Stranger Things - Seizoen 5 (2025)

Geweldige serie die toch naarmate je verder komt wel iets minder word. Laatste seizoen vond ik een beetje tegenvallen vergeleken met die daarvoor. De laatste aflevering vond ik dan wel weer erg sterk. Erg leuke serie.

Tegen mijn verwachtingen in is de final episode weer iets beter dan de vorige afleveringen, zij het toch een lichte teleurstelling. Vooral het eindgevecht tegen Vecna en de Mind Flayer. De coming out van Will duurde langer dan deze final battle! En de eindbazen worden veel te makkelijk verslaan. Niemand van de hoofdrolspelers gaat dood behalve Kali, waar niemand om geeft, ze houden er zelfs geen schrammetje aan over. Eleven offert zich zogenaamd op voor de goede zaak, maar blijkt later toch te leven.

Terwijl er eerder werd op aangestuurd dat Henry net als Will slechts een onschuldige pion van de Mind Flayer is, wordt hij in dit slot gewoon als een eendimensionele badguy afgeschilderd. In dit seizoen breekt hij overigens geen enkel bot van zijn slachtoffers. En hoewel de Mind Flayer oorspronkelijk als een soort ongrijpbare demi-god was, die in stofdeeltjes elke vorm kan aannemen en bezit kan nemen van zijn slachtoffers, wordt hij nu in zijn eigen wereld gereduceerd tot een overgroeid, vleselijke spinnenbeest dat door wat vuur en een machinegeweer kapot gaat.

Er is ook geen leger van demogorgons, demodogs en vleermuizen meer, de X dimensie is slechts een lege wereld met een omgekeerde spin en een machteloze Vecna. Als Eleven en Vecna in het lichaam van de Mind Flayer belanden, staan ze gewoon op de grond in het zand in plaats van binnenin een lichaam met organen.

Veel zaken werden in dit slotseizoen niet verklaard. Hoe kwam de geleerde in de grot aan de steen? Waarom krijgen we het achtergrondverhaal van de jonge Henry niet te zien? Hoe zit het met de ouders en zus van Derek? Op het graduatiefeest verschijnt opeens de vader van Mike en Nancy, die men eerder blijkbaar vergeten was. Waarom laat het leger de vrienden gewoon gaan, zonder hen zelfs te ondervragen? Als de bom de wormhole vernietigt, is de X dimensie daarmee ook verdwenen?

Helemaal op het einde zijn er enkele aanwijzingen die suggereren dat dit hele verhaal misschien uit de schrijverspen van Mike komt, en dus deel uitmaakt van het DaD spel. We zien Mike op de typemachine bezig en horen hem het slot vertellen, waarna de vrienden hun eigen verhalenboek in de kast zetten. De moeder van Mike en Nancy verschijnt bovenaan de keldertrap zonder de enorme littekens die ze voorheen nog had.

Stranger Things is een serie met z'n ups en downs. Vooral de afleveringen met Kali en grote delen van het laatste seizoen bevallen mij minder. Na het eerste seizoen worden teveel nieuwe personages toegevoegd. En er is een enorm probleem met plotarmor, wat de spanning grotendeels ondergraaft. Maar het valt niet te ontkennen dat als geheel het een intrigerend verhaal is, met over het algemeen sterke acteerprestaties en een goede productiewaarde.

De eerste twee seizoenen van Stranger Things vind ik echt fantastisch. Fris, spannend en met een sfeer die meteen grijpt. De nostalgie voelt daar nog logisch en oprecht, heerlijke jaren tachtig vibe. De horror leunt op spanning in plaats van spektakel, en de personages, vooral de jonge cast voelen natuurlijk en geloofwaardig. Het verhaal had iets te verliezen, en dat voel je in bijna elke aflevering.

Vanaf seizoen drie slaat de serie helaas een andere weg in. Het voelt alsof alles op automatische piloot gaat. Grotere monsters, langere afleveringen en meer bombast, maar juist minder echte spanning en subtiliteit. Personages worden steeds meer karikaturen van zichzelf en sommige verhaallijnen voelen vooral als vulling. Emotie wordt vaker afgedwongen met muziek en drama, in plaats van verdiend door het verhaal.

Dat wil niet zeggen dat de latere seizoenen geen sterke momenten hebben, die zijn er zeker. Maar het geheel mist de scherpte en magie van het begin. Stranger Things verandert gaandeweg van een sterke, mysterieuze serie in een herkenbaar Netflix product dat vooral groter en luider moet zijn.

Achteraf gezien had dit een perfecte serie kunnen zijn van twee seizoenen. Alles wat daarna komt is matig, niet per se slecht. En dat is jammer, want wat het zo bijzonder maakte, raakt daardoor een beetje op de achtergrond.

Ik vind Stranger Things een geweldige serie. Ik kon goed overweg met de mysterieuze, soms duistere eerste twee seizoenen, maar persoonlijk vond ik het bombastische, zomerse derde seizoen altijd het leukst. Van wat ik zo lees is dit voor vrijwel iedereen het minst sterke seizoen, maar ik klikte er heel erg mee. De 80s sfeer werd daar echt optimaal benut naar mijn mening. Het vierde seizoen vond ik, ondanks enkele tekortkomingen (langdradigheden en het opsplitsen van de groep), ook fantastisch. Ik keek dus met smart uit naar dit slotseizoen.

Ik heb een aantal dagen geleden al beschreven hoe ik over de eerste twee 'volumes' dacht: veel potentie, mooie momenten, maar ook een aantal missers. Veel zou nog afhangen van de seriefinale. De laatste aflevering mag er zeker wezen: wederom toont Stranger Things echt niet meer onder te doen voor de gemiddelde blockbuster in de bioscoop. Actiescènes zien er gelikt en spectaculair uit en ik kan het waarderen, hoewel ik het een beetje zag aankomen, dat de Mind Flayer toch de uiteindelijke grote slechterik blijkt te zijn. Akkoord, de afrekening verloopt zonder al te veel tegenslagen, maar de aanpak en vormgeving zijn schitterend.

Waar de laatste aflevering en eigenlijk dit hele seizoen wel een beetje last van heeft, is dat het soms een beetje stuurloos lijkt. Alsof men zelf ook niet altijd even goed weet waar het naartoe gaat. Na Jonathan en Nancy krijgt ook Steve nu zijn 'dit is het einde-momentje', om vervolgens gewoon weer gered te worden. Ik heb het al eerder gezegd: ik vind deze personages dusdanig leuk dat ik uiteraard hoop dat zoveel mogelijk van hen het er levend vanaf brengen, maar het veelvuldig gebruiken van de anticlimax werkt op een gegeven moment gewoon funest voor de spanning. Zelfs voor Eleven lijken de Duffer Brothers de knoop niet te durven doorhakken, want helemaal op het einde moet nog even geïmpliceerd worden dat ze het overleefd heeft. Het voegt naar mijn mening weinig toe of ze mogelijk ergens in haar eentje ver weg van iedereen een nieuw leven opbouwt. Eerlijk gezegd vind ik het ook maar moeilijk te geloven dat ze zich daar zo gemakkelijk kan losmaken van Mike, Hopper en alle anderen die haar in moeilijke tijden hebben opgevangen.

Nog één 'minpunt', eerder iets opvallends, is dat de serie nog best lang doorgaat na het verslaan van de slechterik. Enerzijds is dat positief, want het zorgt ervoor dat ieder personage wel een fatsoenlijk slot krijgt en dat de serie ook echt wel mooi afgerond voelt. Anderzijds zorgt het er ook voor dat de laatste confrontatie met de Mind Flayer/Vecna hierdoor juist nog gemakkelijker lijkt, aangezien daar gewoon minder tijd naar uitgaat. Een klein smetje, want, zoals al eerder aangegeven: ik ben inmiddels zo vertrouwd geraakt met deze personages dat langgerekte scènes er daardoor ook wel mee wegkomen. De hereniging tussen Steve, Nancy, Jonathan en Robin duurt bijvoorbeeld net iets te lang, maar toch kijkt dat heerlijk weg. Het definitieve einde, waarbij je de groep nogmaals D&D ziet spelen en er een nieuwe generatie in de kelder plaatsneemt, is wel heel mooi, bijna ontroerend.

Met dit laatste seizoen stonden de Duffer Brothers misschien wel voor een haast onmogelijke taak. Zo veel anticipatie zorgt er natuurlijk voor dat de lat erg hoog ligt om het voor iedereen goed te doen. Maken ze daarbij overal de juiste beslissing? Nee, mijns inziens zeker niet. Maar ik denk niet dat ik dat zelf wél gedaan zou hebben en kan me ook niet voorstellen dat menig ander groot filmmaker het feilloos zou hebben aangevlogen. Qua spanning viel er winst te behalen, maar ik geef ook gewoon eerlijk toe dat dit vijfde seizoen mij als trouwe kijker echt wel grotendeels op mijn wenken bediend heeft. Vrijwel al het goede uit de vorige seizoenen is nog steeds aanwezig: een super cast, prachtige visuals, een lekkere soundtrack en een goede sfeer. Volume 1 is sterker dan volume 2 en de voorlaatste aflevering vond ik niet veelbelovend, maar de conclusie is sterk en liet mij tevreden achter.

Zeker niet perfect, maar Stranger Things heeft een waardig einde gekregen en ik ga de serie zeker missen.

4*

De serie heeft hetzelfde probleem als Star Wars, Harry Potter, Twin Peaks, Lost en Peaky Blinders. De basis klopt, maar gedurende de film- en seriereeks krijg je de indruk dat aan de afronding te weinig tijd besteed is. Vanwege het succes ligt de lat te hoog en komt de afronding wat afgeraffeld over. Soms is het beter om de verhaallijn open te laten. Stranger Things heeft een voortreffelijk 4e seizoen, wat blijkbaar niet te evenaren is. De verhaallijnen rondom Vectra, de dood van Eddie en de toepassing van Running Up That Hill zijn de kippenvelmomenten, daar komt het laatste seizoen niet bij in de buurt.

Visueel echt een prima seizoen. Je ziet er aan af dat ze een ongekend hoog budget hadden om de geflipte wereld van de 'Upside Down' vorm te geven. De grootschalige gevechten met Vecna zijn absoluut fenomenaal. Maar eerlijk? Ik vond 't ook wel een beetje ten koste gaan van de vroegere magie van 'Stranger Things'. Er wordt teveel uitgelegd of psychologisch geduid. De serie werkte zoveel beter toen het nog gewoon een coming-of-age serie was met abstracte monsters á la H.P. Lovecraft. Het voelt zelfs wat vergezocht en onlogisch hoe de helden actief hun strijd voeren met het kwaad, zoals hoe de coming-out van Will opeens superkrachten geeft.

Een prima afsluitend seizoen met een finale die niet de opbouw heeft die je verwacht maar wel bevredigt.

Wel met wat kanttekeningen die de lagere waardering verklaren.

Persoonlijk vond ik met name dit seizoen veel dingen wel erg snel gaan met de vele karakters die op verschillende locaties iets moeten doen en kon ik het niet altijd bijbenen. Hoe kwamen ze nu hier en daar en wat gingen ze ook al weer doen. Daar wordt soms ook wel snel overheen gestapt door cuts die flinke sprongen maken.

Het tenenkrommende clichezinnetje we've got company wordt ook ongeveer elke aflevering twee keer gebruikt...alsjeblieft toch beste script schrijvers verzin eens wat anders! Ook de Duffer Brothers kunnen beter.

Maar het is allemaal best vermakelijk verder tot eind aflevering zeven Will op eens een huilie huilie moment heeft met alle vrienden dat werkelijk compleet uit de lucht komt vallen en nergens op slaat. Een soort verlate, stinkende, natte woke scheet die er opeens keihard uit komt knallen. Slecht geschreven ook.

Maar dat wil niet zeggen dat het hele seizoen slecht is ik heb me prima vermaakt en vond bijv. kinderlokker MrWhatsit (wederom Stephen King invloeden...IT!) een goede vondst naast de introductie van de jonge zus van Mike.

En let goed op de aftiteling...die D&D plaatjes, prachtig en dan nog even een reprise met een lange versie van die dikke synthesizer soundtrack bij de eind credits. Toch met liefde gemaakt allemaal, zei het soms met wel heel slordige uithalen.

Onnodig opgerekt vijfde (en godzijdank laatste) seizoen, waarin zowel plot als personages geen kant meer op kunnen. Een herhaling van zetten derhalve, sporadisch opgeleukt met visueel spektakel. De vierde aflevering is wat dat laatste betreft dik in orde en ook de finale heeft zo zijn momenten. Over het algemeen is het echter behelpen, met veel klef sentimenteel gedoe en de meest belabberd getimede (en gespeelde) coming out ooit. Leuk overigens dat Frank Darabont twee van de acht afleveringen regisseert, ook al ziet hij geen kans zijn stempel op het materiaal te drukken.