The Last Dance (2020)

Zin in als een gek!

Ga gelijk ff al mijn oude basketbalkaartjes tevoorschijn

halen. Ja ja, ik heb ze nog! Wie wat bewaart, die heeft wat

Hier kijk ik ook wel naar uit. Een docu over de beste basketballer aller tijden moet toch wel iets goeds opleveren.

Eerste 2 episodes zijn al heerlijk jeugdsentiment. Gemiddelde op imdb tot nu is wel erg extreem uiteraard.

De man die Bugs Bunny en Daffy Duck van slavernij op een vreselijke planeet wist te bevrijden

Het is ook gewoon een heerlijke docu(tot nu toe). Ik ben nooit echt een basketbalfan geweest maar ik was bijna ´kwaad´ dat ze er maar 2 afleveringen per week opgooien. En dat zegt dan veel.

Vooral heel erg wat je verwacht tot nu toe. Bijzonder weinig opsmuk.

Ik ben wél basketbalfan. In de eerste twee afleveringen wordt veel teruggekeken, met name naar de jeugd van Michael Jordan natuurlijk. Aflevering 2 gaat dan weer vooral over de nukkige Scottie Pippen, de 'Mick Ronson' van Jordan. Onderbetaald en misnoegd (maar dat lag dan vooral aan zijn 'agents' en aan hemzelf, die het spel niet heel slim speelde (Michael Jordan was trouwens ook niet heel het stuk van zijn carrière dat hij de allerbeste was ook de allerbest betaalde (qua spelerssalaris)) en op ramkoers met manager Jerry Krause.

Maar ik kijk vooral uit naar de prestaties van de spelers en dan vooral de bijdrage van 'perfect fit' en een van mijn vroegere idolen 'Toni Kukoc' hoewel ik van de Amerikanen op dat vlak niet te veel verwacht. De enige die de bijdrage van deze 'unsung hero' luidkeels verkondigt is GSW-coach en ex-Bulls speler Steve Kerr (en die kent toch wel iets van basket, denk ik). Voor mij mag er nog iets meer 'actie' in komen.

Toch is het leuk om kleien dingetjes te horen als een 'physical trainer' die na 2 sessies Jordan de eigenaar opbelt met het droge: "Congratulations" "Congratulations with what?" "You sure didn't screw up the draft."

The Golden era of basketball.

PS. KERR DIDN’T FORGET KUKOČ “That should really be Toni on that promo” | Basketball Network - basketballnetwork.net

“I’m almost embarrassed; I see these graphics for the Last Dance, these promos. And they have Michael, they have Scottie, Dennis, Phil…and me. You know the ones I’m talking about. And I understand it, the reason I’m on there is because I’m the one who’s famous because I’m a coach of the Warriors, so people recognize me and maybe people wouldn’t recognize Toni Kukoč or Luc Longley or Ron Harper…maybe their faces wouldn’t mean as much to a young generation because this was 22 years ago, but that should really be Toni, I think on that photo, on that promo because he was an incredible player.”

Ik kwam er toch wel ineens erg goed in tijdens aflevering 3 en 4. Prachtig die Rodman en zijn Romario-achtige behandeling door Phil Jackson (die ongetwijfeld een grote is in de (sport)managementfilosofie tegenwoordig?)

Wat me nu erg opviel is de extreem dominante invloed van de topspelers. Bij Jordan niet zo verrassend natuurlijk, maar vergeleken met bijvoorbeeld voetbal zijn de mindere spelers in de NBA blijkbaar wel érg veroordeeld tot een rol als waterdrager. Hoe zo'n Jordan met grote weerzin ballen afspeelt op zijn medespelers, hahaha.

Heerlijke tijdsbeelden uiteraard verder.

Hij heeft zeker zijn 'record' (op zijn Engels, 'palmares') om dat te staven. Daarna ook nog met de Lakers… Maar als GM bij de NY Knicks is hij wel grandioos gebuisd. dat bewijst wellicht alleen dat je soms geluk moet hebben en de juiste man op de juiste plaats op het juiste moment moet zijn. Dat was hij…

Is nu zo mogelijk nog sterker… (top)spelers bepalen gewoon zelf waar ze willen spelen.

En verder… die waterdragers worden (tegenwoordig toch) héél goed betaald hoor, die mogen echt niet klagen. Succes creëert natuurlijk (vaak terecht) een soort arrogantie, 'swagger'. Dat hebben ze verdiend door te winnen en dat geven ze niet meer af. Jordan zeker niet…

Eén verhaaltje:

Toen een coach eens tegen Jordan gezegd zou hebben 'There's no I in team" zou hij geantwoord hebben '…yeah, but there is 'win'" ( si non è vero, è bene trovato )

Niet een groot basketballiefhebber maar de Bulls zijn wel jeugdsentiment.

Leuk om te zien waar de grote 3 vandaan kwamen maar de rest van het team komt er vooralsnog wel behoorlijk bekaaid vanaf, maar misschien veranderd dat nog in de afleveringen die 4 mei beschikbaar worden.

Oops… had aflevering 4 nog niet gezien en daar vertelt MJ het gewoon zélf… dacht ik ook eens iets interessants te weten…

Wel het enige wat ik minder vind aan deze reeks: wat ziet MJ er verschrikkelijk uit… pafferig met die rode ogen… en dan die 'alcoholic beverage'… zoveel klasse als hij had op het terrein (werkelijk onwaarschijnlijk toch wat je ziet), zoveel klasse heeft hij helaas niet meer, maar dat doet er niet echt toe…

Ik heb het destijds enthousiast gevolgd, zowel 'the shot' tegen de Cavs (gelezen in USA Today, pas later gezien) als het onttronen van de Pistons (zaterdagnacht op BBC in 'ruime samenvatting', heerlijk… ik was op een verjaardagsfeestje en mocht om 1u in hun slaapkamer tv gaan kijken, ze hadden er alle begrip voor… waarvoor eeuwig dank). Dat was nog de 'slender MJ', de mooiste man en atleet aller tijden. Die killerlook in zijn ogen is toch ongeëvenaard.

En hoe hard ik LBJ ook bewonder, MJ is zonder een spoor van twijfel de GOAT. Als ik later in de hemel (ahum) een matchke 5 tegen 5 mag spelen, en ik mag als eerste kiezen dan moet ik geen seconde nadenken over wie ik kies.

Klein optreden van Rik Smits in afl. 5!

Zat gewoon in het NBA all star team, topper!

Dat had hij naast the court sowieso al niet echt.

Yep, heb ik nog eens bezig gezien in een oefeninterland tegen België in de Arena in Deurne.

Ik heb 5 en 6 meteen achter elkaar gezien en ik moet wel zeggen dat van zodra het beeld begint te lopen ik elke nanoseconde in de beelden gezogen word. Mooie balans tussen geschiedenis, gebeurtenissen achter de schermen, basketbalactie en interviews achteraf. Veel dingen heb ik wel al ergens ooit gezien op nba.com en Youtube (zoals dei legendarisch training van het dreamteam in Monte Carlo). Maar hier staat alles mooi bij elkaar natuurlijk en zit de variatie net goed.

Tja… de man is niet perfect, dat wordt trouwens mooi gebracht in aflevering 6, maar man, wat een druk. Zooo benijdenswaardig is hij toch niet. Maar wat die 'klasse' betreft: een wereldvreemde idioot waar ik met een grote boog omheen zou willen, is het toch ook niet echt. Valt toch wel mee, niet? Een Dr. J lijkt meer klasse uit te stralen, ja… maar wat weten we daar eigenlijk over? Terwijl bij MJ elke ademstoot geanaliseerd, gedocumlenteer en becommentarieerd wordt… Ik denk dat ik ook liever een pint zou gaan pakken met Magic of Larry of Luka(!!!)… of Chuk natuurlijk!… Maar MJ blijft de allergrootste…

Aflevering 7 gezien: mijn ontzag groeit alleen maar. MJ gewoon op het veld zien bewegen, staren… die ongeëvenaarde focus… GOAT!!! Misschien wel van alle sporten ooit. Wat een atleet, wat een winner. En ik moet zeggen dat zijn praatjes achteraf ook wel steek houden. Geen valse bescheidenheid, maar ook geen bluffer. Hij zegt de dingen gewoon zoals ze zijn, zoals ze waren. Klasse. Toch wel.

Ik ben toch wel bijgedraaid. Juist door de wat ingetogen stijl blijkt de documentaire veel focus en balans te hebben.

Mooi stuk in aflevering 8 is wanneer Jordan wordt gevraagd of hij wel een aardige kerel is. Iets waar de serie ook naar toe heeft gewerkt, via de 'Be Like Mike'-rolmodelsituatie enerzijds en de alfaman-uitspattingen anderzijds. Ineens geeft hij dan geëmotioneerd aan dat hij nu eenmaal een winnaar is, met alles wat daarbij hoort, take it or leave it. Alsof er een last van zijn schouders lijkt te vallen.

ja, ja, ja… wordt beter en beter. Ik had hem al hoog, maar de man is gewoon de belichaming van een genie: ongezien talent, gecombineerd met een ongeziene drive. Het is de 'singelemindedness' die hem naar die ongekende hoogten heeft gestuwd.

Wat dat betreft was de getuigenis van zijn personal trainer een hoogtepunt in deze reeks. Hoe die na het verlies in de play-offs tegen de Orlando Magic (en ik was vergeten wat een topploeg dát was: Anfernee Hardaway (gedoodverfde opvolger door MJ maar helaas door knieproblemen gefnuikt), Nick Anderson, Horace Grant en Shaquile!!!) …aan het einde van het seizoen dus, bij het ingaan van hun 'grote vakantie' tegen MJ zei: 'Just give me call when you want to see me'. MJ: ' I'LL SEE YOU TOMORROW!' Dat zegt alles… waanzin, hoe je alles in het teken zet van winnen.

En dan die tranen in de ogen van de personal trainer wanneer hij het zegt: puur kippenvel!

Als MJ 'nice' geweest zou zijn zou hij simpelweg nooit Air Jordan geworden zijn. Maar iedereen heeft er wel graag voor en mét gespeeld.

Dat is trouwens het leukste om weer te zien in deze reeks: die blik in Jordan zijn ogen. Ik herinner me nog exact wanneer ik MJ voor het eerst gezien heb: Op de Olympische Spelen in L.A. in 1984. De reporter zei dat 'dit een van de grootste jonge talenten in dit USA-team waren (Patrick Ewing zat er ook in…)). Toen ik die blik zag, was meteen verkocht. Op het veld: de mooiste man ter aarde. Zonder ironie. En ik ben niet eens gay.

En nu maar eens die 4 in een 5 veranderen.

niemand nog negatief lees ik, Ik ook niet. het wordt beter en beter en ik ben er zelfs meer basketbal door gaan volgen. Man wat een mannetje was dat. Hij zat tegen het arrogante aan maar hij maakte het wel gewoon waar. Dat spelers als magic en bird hem de beste allertijden zeggen zegt genoeg. Die blik van hem(en nu zie je dat ook nog af en toe) straalt gewoon uit: hier valt niks te halen.

Lijkt me ook gewoon een aardige vent, Totdat je met hem op het veld stond/staat. Hij nam/ neemt niet genoegen met 99% inzet. Nee we doen het goed of we doen het niet. Heerlijke docu. Vooral psychisch.

ESPN werkt nog aan een extra aflevering.

Beste sportdocu die ik ooit heb gezien

Heel erg fijne serie, met tal van prachtige momenten. Wat - volgens mij - sowieso heel knap is hoe de makers de tien afleveringen aansprekend hebben gemaakt voor fervent basketballiefhebbers (dat leid ik althans uit de vele reacties) én voor basketballeken (zoals ikzelf). Vond de laatste twee afleveringen wel de minste, trouwens.

Superieure tiendelige documentaire over de uitzonderlijke prestaties van de Chicago Bulls eind jaren '90, met een absolute hoofdrol voor megaster Michael Jordan. De reeks steekt qua structuur meesterlijk in elkaar, met veel kunstig heen- en weer springen tussen verschillende seizoenen en een geweldig gebruik van archiefmateriaal en relevante interviews. Dit is echt de absolute top op dit gebied. Ik heb helemaal niets met basketball, maar ik zat ademloos te kijken.

Ik ben een sportfan, maar heb weinig met basketbal. Is dit dan toch de moeite? De score zegt van wel.

JA!!

https://www.telegraaf.nl/sport/1165190566/felle-kritiek-op-docu-michael-jordan-90-procent-van-the-last-dance-is-bullshit

Inderdaad, en ook Scottie Pippen is er schijnbaar niet blij mee. Ik snap best dat deze oud-spelers misschien geïrriteerd raken op het moment dat hun mindere momenten extra worden uitgelicht in 'The Last Dance', maar ook vóór deze nieuwsartikelen werden gepubliceerd bekroop mij (tijdens het kijken) al het gevoel dat het allemaal wel heel erg naar de hand is van Michael. En ja, ook zijn mindere momenten krijgen aandacht, maar keer-op-keer wordt het dan weer genuanceerd (door één van zijn vrienden), afgezwakt of krijgt Michael zelf het laatste woord. En dat gebeurt ook steeds als het gaat om zijn ploeggenoten of akkefietjes met zijn tegenstander.

Dus op het moment ontdekte dat Michael Jordan's eigen productiebedrijf mede-producent is van deze docu (niet vermeld in de credits) viel alles ook op zijn plaats. Zonde, want het doet toch wel aardig wat onnodig afbreuk aan deze docu. Die voor mijn gevoel toch al net 2 á 3 afleveringen te lang was.

90%… dan zou je toch denken dat hij wel héél veel recht zou kunnen zetten.

Maar al wat Grant doet is een beetje zeuren over het feit dat hij wel zijn bek durfde opentrekken tegen MJ en hem niet als een halfgod zag… ik had ook niet de indruk dat het in deze docu ontkend werd. Is dat die 90 %?

Ja, het was een 'mannetje'. Ik denk dat bijna iedereen die ooit ploegsport gespeeld heeft wel zulke types gekend heeft. Ik heb er zulke gekend. Een heeft echt wel eens een minder, zeg maar gemeen moment gehad… maar het was wel een topspeler, en ook een topkerel. In een wedstrijd durfde ik zelfs wel eens (en ik was een doetje) gemeen zijn… soms heb ik me daar tegen de tegenspeler voor verontschuldigd na de wedstrijd… soms ook niet. Ook met ploegmaats wel eens woorden gehad tijdens de match. Maar ná de match terug dikke vrienden aan de toog…

Ik denk als je op dat niveau (NBA) steeds aan het winnende eind trekt, steeds MVP bent, steeds topscorer bent, steeds het winnende punt of de beslissende assist geeft (en op het laatst dan nog de beslissende steal erbij…) dat je jezeld dan voor minder het baasje zou vinden.

Topdocu die me kippenvel heeft gegeven.

Ondanks alle kritiek krijgt 'The Last Dance' toch een extra aflevering! - SerieTotaal

Na een aflevering of twee vond ik het allemaal relatief standaard (3* gegeven), tuurlijk leuk om beelden uit die tijd te zien vermits ik net te jong ben om ze toen live te kunnen gezien hebben. En Jordan is een naam als een klok in de sportwereld die terugkomt tussen de allergrootste sportoverschrijdend. Maar meer dan een relatief droge samenvatting van de man zijn carrière met af en toe wat vriendelijke woordjes ertussen van ex-collega's, trainers, ... leek het niet te zijn. Beetje verrast door de scores dan ook die her en der gegeven worden.

Nu goed nog een afl of twee-drie verder vond ik het al aanzienlijk beter, intriges, Jordan rules, systemen, het karakter van Jordan dat altijd meer en meer naar voren komt, pro tip, don't make him angry. Meer diverse en uiteenlopende invalshoeken, gokproblemen, overlijdens die zwaar vallen, ... . Op dit moment oversteeg de docu al wél de middenmoot. 4*

En de laatste afleveringen maken het helemaal af zijn zijstapje richting baseball, zijn glorieuze comeback(s), uiteindelijk blijkt het een prachtig portret te zijn van iemand die jarenlang voor zijn sport leefde, en dan écht leefde.

Eindconclusie: 4,5* en ik raad aan de mensen die het na een afl of twee maar standaard vinden toch echt aan verder te kijken.