Meningen

Het verhaal is me te licht -> 2*

De special effects en het 3D gebeuren zijn fanatastisch -> 4*

Samengevat is deze film me 3* waard.

Prachtige cinematografie, oprechte vertolkingen van de acteurs en actrices (ik beken: fan van Carey Mulligan!) en een heerlijk rustige film. Alleen... wat een draak van een verhaal. Totaal onrealistisch: de personages ondergaan alles passief. Waarom vluchten ze niet? Waarom komen ze niet in opstand? Waarom zijn er geen niet-donor mensen die opkomen voor de "producten"? Ook wordt er weinig tot geen duiding gegeven over de onderliggende ideeën van die maatschappij, noch wordt er een reden of hint aangegeven waarom de donoren alles lijdzaam ondergaan. Een film als Lord of the rings is natuurlijk ook onrealistisch, maar als kijker kan je je inleven in die film waardoor het "realistisch" wordt. Je begrijpt het. Ook een Eraserhead is een "realistischere" film: er wordt gewoon niets in uitgelegd, waardoor je in een bepaalde mindset terechtkomt. In Never let me go worden halfbakken aanwijzingen gegeven. Neen, dan hoeft het niet voor mij. Jammer, want buiten het slecht uitgewerkte verhaal is dit een pareltje. 2,5/5*.

Start van de film verloopt vrij abrupt (fragmentarisch, maar dat zijn we van Van Sant gewoon). Een kwartiertje later kabbelt de film rustig verder en mag de kijker getuige zijn van de band die zich tussen de twee aparte hoofdpersonages, Annabel en Enoch, ontwikkelt. Dit alles is mooi en sereen in beeld gebracht. De dialogen zijn met momenten erg grappig zonder storend te zijn. De ingebeelde Japanse vriend van Enoch is geen irriterende sidekick, maar een noodzakelijke protagonist om de psyche van Enoch te kunnen kaderen. Ondanks de ernstige thema's die worden aangesneden (terminale ziekte, de dood, onverwerkte trauma's,...), wordt de film nooit te melig en/of te dramatisch. De melige "sterfscene" blijkt gelukkig vals te zijn, hier had Gus Van Sant de kijker even op een dwaalspoor gezet. Kudos hiervoor! Het verhaal wordt op een eerlijke, naturalistische wijze verteld. De meest beklijvende scene vond ik het moment dat Annabel tijdens het sorteren van de snoepjes met haar zus plots een aanval krijgt. Gewoon ineens onverwacht, net zoals het in het echte leven gaat. Eén minpuntje is de slecht uitgewerkte subplot rond de drie jongens die Enoch willen aanvallen tijdens Halloween. Dit was een valse noot in heel de film. Samenvattend ben ik erg positief over deze film. Een tweede kijkbeurt zal misschien een halve ster extra opleveren.

Total Recall versie '12 stelt vooral inhoudelijk teleur. De thema's identiteit, "wat is een herinnering" en droom vs. realiteit worden in deze remake slechts licht aangeraakt. Deze film maakt mijns inziens duidelijk dat alles wat er gebeurt realiteit is. In de film uit 1990 laat men de kijker veel meer twijfelen. De acteerprestaties hadden het niveau van een goede film die op een druilerige zaterdag wordt uitgezonden.
De remake krijgt wel punten voor de decors. Het setdesign is duidelijk geïnspireerd op Blade Runner (Aziatische cultuur, neon, regen,...) zij het minder film noir-achtig. Ook de vele androids (in deze film nog robots zonder mensenpak aan) doen me aan die ene film van Ridley Scott denken. Het transportmiddel The Fall is een leuke vondst.
Wat betreft referenties naar het origineel blijven we niet op onze honger zitten:

De gezette vrouw die in het geel gekleed is bij de paspoortcontrole.
De prostituee met de drie borsten.
"I want to go to Mars".

Waarschijnlijk zijn er nog meer. Jammer genoeg was Kuato nergens te bespeuren. De bankbiljetten met de beeltenis van Obama waren een leuk geintje.

Slotsom: matige bioscoopfilm. Wel een aardige film om een keertje te huren op dvd.

Daarstraks gezien in UGC. Eerste vaststelling: Val Kilmer is dik geworden. De film begint als een goede Stephen King verfilming maar ontwikkelt zicht dan tot een raar soort film. Ik weet niet goed wat er van moet denken: het is geen slechte film, maar om te zeggen een goede? Er zitten losse eindjes in de film en soms sprong de film van de hak op de tak. Zeggen dat de meeste scènes in feite de weerspiegeling zijn van de droomfantasiën van Hall Baltimore is een te makkelijk excuus om de onsamenhangendheid van de film te verklaren. Elle Fanning was beeldig als vampierenmeisje met een beugel, al is dit niet haar beste acteerprestatie (in Super 8 en Somewhere voelde ze zich duidelijk meer op haar gemak). Val Kilmer zet wel een leuke rol neer. Voorlopig 3* en dat is mild gerekend me dunkt.