The Last Dance (2020)

Superieure tiendelige documentaire over de uitzonderlijke prestaties van de Chicago Bulls eind jaren '90, met een absolute hoofdrol voor megaster Michael Jordan. De reeks steekt qua structuur meesterlijk in elkaar, met veel kunstig heen- en weer springen tussen verschillende seizoenen en een geweldig gebruik van archiefmateriaal en relevante interviews. Dit is echt de absolute top op dit gebied. Ik heb helemaal niets met basketball, maar ik zat ademloos te kijken.

Na een aflevering of twee vond ik het allemaal relatief standaard (3* gegeven), tuurlijk leuk om beelden uit die tijd te zien vermits ik net te jong ben om ze toen live te kunnen gezien hebben. En Jordan is een naam als een klok in de sportwereld die terugkomt tussen de allergrootste sportoverschrijdend. Maar meer dan een relatief droge samenvatting van de man zijn carrière met af en toe wat vriendelijke woordjes ertussen van ex-collega's, trainers, ... leek het niet te zijn. Beetje verrast door de scores dan ook die her en der gegeven worden.

Nu goed nog een afl of twee-drie verder vond ik het al aanzienlijk beter, intriges, Jordan rules, systemen, het karakter van Jordan dat altijd meer en meer naar voren komt, pro tip, don't make him angry. Meer diverse en uiteenlopende invalshoeken, gokproblemen, overlijdens die zwaar vallen, ... . Op dit moment oversteeg de docu al wél de middenmoot. 4*

En de laatste afleveringen maken het helemaal af zijn zijstapje richting baseball, zijn glorieuze comeback(s), uiteindelijk blijkt het een prachtig portret te zijn van iemand die jarenlang voor zijn sport leefde, en dan écht leefde.

Eindconclusie: 4,5* en ik raad aan de mensen die het na een afl of twee maar standaard vinden toch echt aan verder te kijken.

Ik heb me hier ook maar eens aan gewaagd als iemand die niets met basketbal heeft. Geen hekel aan, maar ik volg het gewoon niet. Gelukkig ben ik wel een sportliefhebber, dus helemaal onbekend ben ik er ook heus niet mee en de combinatie Michael Jordan en de Chicago Bulls was me echt niet onbekend. Een succesvolle periode, maar ik had deze docu wel nodig om te zien wat hij er heeft bereikt.

Sportdocu's kunnen erg mooi zijn, omdat je meestal een ''a hero will rise'' verhaal ziet waarbij emoties nadrukkelijk aanwezig zijn. De interesse was er dus zeker in The Last Dance. Na een aflevering of drie kreeg ik alleen het gevoel dat dit allemaal erg oppervlakkig bleef. Jordan was een groot talent, kon goed basketballen en werd een icoon bij de Bulls. Tot zover niks bijzonders en ik vroeg me ook af waarom deze serie nou zo hoog scoort. Dat werd me eigenlijk vooral duidelijk bij de tweede helft van de serie, als ze plots veel meer de diepte in gaan en ook randzaken erbij pakken. Denk aan de moord op de vader van Michael Jordan, zijn comeback bij de Bulls, zijn gewonnen NBA kampioenschap op vaderdag, waar hij helemaal instort in de kleedkamer. Dat laatste was echt kippenvel zeg, wow.

Maar er komen ook geinige anekdotes voorbij, zoals dat hij vergiftigd is door het eten van pizza, vermoedelijk door fans van zijn tegenstander. Of Jordan zijn honkbal-uitstapje na zijn vertrek bij de Bulls en voor zijn comeback daar. Plots is dit enorm vermakelijk om te volgen, zeker rondom zijn terugkeer en de massale hysterie die uitbrak. Jerry Seinfeld die even komt buurten in de kleedkamer, dat soort dingen. Michael Jordan is natuurlijk ook een imposante persoonlijkheid en dat komt ook wel goed naar voren. Niet altijd is hij even vriendelijk, niet altijd blijft hij correct. Maar wat een gigantische winnaar was hij, niet normaal. Echt een van de grootste sportmannen aller tijden. En ondanks zijn soms horkerige gedrag was hij echt wel een goed mens. De band met zijn ouders is hecht, net als die met zijn bewaking.

Buiten Jordan zijn verhaal zijn de wedstrijdbeelden ook erg tof om te zien. Prachtig gefilmd en bewerkt. Idem met de muziek erbij, het werkt goed. Basketbal is natuurlijk wel een typische Amerikaanse sport waar elke 3 seconden een punt valt, niet echt mijn ding, maar het is natuurlijk wel erg spannend en het is bijna niet te geloven dat Jordan het winnende punt in de slotseconden van zijn laatste Bulls wedstrijd maakt. En zo krijg je dat ook als kijker te zien. Wel had dit van mij iets korter gemogen. Een aflevering of 7, 8 was wel genoeg geweest. En een tikje vreemd dat Jordan zijn tweede rentree bij de Washington Wizards gewoon genegeerd word. Had daar dan ook even een kwartiertje zendtijd aan gegeven zou je zeggen.

4*

Interessante serie. Hoewel ik het nauwelijks kijk, vind ik eigenlijk basketbal de meest aantrekkelijke teamsport om te zien. Er worden veel meer punten gescoord dan bij voetbal en het is veel dynamischer dan American Football, waar het spel heel vaak stil ligt.

Je kan erover discussiëren, maar als je online polls bekijkt wie de grootste ooit in basketbal was, zie je toch vaak dat Jordan de meeste stemmen krijgt. Niet alleen scoorde de man veel punten, kampioenschappen en most valuable player awards, maar verdedigen kon hij ook getuige zijn defensive player of the year award die hij een keer won. De parallellen met Cruijjf zijn toch wel opmerkelijk. De drang om te winnen, het opjagen van teamgenoten puur om als team beter te worden, het altijd het publiek willen vermaken (Jordan die over een last minute bal die er net niet inging zegt dat het wel de mensen op het puntje van de stoel houdt vs Cruijff die als Ajax flink voorstond wel eens expres de bal op de lat mikte zodat de mensen wat hadden om over te praten). Maar ook de filosofie van spelen: de driehoeksaanval doet erg denken aan tiki-taka (toegegeven, Jordan heeft dat niet uitgevonden, maar van de voorloper van tiki-taka, het totaalvoetbal kan je ook discussiëren of dat uit Cruijffs koker kwam of van Michels).

Het interessante aan Jordan is om te zien hoe hij zich elke keer weer weet op te laden. Vaak omdat een tegenstander door de media wordt opgehemeld en hij wil laten zien dat hij toch echt beter is. Of omdat iemand hem niet met voldoende respect bejegent. Het grappige is dat hij kennelijk ook zichzelf kon wijsmaken dat iemand respectloos tegen hem was (terwijl daar helemaal geen sprake van was), puur om zichzelf in de stemming te krijgen.

De structuur van de serie houdt het interessant door als rode draad het laatste Bulls seizoen van Jordan te volgen, maar de hele tijd terug te gaan in de tijd waardoor we zien over de hele serie ook een overzicht van de belangrijkste personages en van Jordans gehele carrière voorgeschoteld krijgen. De eerste aflevering behandelt de jeugd van Jordan, de tweede die van Pippen, de derde van Rodman, de vierde van Jackson en elke aflevering behandeld één of meer seizoenen van Jordans carrière.

Verder komen de belangrijkste mensen in Jordans leven uitgebreid aan het woord op zijn eigen gezin na, wat wel een beetje vreemd aanvoelt. Zijn moeder komt uitgebreid aan het woord, ook broers, maar je krijgt bijna het gevoel dat er alleen basketbal in zijn leven is en verder niets, geen gezinsleven omdat er totaal geen referentie is naar zijn gezinsleven totdat hij zelf tussen neus en lippen naar verwijst. Enkel komen op het einde zijn kinderen kort aan het woord.

In ieder geval veel menen die aan het woord komen, inclusief Bill Clinton en Barack Obama die niet als ex-president omschreven worden, maar als respectievelijk toenmalig gouverneur van Arkensas (naar aanleiding van Pippens jeugd die in Arkensas opgroeide) en als voormalig inwoner van Chicago. De laatste is wel interessant, aangezien hij ingaat wat Jackson betekende voor de emancipatie van de zwarte gemeenschap (weinig tot zijn teleurstelling, al weet hij het wel erg genuanceerd te zeggen), maar ook hoe er van zwarte mannen die de top bereikt verwacht wordt dat ze perfect zijn en dat is natuurlijk niemand. Bij Jordan komt dat naar voren hoe de media omgaat met zijn gokverslaving, wat in mijn ogen wel erg overdreven werd.

En tenslotte moet ik toegeven dat ik die Dennis Rodman wel een erg mooi figuur vindt, gewoon lekker zijn eigen plan trekken, gekke kapsels, make-up, pruiken en/of rare hoeden op, een kilo metaal in zijn gezicht, en het kan hem helemaal niets schelen. Compleet het tegenover gestelde van wat ik ben, maar zo kleurrijk en daarom erg interessant.

Naar het einde toe wordt helaas de muziek een beetje dramatisch, maar al met al is dit een zeer boeiende serie die ik in sneltreinvaart bekeken heb, wat ook genoeg zegt. 4*.

Bijzonder goed gemaakt inderdaad, hoewel misschien tien delen wat teveel van het goede is. Meer dan één deel per dag kijken zou ik zeker niet aanraden en door de veelheid aan sportieve hoogtepunten achter elkaar biedt het einde van The last dance niet echt de climax waarop je zou hopen. Daarnaast miste ik een beetje de tactiek en de coaching in het verhaal. Maar verder een zeer knappe inkijk in het Bulls-team uit de jaren '90 en dan met name de sportman Michael Jordan. Hoe competitief hij is en hoe loyaal heeft bijna iets puberaals, maar niet op een verkeerde manier. De beelden van de wedstrijden zijn prachtig, zeker als je af en toe wat televisiebeelden ernaast krijgt voorgeschoteld. Ik weet eigenlijk niet waarom dit allemaal zo lang op de plank is blijven liggen, is daar een verklaring voor?

Zeker tof dit, wat een enorme hoeveelheid unieke beelden. Sommige talking heads waren voor mij oninteressant en voegden niks toe.

Maar dit inkijkje in een van de succesvolste sportteams aller tijden is verder fraai.

Ietwat chaotisch van opzet, het gaat in de tijdmachine van hot naar her. Maar aardig om een keer te zien voor basketball fans, wat ik toen was (hoewel nooit van de favoriet die de Bulls altijd waren, ik zag de underdog liever winnen).

Zeker onmisbaar voor de Jordan fans. Het is niet een en al bewieroking van de legende want je leert ook dat hij niet heel geliefd was, geen prettig mensenmens, zeer geconcentreerd en een enorm ego had want hij moest en zou de beste zijn en blijven. Wat hem natuurlijk wel heel goed lukte. Van de andere spelers leren we vooral Pippen en Rodman kennen. Het politiek getinte geneuzel van Obummer heel af en toe tussendoor kon me gestolen worden. Clinton dito. Rare keuze ook want Jordan wilde niets hebben van politiek. Jordan was evenmin gek op rapmuziek maar de soundtrack bulkt van de hip hop klassiekers. Maar dit gaat vooral over sport, ego's en opoffering. Voor een reeks van 10 delen zie je eigenlijk bar weinig van de wedstrijden.