan bod in de film. Zo ook hier het verval van Rome en Italië. Gesymboliseert in de eerste scene van de film met het vervoeren van het Jezusbeeld. Alsof Rome nog in zijn oude Christelijke staat is, echter flitst de film dan naar het hedendaagse uitgaansleven dankzij de beterende economie. Ook het omgaan met het geloof speelt een rol. Was Italië nog altijd een zeer belangrijk gelovig land, dan is dat nu helemaal voorbij. Het beeld word zonder respect vervoert. Ook de scene in de kerk is hier een voorbeeld van wanneer Steiner gewoon buiten kerkdiensten wat mag tokkelen op de orgel. Italië past zich aan aan de nieuwe manier van leven, massaconsumptie.

Ook de zeven zonden en de zeven sacramenten zijn duidelijk te vinden. Vooral als je het vergelijkt met de zeven hoofdstukken. Hoogmoed, lust, hebzucht, vraatzucht... Ze zijn allemaal terug te vinden. Ook zijn er sacramenten te vinden in het verhaal, bijvoorbeeld in de scene waarin iedereen tegen beter weten in de kinderen gelooft, dat de heilige Madonna terug is gekeerd en dat de kinderen haar kunnen zien.

Marcello's vader is ook een zeer interessant personage, vooral omdat Marcello net zoals zijn vader begint te worden. Bijna altijd van huis, altijd weg, even charmant en vader valt ook goed bij de vrouwen. Echter worden die lusten hem zowat fataal, wat ook weer Marcello's mogelijke lot tekent. Vooral het personage Steiner is interessant. Hoe hij door middel van poëzie laat weten wat hij vind van Rome en de rest van de wereld. Dat de wereld vervalt in zijn economische vooruitgang. Dat kunst en geloof vrijwel niet meer belangrijk zijn in het nieuwe aristocratische wereldje, het beangstigd hem. Hij is bang voor het lot van zijn kinderen. Toch kwam het als een schok toen Steiner zijn kinderen vermoord bleek te hebben. Kippevel toen Marcello Steiners vrouw moest inlichten, wederom met die vreselijke paparazzo's.

Om een lang verhaal kort te maken, ik ben zeer onder de indruk van deze Fellini film. La Dolce Vita zit vol met subtiele details, maar vooral met drama, komedie en romantiek. Marcello is een zeer interessant, charmant en kleurrijk personage, maar aan de binnenkant is het toch een zeer leeg personage die op het eind in het huis van Ricardo op een oudere leeftijd al op instorten staat. Gewoon een oude dronkenlap zonder enig gevoel van schaamte of waardigheid. Het lot van een ambitieuze yup in Rome wellicht. La Dolce Vita bezit geweldige symboliek, goed acteerwerk, een geweldig script en een magnifieke regie. Een plaats in mijn top 10 moet ik La Dolce Vita dan ook wel geven. 5*