Meningen

Zie niet echt in wat er zo waardeloos aan deze film is om een plek op in de flop 100 te verdienen. Vond het allemaal vrij onderhoudend. 2,5*

Veelal gedegradeerd tot leuk spektakelfilmpje dat vooral teert op jeugdsentiment, voornamelijk hier. Onterecht, dit is namelijk één van de beste avonturenfilms ooit. Er is eigenlijk maar zelden een dinosaurus te zien, wat de momenten waarop ze in beeld komen des te specialer maakt, vooral omdat de scenes rondom de dino's zo vakkundig zijn opgezet. De verbazing en het gevoel van ongeloof bij het aanschouwen van de Brachiosaurus door Grant en Sattler is prachtig uitgebeeld en geloofwaardig. De eerste confrontatie met de T-Rex is meesterlijk opgebouwd; het onheilspellende rimpeleffectje in de beker water tijdens de aanloop naar de uiteindelijke onthulling is een fantastiche vondst. De film weet het relatief realistische concept erg overtuigend te verkopen. Tegenwoordig zou een film met dit uitgangspunt vanaf het begin tot het einde worden volgepropt met een grote hoeveelheid CGI dino's waardoor je suspension of disbelief al snel verloren gaat. De reden dat de effecten de tand des tijds zo verassend goed hebben doorstaan, zit 'm ook in de buitengewoon slimme combinatie van modellen bij close-ups, (spaarzame) CGI voor de shots met volledige dino's en een uitgekiende belichting. Minstens zo belangrijk daarbij is het feit dat de wezens d.m.v. zorgvuldige animatie en gedragselementen van overeenkomende beesten als imposante dieren worden neergezet, waar ze in een mindere film gewoon gevaarlijke monsters zouden zijn.

De film heeft niet de meest diepgaande personages, het zijn vooral wandelende morele standpunten ten aanzien van het idee achter het park. De dialogen zijn echter bijzonder goed en scherp geschreven, met name te danken aan Crichton maar ook zeker aan de geslaagde omzetting naar filmscript. De uitwisselingen tijdens de dinerscene vlak na aankomst op het eiland zijn filosofisch opvallend doordacht en interessant. Voor de wat meer diepgravende kijker is er bovendien een bijzonder boeiende, metafysische onderlaag te ontdekken m.b.t. tot de rol van techniek en specifiek de symbolische waarde van de auto's op rails die, wanneer ze daar van afwijken, opeens een groot gevaar vormen voor de protagonisten. Ook Hammond's monoloog over de illusie van het vlooiencircus is erg breed op te vatten. Er zijn verder hele artikelen gewijd aan de briljante iconografie en de soundtrack behoort tot het beste dat Williams ooit geschreven heeft.