Ojing-eo Geim - Seizoen 1 (2021)

Vette serie, ben wel zot van deadly games. En Koreanen hebk ook al zwak voor Thanx Netflix.

Hmmm... ik ben toch minder enthousiast. Het begin is nog aardig mysterieus en het concept is mooi opgezet.

Al voelt het toch een beetje als niet origineel in een nieuw jasje. Ik vond dat de serie de spanning onvoldoende weet vast te houden en het niveau kelderde in de laatste twee afleveringen. Het geheel is voor de massa gemaakt, maar mist finesse. *3.0

Beste serie ooit die ik tot dusver heb gezien. Koreanen zijn nu niet alleen meer hip in films, maar plots ook in het maken van series.

Ja, inderdaad een sterke serie. Het ziet er allemaal gelikt uit en verhaaltechnisch zit het ook goed in orde. Afgezien van een saaie tweede aflevering, waarbij het met name draait om de introductie van de belangrijkste personages, zit de spanning er goed in. Afgezien van de VIPS, die wel erg matig waren was het acteerwerk prima, waarbij het voor mij een feest was om de oude acteur te zien, die ook de meester in Kim Ki-duks Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring speelde.

Verder dus veel sadistische spelletjes met veel aandacht hoe men psychisch daarmee omgaat. Wat dat betreft is de zevende aflevering het absolute hoogtepunt. Het einde is een beetje jammer. Als je een spel gewonnen hebt, zou je niet door toedoen van het spel gewond moeten raken zoals gebeurt met het meisje, dat eigenlijk had moeten winnen. Het laatste spel was ook een beetje lauw, en de open deur naar een tweede seizoen had voor mij ook niet gehoeven. Niet perfect dus, maar over het algemeen meer dan goed. 4*.

Squid Game is echt ontzettend sterk, bruut en vermakelijk. Voor mij kwam dit helemaal uit het niets, toen de media er plots over begonnen te vertellen en diverse vrienden me attendeerden dat je dit echt niet mag missen. En na het kijken van de serie moet ik zeggen dat iedereen gelijk heeft. Het is een mix tussen films als Battle Royale, Saw en Hunger Games, maar dan in serievorm. We volgen een stel ''losers'' in Zuid-Korea wiens leven zuigt en die geld nodig hebben. Dit kunnen ze verdienen door kinderspelletjes te spelen en te winnen, maar als je verliest dan ben je ook meteen dood.

Heftig concept dat ook erg tof is uitgewerkt in enkele spellen. De eerste blijft voor mij de beste, met wat we in Nederland Annemaria Koekoek noemen. Ik was echt even verbijsterd tijdens kijken. Het touwtrekken en knikkeren vond ik ook erg tof. Het is net als bij Saw dat je zelf bepaalt of je blijft leven of niet. Jammer dat je bij het glasplaat-spel een hele grote geluksfactor hebt, wat weer minder bij het concept paste en de finale vond ik matig uitgevoerd. Wat ik wel sterk vind is de psychologie achter alles. Hoever ga je om te overleven? Is het je waard dat je ervoor wil cheaten? Of gun je een ander meer het leven dan jezelf? Ik vond het ook enorm sterk dat je bij het knikkeren een teamgenoot mocht kiezen, waarna bleek dat je er niet samen mee moet werken, maar dat 1 van de 2 zal overleven. Oef. Er zaten best wel sterke emotionele momenten in bij een cast die trouwens erg goed acteert. Alleen de Engelstalige rijke gluurders uit aflevering 7 waren van een belabberd niveau. Het einde laat ruimte open voor een tweede seizoen, maar of dit er gaat komen is maar de vraag. Of het er moet komen ook, want de verrassing van dit eerste seizoen krijg je niet meer. Echt een geweldige toevoeging op Netflix en ook al schommelt het niveau per aflevering, ik heb er geweldig van genoten.

4*

Dat je toch vrij rap door zo'n serie heen gaat zegt wel iets. Het is zeker vermakelijk. Al bij al moet je echter concluderen dat het spel in aflevering 1 veruit de meest geslaagde is . Het wordt ook allemaal een beetje veel van hetzelfde op een gegeven moment, wat denk ik ook onvermijdelijk is vanwege het uitgangspunt dat natuurlijk niet bepaald uniek is. Heel verrassend of verfrissend verloopt alles niet als je het mij vraagt. Leuk maar niet meer dan dat.

Ik vond het begin van Squid Game erg sterk, maar het begon me ook snel te vervelen, want het schoot niet echt op. Vanaf aflevering 5 heb ik het op anderhalve snelheid bekeken en zelfs dat ging soms nog te langzaam.

Ook waren sommige delen erg ongeloofwaardig: Een politieagent die ongezien mee kan doen, zonder dat hij betrapt wordt omdat hij de regels niet kent?

Soldaten die organen roven terwijl er overal camera's staan? Om dat ongezien te kunnen zou je alle bewakers moeten omkopen.

In 30 jaar tijd is dat spel altijd geheim gebleven? Zonder dat de politie onderzoek doet hoe de winnaar opeens aan zo veel geld komt?

Spannende, meeslepende koreaanse serie over deelname aan een bizar toernooi bestaande uit ogenschijnlijk onschuldige kinderspelletjes. Het duurt even voor de plot op gang is, maar eenmaal op stoom is er geen houden meer aan. Behoorlijk expliciet qua geweld, maar de boel wordt draaglijk gehouden door de strakke kleurrijke vormgeving en de boeiende, veelal sympathieke personages. Naarmate de serie vordert wordt het echt een nagelbijter van jewelste, met veel aangrijpende en schokkende momenten.

Daar heb je er weer zo één, 13 in een dozijn, gericht op effect, niet op inhoud. Na een seizoen lang wachten op een clou, die niet komt, ga ik echt niet naar seizoen twee kijken!

Zit goed in elkaar, met genoeg boeiende plot twists en spanning om de aandacht erbij te houden en een speelduur die precies goed lijkt. Het concept is niet nieuw (Battle Royale, Hunger Games en ach ja de oude gladiatoren) maar de vormgeving en insteek zijn eigen genoeg. Uitstekend acteerwerk ook, het enige irritante vond ik dat ouwe wijf.

Na alle hype ook maar aan deze serie begonnen.

Inmiddels alle afleveringen gezien en het was een leuke serie. Niet de hype waard die het gekregen heeft, maar ruim voldoende zeker. De 1e aflevering zette direct de toon met het eerste spel, helaas werd het tempo eruit gehaald in aflevering 2 ,omdat je schijnbaar mocht stemmen om naar huis te gaan. Ik weet niet of dat wel realistisch is, aangezien de helft al is vermoord. Zolang er spelletjes in de afleveringen zaten vond ik het leuk om te zien. Sommige dialogen tussen verschillende personen interesseerde me totaal niet en haalde voor mij wederom het tempo uit de serie. Andere dialogen hadden wel weer mooie betekenissen. Ik wist een beetje hoe het einde in elkaar stak, want iemand had dat per ongeluk tussen neus en lippen door verklapt. Toen ik zag dat die oude man ''dood'' ging na het knikkerspel, kon het niet anders dan dat hij er ook een grote rol in speelde. In seizoen 2 gaat Seong dus terug? Ben benieuwd hoe dat afloopt. Weer ruim 455 nieuwe acteurs? Laat maar komen.

3,5 sterren.

Was september of oktober vorig jaar. Squid Game werd aan alle kanten aanbevolen en de kranten besteedden aandacht aan het feit dat de jeugd het spelletje ook had overgenomen. Tot verstrekkende gevolgen. Gezien ik producten uit Zuid-Korea vaak zeer kan waarderen ben ik er toen ook maar aan begonnen.

En deze serie is goud waard. Vanaf seizoen 1 ben ik er geheid in meegezogen. Wat een bruut, wreed, maar ook venijnig stukje werk. Venijnig... Want je moet eens goed opletten. Squid Game is niet slechts een serie over een wreed spelletje. Het legt de luren met de hedendaagse westerse maatschappij... ofwel... hoe de westerse maatschappij drastisch invloed heeft op Zuid-Korea.

We volgen een armoedzaaier Seong die noodgedwongen bij zijn moeder is teruggekeerd. Samen met zijn oude schoolvriend Sang Woo probeert hij vele manieren te vinden om aan geld te komen. Veelal door in te zetten op een sportwedstrijd, maar het vervolgens weer dubbel te verliezen. Het water staat hem op de lippen want de deurwaarders zitten hem op de hielen. En die schromen er niet om om iemand te verminken of te ontleden om aan het geld te komen. Met veel geluk geven ze hem nog een kans. Niet veel later komt hij in de metrostation een vaag figuur tegen die over een vreemd spelletje begint, en waar hij wel aan mee zou moeten doen. Het zou je zo rijk kunnen maken. Het spelletje lijkt nog onschuldig gepresenteerd te worden dus de man meldt zich aan. Hij komt terecht op het eiland, maakt kennis met vele deelgenoten, en het grote gouden spaarvarken die volgegoten wordt met biljetten ziet er maar al te aantrekkelijk uit. Zo moeilijk zal het toch wel niet zijn? Totdat ze erachter komen dat deze prijs over lijken gaat. Letterlijk.

Het eerste spel begint. Och, die overleef ik wel. Maar nee, de eerste lijken worden al gevormd... Zij die de overkant niet zullen halen. En dan hebben we het nog maar over het eerste spel, terwijl er nog vijf spellen openstaan. Van honingkoekjes uitlikken tot touwtrekken tot knikkeren . Klinkt schattig niet?

De dagen zijn als routines. Elke ochtend wordt het hele team gewekt op de melodieën van Straus. Althans, wat er per ochtend van overblijft. Dan die wenteltrap op, eten... en het prijzengeld nog een keer voor ogen krijgen. Dan hebben we het nog niet over de acteurs gehad. Een voor een zetten deze rollen neer die je niet zal vergeten. Nummer 1 was hiermee de uitschieter. De bejaarde speler die er het langst zit. Ook die Noord-Koreaanse vrouw was cool, de wispelturige speelster 212... en twee vrienden. Maar hoe lang blijf je vrienden in deze kwestie. Ik moet hierbij zeggen dat de knikkerbaan-scene als een klap in het gezicht is. Het liet hier bij mij echt enkele snikken los. Als twee vliegen in een klap, zowel verraad als opoffering weten hier op een schrijnende manier duidelijk te maken wat de menselijke drijfveren zijn. Wow!

Dan komen we bij het moment dat Seong weer tijdelijk naar huis kan. Wat ga je dan doen? Meteen naar de politie om kenbaar te maken wat er gaande is. Maarja, val je de politie nou werkelijk lastig met kinderspelletjes? Oh oh oh oh... Wat kon ik deze metafoor toch linken met bepaalde dingen in de werkelijkheid. Noem het de gaslight-zaken. Je weet wel, je maakt iets in je arbeidsleven mee wat volstrekt absurd is, maar welke baas etc zal je geloven... Alleen maar omdat het te absurd is? Echter... een van de rechercheurs begint er gaandeweg anders over te denken en bij de tweede ronde smokkelt hij zichzelf mee naar het platform.

En dan komen we erachter dat het hele Squid game platform, inclusief de beulen en de bewakers, gewoon beheerd en gedomineerd worden door... welja... de oude witte westerse man.

Ik ging met de hype mee. Sprakeloos was ik. Dit is echt zo'n ongelofelijk goede serie die de vingers op de zere westerse plekken legt. De consumptiemaatschappij, de inflatie, het kapitalisme en eigenlijk gewoon de hele doolhof dat er voor de middenklasser is gecreëerd. Dat het er in Zuid-Korea er toch wel wat genadelozer aan toe gaat dan in Nederland is hierbij al vrij duidelijk. Enfin, Zuid-Korea wordt ook door de witte man beheerst, (Vraag je eens af waarom Noord-Korea onafhankelijk wil blijven. In Kim Ki Duk's The Net zien we dat ook) de massaproductie het dagelijkse legio is en... last but not least, waarom de Zuid-Koreaanse taal zoveel Engelstalige invloeden heeft.

Dit is waar we het van moeten hebben. Deze barre tijden van inflatie, egoïsme en kapitalisme hebben ook zijn voordelen; eindelijk komen er weer eens echt goede en sterke producten. Die zowel vermakelijk als leerzaam zijn.

En dan nog zo lang wachten op seizoen 2.

5,0*

Barslecht. De meest overgewaarde serie ooit!

Wat is hier nou zo goed aan? Mensen die zo dom zijn te geloven dat ze door spelletjes spelen heel veel geld krijgen? Ook vond ik de acteerkunsten vreselijk.

En heel slim van Netflix, om een seizoen 2 aan te kondigen voor 2024. Zo houden ze lekker klanten om vervolgens nu de meest baggere films erop te zetten. En in 2035 ongeveer te komen met deel 3.

Pff.

Aardig conceptje en een paar leuke decors. Helaas te veel grote minpunten die de serie goeddeels om zeep helpen.

Om maar met het eerste en grootste probleem te beginnen: het acteerwerk. Het leek wel alsof de acteurs de opdracht hadden om al hun emoties zo overdreven mogelijk uit te beelden. Blij, boos of verbaasd: alles wordt kracht bij gezet met hysterisch geschreeuw en absurd overdreven gezichtsuitdrukkingen. Bovendien zijn de karakters allemaal zo plat als een dubbeltje. We hebben de onnozele goedzak, de stoere badboy, de irritante hysterica. Allemaal keurig in hun stereotiepe hokje zonder ook maar enige ontwikkeling door te maken. Sympathiseren of meeleven met personages is daardoor onmogelijk. 'Emotionele' momenten worden ook zo door de strot geduwd - met dramatische slowmotion effecten etc. - dat het eerder lachwekkend overkomt. Al met al nogal moeilijk serieus te nemen allemaal. En dat terwijl de serie zelf volledig vrij van humor is.

De scènes tussen de spellen door - het gediscussieer over teamsamenstellingen etc. duren veel te lang en zijn haast niet door te komen. Datzelfde geldt voor sommige spellen zelf, met name de vijfde. Omdat de uitkomst al vanaf het begin te voorspellen was - want goh, wie zou er winnen - was er van spanning bovendien nauwelijks sprake.

Eigenlijk had deze serie in 2 afleveringen gekund. Eén om het idee duidelijk te maken en één om naar een uitkomst toe te werken. Alles daartussenin is nodeloos gerek en een continue herhaling van zetten. De zogenaamde moraal van het verhaal die aan het einde duidelijk wordt is ook nogal onorigineel.

Er zitten een paar onwaarschijnlijkheden in deze serie die het allemaal erg ongeloofwaardig maken. Na elk spel wordt een speler beloond en vrijgelaten. De spelers krijgen ook de kans om te stemmen om het spel te verlaten. Toch heeft nooit iemand uit de biecht geklapt over deze moordpartijen. Soms stoppen de bewakers onderlinge ruzies en vechtpartijen tussen de deelnemers, maar op een ander moment staan ze Jang Deoksu toe om een speler in de slaapzaal dood te slaan. Hwang Jun-ho, de politieman die op zoek gaat naar zijn broer, heeft een gsm met een batterij die nooit leeg geraakt. Waar kan je die kopen? Voor het overige is dit een leuke serie, met de nodige humor en drama, en met een redelijk voorspelbaar einde. Ook nog even opmerken dat HoYeon Jung die Kang Sae-byeo speelt beeldig mooi is.