Meningen

Begint met 'n mooie monoloog, eentje die de hoofdpersoon op efficiente wijze definieert. Het verhaaltje dat volgt is voornamelijk een excuus voor het opeenvolgen van set-pieces waarin de SEALs hun ding kunnen doen. Die set-pieces zijn goed uitgewerkt: spatiele verhoudingen worden knap uitgebeeld en de acties zijn helder opgezet en prima volgbaar, ondanks het jargon dat gebruikt wordt. Lijkt wat dat betreft wat op Battle Los Angeles, hoewel die wel een andere, grauwere visuele stijl heeft.

Mooi is de toepassing van de first person shots. Kortzichtige critici hebben het dan over videogame esthetiek als propagandamiddel, om jongeren die computerspelletjes spelen het leger in te lokken of zo, maar die shots hebben een onmiskenbare functie en passen precies binnen de thematiek van de film. Want ze beelden de beperkte individuele informatievoorziening uit van de SEALs, worden ook afgewisseld met first person shots door nachtkijkers of een sniperscope. Het punt is: iedereen heeft zijn eigen waardevolle stukje visuele informatie en maakt deel uit van een geheel, een team. Dat wordt bovendien geconstrasteerd met een grid dat regelmatig over beelden van de film wordt gelegd: een klinisch, objectief overzicht van het geheel aan vezamelde informatie. Iedereen staat in dienst van en is toegeweid aan het onderhouden van dat netwerk aan objectieve info. De camera wordt sowieso heel bewust ingezet om standpunten uit te beelden: in een van de eerste scenes is de camera gemonteerd op een scooter die door drukke straten ergens in Pakistan rijdt, er passeert een busje en met een feilloze cut wordt geswitcht naar het perspectief van de chauffeur in die bus.

De film laat ook veel interessante shots zien die puur dienen om de SEALs als unit uit te beelden; geen plotgerelateerde functie, puur esthetisch. Er hangt bovendien een fijne, tamelijk oprechte sfeer. Er worden wel wat cliche's aangehaald zoals SEALs met vrouwen die zwanger zijn en verlangen naar huis etc, maar dat valt verder niet uit de toon. Prima filmpje.