Breaking Bad - Seizoen 1 (2008-2009)

Wellicht de meest besproken serie van de afgelopen jaren. Geweldige rol van Cranston, en ontzettend verslavend om dit te kijken. Na dit seizoen werd het alleen maar nog beter en beter.

Wat een heerlijke serie. Het verhaal begint langzaam. Bijna traag de eerste paar afleveringen, maar werkt zich naar een hoogtepunt. Mocht je twijfelen na de eerste paar afleveringen, geef niet op, de rest hierna wordt alleen maar beter.

Ik merk aan de stemstatistieken dat ik (voorlopig) de enige ben die Breaking Bad een erg lage score geef. Ik voel me wel geroepen om dit enigszins te verantwoorden.

Net als Tony hierboven vind ik BB erg zwáár overrated. Ik begrijp dat het gegeven van een leerkracht die door omstandigheden zich in z'n vrije tijd ontpopt tot een heuse drugsbaron erg aanspreekt bij de jeugd, en blijkbaar zelfs ook de meer volwassen generaties. Ik zie er echter geen enkel lichtpunt in. Ook mij werd beloofd dat het na seizoen 2 enkel beter werd met een goede ontknoping. Tegen beter weten in heb ik dan toch de volledige vijf seizoenen uitgekeken. En de enige climax die ik beleefde was dat het na de allerlaatste aflevering eindelijk allemaal gedaan was.

De regie is ondermaats. De personages worden zeer nihilistisch voorgesteld, zonder enige diepgang. Het acteerwerk faalt ook overal, zelfs bij Cranston. De verhaallijn is flinterdun. Er zijn tal van doodlopende irrelevante nevenverhalen, die compleet niets bijdragen aan het geheel. Quasi geen intriges, weinig tot geen humor (toch geen zwarte, enkel flauwe). Eerlijk gezegd vond ik elke aflevering een ergernis (ik snap nog steeds niet dat ik het einde gehaald heb, 't zal de dwangmatige aard van het beestje zijn). Dat ik 1 over 0.5 waardeer is voor de occasioneel mooie achtergronden waartegen sommige scenes zich afzetten (de aflevering in de Mojave bijvoorbeeld).

Het spijt me dat ik dus echt geen hogere score kan geven. De gustibus et coloribus non est disputandem, zei ooit iemand. Ik hoop dat jullie mij er niet voor veroordelen ..

De eerste afleveringen waren voor mij ook nog enigszins 'lastig' door te komen. Destijds na de 1e 2 afleveringen gezien te hebben, pas na enkele maanden de serie nog een kans gegeven - met succes dit maal. Het was zoals de meth erg verslavend, zonder een echt dipje tijdens de seizoenen.

Kon mij verschrikkelijk storen aan Skyler, wat ook (gedeeltelijk) opgevat kan worden als een compliment voor haar acteerprestatie.

De onbetwiste sterren zijn uiteraard Bryan Cranston (Walt) en Aaron Paul (Jesse): ijzersterk!

De rol van Saul wordt natuurlijk ook geniaal weggezet door Odenkirk, heerlijk karakter (vanaf Seizoen 2).

Alles wat er over te zeggen valt is reeds al 100x gezegd. Wat een geweldige serie. Het had me in zijn greep vanaf de eerste scene. Top.

The Pinky and The Brain hebben samen een meth-lab opgericht. Breaking Bad is de soort veelbesproken hitserie waar ik me teveel een einzelgänger voor voel om eraan mee te doen. Toch ging het knagen na de zoveelste vergelijking met 'The Sopranos'; dat Walter White zeker zo iconisch zou zijn als Tony Soprano. Zo goed vind ik het eerste seizoen nog niet (oninteressante subplots, weinig spanningsopbouw), maar de toon is in ieder geval gezet voor meer drugsgerelateerde avonturen met Heisenberg. Bryan Cranston IS Breaking Bad, die man weet zo goed te schakelen van getergde kankerpatiënt naar een gangstertypetje. Hij heeft de goede mix van dat hij afschuw en sympathie oproept met zijn moreel ambigue handelen. Van Aaron Paul snap ik nog niet helemaal waarom hij zo'n cultstatus heeft gekregen, want zijn typetje zit steeds tegen het irritante aan. Al krijgt hij óók een paar mooie scenes toebedeeld.

De tweede ronde!

Drie en een half jaar geleden, vlak voor het einde van de serie, begon ik aan Breaking Bad en het is tot op de dag van vandaag een van de beste series die ik gezien heb. Na Lost is dit de tweede serie die ik voor de tweede keer kijk, dit keer samen met mijn vriendin. En nog steeds vind ik dit een geweldig eerste seizoen.

Wie had ooit gedacht dat de vader in Malcolm in the Middle deze rol zou kunnen neerzetten? Bryan Cranston is hier de Don Corleone van de seriewereld en ook Aaron Paul acteert subliem. In mijn herinnering waren Skyler en Marie echt vreselijk, maar ik vond het in dit seizoen nog wel meevallen. De opbouw van het verhaal is goed, de personages zijn goed en het camerawerk is prachtig. Wellicht net iets te kort om de volle vijf sterren uit te delen. Op naar seizoen 2!

Teleurstellende serie die traag verloopt en waarbij de afleveringen bijna allemaal hetzelfde zijn. Het geneuzel rondom Walter en zijn vrouw zijn vermoeiend en daar lijkt soms geen einde aan te komen. Paul is vrij irritant en is niet opgewassen tegen Cranston als acteur. Wat wel de moeite waard is, is de rol van Cranston; de serie moet het van hem hebben; alles eromheen is niet zo sterk.

Interessant. Mijn promotor zat er al jaren op aan te dringen dat ik deze serie zou gaan kijken omdat hij zelf een groot fan is van de natuurkundige Werner Heisenberg en de overeenkomst tussen hem en de hoofdpersoon die zich ook Heisenberg noemt sterk vindt. Deze is natuurlijk de trots om iets wetenschappelijk te kunnen ook al is het niet zo goed voor het algemene belang. In het geval van de echte Heisenberg betreft het het Duitse atoombom project waar hij de leider van was en waar hij stiekem erg trots op was (wat hij na de oorlog natuurlijk niet te duidelijk kon verwoorden), en bij de Heisenberg in deze serie betreft het natuurlijk het koken van de perfecte crystal meth.

Een vriend van me merkte op dat deze serie de monoloog weer terug bracht op televisie. Volgens hem nog niet helemaal goed te zien in dit seizoen, maar in latere seizoenen zal dat kennelijk tot grotere hoogten gebracht worden (met de "I'm the one who knocks" monoloog waarschijnlijk als absoluut hoogtepunt, mijn promotor heeft dat zelfs geciteerd in zijn nieuwste wetenschappelijke boek). Hier toch ook al een beetje zichtbaar in de vorm van de monoloog van de hoofdpersoon over waarom hij geen behandeling voor zijn kanker wil. Als dit nog maar een voorbode is voor wat er nog moet komen, kijk ik uit naar nog vele geweldige monologen.

Niet alles in dit seizoen is even interessant, we moeten natuurlijk nog een beetje kennis maken met de meeste personages, maar het hoofdpersonage weet al wel te intrigeren, met name zijn vindingrijkheid. Hoogtepunten zijn de momenten waarin hij door middel van chemie tegenstanders uitschakeld, maar dat hij doorhad dat er een scherf uit het kapot gevallen bord ontbrak in de derde aflevering was natuurlijk iets waar veel mensen niet op zouden komen. Ik in ieder geval niet.

Een seizoen dat nog niet echt geweldig is, maar wel al vlagen van genialiteit laat zien. 3*.

Bij de tweede kijkbeurt zit er nog van alles in mijn geheugen, en het valt me nu meteen op dat Walt eigenlijk eigenlijk vanaf dag 1 een onhebbelijk en onuitstaanbaar mannetje is die in alles teleurgesteld is in het leven, niet in de laatste plaats in zichzelf. Het gebruikelijke rise-and-fall motief is hier meer een stumble-stumble-and-finally-crash motief. Het is allemaal vaak nogal kolderiek, dit in schril contrast met het eigenlijke drama en de harde kant van de misdaad, wat prachtig tot uiting komt wanneer zwager Hank droogjes constateert dat er een nieuwe kingpin in town is en het beeld fadet naar Walt die wezenloos à la Hal ( Malcolm in the Middle - Seizoen 1 (2000) ) zijn tanden staat te schrobben.

Seizoen 1 duurt niet lang, maar er gebeurt tamelijk veel. Ik vind het lekker geschreven / in elkaar gezet en heb me toch net even beter vermaakt dan de eerste keer. Meeleven met Walt of Jesse zit er dit keer niet (of nauwelijks) in, het is meer kijken naar een ramp die zich in 5 seizoenen voltrekt.

Veelbelovend begin van deze serie. Ik had vooraf zo mijn bedenkingen, omdat ik weinig tot niks met het onderwerp drugs heb, maar Breaking Bad heeft zó'n gigantische status weten te verwerven dat ik er toch wel benieuwd naar was geworden. Ik ben niet omver geblazen door dit eerste seizoen, maar ik ben zeker positief gestemd.

Het eerste seizoen staat er schijnbaar om bekend dat het nogal traag is en zo te lezen heeft het er ook voor gezorgd dat meerdere teleurgestelde kijkers het daarom hier maar bij gelaten hebben. Het klopt dat het tempo niet ontzettend hoog ligt, maar toch heb ik me niet verveeld. Walter White is een interessant figuur, die goed wordt neergezet door Bryan Cranston. Ik ontwijk zo veel mogelijk spoilers en ben dus zeer benieuwd hoe dit personage zich verder gaat ontwikkelen. Gezien de titel van de serie belooft het in ieder geval niet veel goeds. Ondanks dat ik waarschijnlijk pas het topje van de ijsberg van de relatie tussen Walter en Jesse gezien heb, moet ik zeggen dat ik ze als duo wel vind werken. Enkel die toestanden met Hank en Marie vond ik niet zo interessant. Dat is het enige minpuntje dat ik eruit vond springen.

Ik ben na afloop van dit seizoen vooral heel erg benieuwd naar hoe het verder gaat en dat is natuurlijk precies het gevoel dat je wilt hebben aan het einde van een seizoen. De serie bevat hier en daar wat zwarte humor, waardoor het actie-, misdaad- en dramagedeelte nog niet meteen te zwaar beladen wordt. Snel door!

3,5*

Voor de tweede keer bekeken. Persoonlijk vind ik dit een prima eerste seizoen en heb ik geen enkel probleem gehad met het tempo. Het is nu eenmaal geen actieserie. De spanning neemt natuurlijk in de volgende seizoenen enorm toe maar hier zie je toch al eerste flinke aanzetten, doordat zaken gedaan worden met de compleet onvoorspelbare psychopaat Tuco Salamanca.

Met name de eerste aflevering is een kunststukje. Eigenlijk komt alles wat Breaking Bad zo goed maakt hier al naar voren: een bizarre opening waarna je gedurende de aflevering te weten komt hoe zo iets raars heeft kunnen gebeuren. De nodige visuele details, originele vondsten en humor en het rauwe realisme dat gecombineerd wordt met het excentrieke maken een unieke serie. Het acteerwerk is heel constant en degelijk. Aaron Paul was naast Bryan Cranston een geweldige vondst. Een beetje een mongolenkop maar zo goed voor de rol van Jesse. De prachtige zuidelijke omgeving en het uitstekende camerawerk, naast een spaarzaam ingezette, maar effectieve soundtrack, maken het verder af.

Het enige wat ik minder geloofwaardig vind zijn de motivaties van Walter om meth te gaan produceren. Hij kon gewoon geld krijgen van die voormalige studiegenoot die behoorlijk vermogend geworden is. Trots, het gevoel dat hij zelf als kostwinner moet voorzien en verder een wat wazige historie met zijn voormalige zakenpartner die Grey Matter opgericht heeft, is Walter toen vreemdgegaan met diens vrouw? Het lijkt verder een ego kwestie, omdat hij ergens altijd een sul gebleven is en nu de kans ziet een baas te worden. Hoe dan ook, het voelt teveel als speculatie toch, ergens snap ik de man niet, hij blijft deels ondoorgrondelijk. Is het niet gewoon toch vooral een mooi plot vehikel om een spannende serie omheen te bouwen? Maar waarom dan die studiegenoot introduceren, dat gooi je toch de glazen van je eigen plot in (want geld, veel geld nodig hebben, was een prima motivatie die daarmee wegviel)?

Verder verbaas ik me over de negativiteit van fans richting Skyler. Walter is geen held, vertelt zijn vrouw amper iets of liegt dat hij barst. Zij reageert daar vrij normaal op vind ik.

Dan de kleptomane zus van Skyler. Het is typisch Breaking Bad om allerlei van dit soort vreemde trekjes bij zo'n beetje elk karakter te zien, zonder dat ze perse allemaal uitgewerkt hoeven te worden. De grap is natuurlijk ook dat haar man politieagent is. Misschien had daar mee kunnen worden gedaan maar de focus blijft natuurlijk huize White. En we weten ook niet hoe Jesse zo'n lowlife geworden is maar dat geeft niet.

Ook eindelijk maar eens begonnen aan deze serie. Moet zeggen dat ik nog niet echt zie wat er zo geweldig aan is. Of het komt doordat 2008 alweer wat gedateerd aan het raken is, of omdat ik afgelopen tijd wat verwend ben met héél goede (en nieuwe) series zoals bijvoorbeeld Game of Thrones en Chernobyl waardoor dit toch allemaal wat ouderwets en knullig aandoet, ook qua production value.

Het seizoen heeft zeker zijn momenten, zoals de onverwacht gave momentjes waarin Walter zijn chemie-kennis gebruikt om mensen te slim af te zijn, maar vaker is het traag en wat knullig (weet nooit helemaal wat ik van Jesse moet vinden, ik vind hem een soort parodie op een coole gast met zijn eeuwige mutsje en baggy broek (ook alweer zo gedateerd)). Verder zijn al die gezinsscènes met zijn vervelende vrouw e.d. veel te talrijk aanwezig en vind ik alles een soort spanning en 'flitsendheid' missen. Daarnaast vind ik Walter als personage, hoewel dat natuurlijk de bedoeling ook is, echt ontzettend onaantrekkelijk om naar te kijken. Wat een onaantrekkelijke sul.

Ik blijf wel kijken omdat ik wel benieuwd ben naar hoe geweldig het blijkbaar allemaal nog gaat worden, maar tot dusver ben ik nog niet laaiend enthousiast.

3*

Op een schaal van 1-5 had ik tenminste 6 sterren willen geven. Maar helaas moeten ze het met een ondergewaardeerde 5 doen.

De serie is echt perfect. Het verhaal is boeiend, de verhaallijnen lopen ook lekker, en de sfeer houden ze tot aan het laatste seizoen vast. Ik vind het heerlijk om te zien hoe realistisch het is, hoe de karakters zichzelf ontwikkelen. Zelf motieven veranderen - zoals dat in het echt ook zo gebeurd. Volgens een wetenschappelijk analyse kloppen de meeste chemische processen ook (op wat minieme details na).

Ik hoop werkelijk dat er ooit nog eens zo'n serie komt.

Ik heb de serie ruim 2 jaar geleden vrijwel in een ruk uitgekeken, d.w.z. ongeveer 1 seizoen per maand buiten alle films om. En mensenlief, wat was dit een geweldige serie, je komt in drama, in een thriller en de misdaad niet te vergeten. De karakters, wat een mooi bijeen gezochte club acteurs! Geweldig in één woord!

Dit zou een serieliefhebber verplicht in zijn lijstje "gezien" moeten hebben.

Nu kan ik wel meer gaan jubelen over "Breaking Bad" maar ik zeg liever tegen de lezer(es); "ga deze zelf kijken" en je weet waarom vrijwel iedereen zo positief over deze serie is!

Mijn gemiddelde cijfer is een 9+!

Van de eerste minuut zat ik al helemaal in het verhaal. Bryan Creston zet bijna een Jeckel en Hyde rol neer, een man met een gespleten persoonlijkheid. Hij verkiest om geen slachtoffer te zijn maarhet initiatief te nemen om zijn gezin financieel te ondersteunen. Zoals het gesprek met zijn zwager die politieman is te kennen geeft, is hetgeen maatschappelijk en moreel aanvaardbaar is aan verandering onderhevig. Soms is het even wennen aan de toon van deze serie omdat de (zwarte) humor, het drama en geweld elkaar voortdurend afwisselen. Er is over het algemeen een goed evenwicht, vooral de humor en de actie werken goed. Op naar het tweede seizoen!

Breaking Bad is al jaren een van mijn favoriete series ooit en dankzij het net zo superieure Better Call Saul had ik enorm veel zin om de boel opnieuw te bekijken. Ik had slechts 3 sterren voor dit eerste seizoen staan, in mijn gedachten was dit dan ook niet zo spectaculair, maar ik kom daar echt op terug, want zelfs dit eerste seizoen dat duidelijk nog aan het opbouwen en aftasten is heeft echt zoveel te bieden. Denk alleen al aan de geweldige Bryan Cranston en Aaron Paul, die vanaf aflevering 1 een wereldprestatie leveren in hun rollen van Walter en Jesse. Walter is privé een brave vader die over zich heen laat lopen, maar zijn alter ego is zeer intelligent, denkt vooruit en is genadeloos. En dan is er ook nog de omgang met zijn kanker, waardoor hij steeds meer zijn eigen plan durft te trekken.

Wat ik vooral mooi vind is hoe intelligent de serie is geschreven en waarbij ook zijn beroep van scheikundeleraar enorm belangrijk is voor zijn nieuwe job in de drugshandel. Jesse die niet zijn benoemde lekbak gebruikt, waarna het lichaam van Emilio via zijn badkuip en dak naar beneden stort is echt een heerlijk brute scène en ook de explosie die Walt bij Tuco zijn kantoor veroorzaakt is weer slim bedacht. Walter is niet foutloos, waardoor zijn zwager Hank ook een erg leuke rol in deze serie heeft en zonder het te weten op Walter jaagt.

Er is een aspect dat me weerhoud om hier een nog hogere score te geven en die reden heet Skyler, Walter jr. en Marie. Godsamme, wat zijn ze tergend. Ik kon ze destijds al niet pruimen en dat is nog steeds zo. Ergens zijn ze nodig om de balans weer te blijven geven van Walters ingekakte eigen privéleven in verhouding met zijn opkomst als genadeloze misdaadkoning, maar sommige scènes zijn nauwelijks te doen, zo ongemakkelijk zijn die drie.

Erg genoten dus van mijn hernieuwde ontmoeting met Heisenberg. Dit worden fijne maanden als ik de rest ook weer mag zien.

4* (was 3*)

Waar heb ik de afgelopen maanden naar zitten kijken? Waaraan ben ik verslaafd geraakt Een serie? Ja, maar wat voor een serie. Prachtige dialogen, actie, spanning, drama, humor en dialogen die je bij blijven. Het camerawerk was subliem en droeg zijn steentje bij aan de hele serie. Alle mensen.... Deze serie gaat nooit geevenaard worden. Te ingewikkeld. Niets is toevallig en alles klopt gewoon. Wat jammer dat ik de hele serie heb afgerond. Ja er is een serie over Saul. Het meest irritante ventje van de hele serie.

Het acteren was van hoge kwaliteit en kleurde naarmate de serie verliep de hoofdpersonen. Skyler.... Wat een schat van een mens. Wat kreeg dit mens op haar donder. Hank. Ruwe bolster en blanke pit. Marie, bloedirritant en betuttelend, Junior, zachtaardig van karakter die heen en weer wordt geslingerd voor wie hij partij moet kiezen .Frank. Een vader met hart voor zijn gezin en met dit doel uitgroeit tot de grootste methbaron. Ja, de eerste afleveringen waren ontzettend langdradig en ik heb op het punt gestaan af te haken . Blij dat ik het niet gedaan heb, want de serie groeide met het seizoen. De laatste 2 seizoenen zijn van heel hoog niveau. Jesse.. Het komt nooit meer goed met deze jongen. Al dat geweld om hem heen werd hem teveel en maakte van hem een psychologisch wrak. Ik moest af en toe lachen om al die verknipte figuren die bij hem over de vloer kwamen.. Fantastisch dat tijdens de serie scenes voor kwamen die allemaal een functie hadden. Heel klein en subtiel. Hier is maanden over nagedacht,. Een vlieg in een laboratorium. Hoe kom je erop. De laatste afleveringen waren hard, ruw en bol van spanning. Het is voorbij..... Een goed einde van deze serie. Een brok in mijn keel maakte zich van mij meester. Natuurlijk heb ik meer opmerkingen over deze serie, maar ervaar het zelf zou ik zeggen. Een betere serie zal nooit komen. 5 dikke sterren waardig en misschien nog een extra ster.

Serie nummer 2 deze vakantie en dat betrof dus stemtechnisch gezien de hoogst gewaardeerde serie, de nummer 1 van de serie Top 100. Tja, dat schept verwachtingen hoewel ik bij voorbaat een slag om de arm hou aangezien ik niet een echte serie kijker ben en gerenommeerde titels als Game of Thrones en Peaky Blinders in mijn beleving echt niet zo bijzonder zijn. Maar goed, let's try!

Duidelijk is het verhaal rond Walter die zich geconfronteerd ziet met zijn sterfelijkheid, hoge zorgrekeningen en hoe hij vrouw en kinderen achterlaat. Onwaarschijnlijk maar niet ondenkbaar is de keuze om drugs te gaan produceren wat de beste man uitermate goed kan als scheikundeleraar en dit doen aan de hand van de niet bijzonder snuggere Jesse. Alweer onwaarschijnlijk maar niet ondenkbaar, want hoewel vaker een gevaar en bron van problemen heeft Walter toch iemand nog die het wereldje kent, de contacten heeft en materialen kan regelen. En het is deze weg vol obstakels en tegenslag die toch best wel vermakelijk in beeld gebracht wordt en waar Walter en Jesse het nodige moeten overwinnen.

Als er dan een slecht punt te noemen is gaat het toch wel om het tempo van het geheel waar de vaart er toch redelijk vaak uit is door het nodige aan dialoog zoals aflevering 5, of bijvoorbeeld eerder in aflevering 3 waar de eerste poging op niets is uitgelopen en beide niet weten hoe het nu verder moet of wat ze van plan zijn. Het op het slechte pad raken, breaking bad in die zin, gaat dan ook weer niet zo rap als vooraf gedacht. Maar dat is verwaarloosbaar in een verder vermakelijke serie met een goede cast waar Dean Norris hem zelf kan zijn, Raymond Cruz perfect is als Tuco en Cranston en Paul natuurlijk ook prima. Kostelijk is het verraad en alle problemen die soms bijzonder droog komisch gebracht wordt zoals met het zuur in de badkuip en het schoonmaken en elkaar afsproeien. En uiteraard zijn de zaken met Tuco natuurlijk een stap de verkeerde kant op in de zin van dat je steeds verder in ernstigere criminaliteit geraakt en contact met mensen die je veel beter mee kan vermijden, maar dat is natuurlijk wel waar op zitten te wachten in deze serie.

Afijn, de beste serie ooit stemgemiddelde technisch gezien, mwoah, het is bovengemiddeld goed maar zeker niet het beste dat ik op serie gebied gezien heb. Maar op een goede 4 kan het wel rekenen net als een vervolg met seizoen 2.

Iconic 'Breaking Bad' house up for sale for $4M - KOB.com

Het huis uit de populaire serie Breaking Bad staat te koop. - nu.nl

Het publiek is de laatste decennia steeds minder films en steeds meer series gaan kijken. Dat heeft misschien als voornaamste, triviale reden dat mensen steeds meer ‘on demand’ kijken en daardoor de bioscoop wat links laten liggen. Tegen deze trend in heb ikzelf de laatste jaren veel films gezien en geen enkele serie. Dat heeft ermee te maken dat ik van een afgerond verhaal hou dat aldus een eenheid vormt: ik deel Aristoteles’ kritiek op de “episodische plot”, die wij de ‘serie’ zouden noemen, waarbij de plot wordt uitgerekt en de handelingen hun samenhang verliezen: die in de woorden van Aristoteles “door de slechte dichters worden gemaakt omdat ze niet beter kunnen en door de goede dichters omdat zij de acteurs extra kansen willen geven”. Tegelijk las Aristoteles alleen maar de plots van tragedies want hij moest niets hebben van het schouwspel dat immers niets met kunst te maken heeft maar slechts met productie (financiering) en commercie om het publiek naar het spektakel toe te trekken. Hollywood-films drijven in hoge mate op dat visuele spektakel – ze zijn inhoudelijk meestal niet interessant – waarmee ze enerzijds vooral een zeer jong publiek blijven aantrekken maar het wat ouder publiek naar de TV-serie voeren waar het meer om de karakterontwikkeling gaat: het idee van een serie is dat je gehecht raakt aan de personages zodat je week in week uit hun avonturen en hun ontwikkeling wilt meebeleven.

Ik kwam onlangs echter in de gelegenheid wat series ‘on demand’ te bekijken zodat ik de bekendste heb aangezet: met de meeste was ik na de eerste aflevering al klaar (bv. Game of Thrones) omdat ik de kwaliteit te laag – de inhoud te slecht – vond. The Sopranos heb ik twee afleveringen volgehouden: het is grappig om de menselijke kant van een crimineel te zien maar dat gaat ook snel vervelen als er onvoldoende spanning of diepgang in zit. Diepgang lijkt sowieso niet aanwezig in welke serie dan ook – ook de serie beoogt slechts commercieel succes en is het product van een producer (in plaats van een regisseur als het ‘artistieke genie’) – maar Breaking Bad vind ik wel vermakelijk en kan ik goed blijven kijken. Breaking Bad berust op hetzelfde concept als The Sopranos maar dan omgekeerd: we leren de crimineel niet als gewoon mens met z’n zwakheden en huis-, tuin- en keukenproblemen kennen maar we zien een gewoon mens met een burgerlijk leven ‘breaking bad’ die zich aldus ontwikkelt tot crimineel. Het idee van de producer van Breaking Bad voor de film is dr. Jekyll & mr. Hyde: we zien een ogenschijnlijk brave burger een geheim dubbelleven leiden. Het uit elkaar houden van die twee levens met de voortdurende dreiging van ontmaskering maakt de serie zowel grappig als spannend en sowieso is de kracht van de serie dat er veel leuke humor en veel spanning – de brave burger werkt na z’n initiële wat roekeloze stap om meth te gaan koken zich steeds dieper in de nesten – in zit. Juist omdat het een gewone burger is kunnen we ons makkelijk met hem identificeren terwijl hij onbedoeld steeds meer op het spel zet: in de zin die Aristoteles aan de tragedie gaf wekt zijn situatie aldus zowel medelijden als vrees op zonder dat het te zwaar wordt want het doorkruisen van de twee werelden – de burgerlijke en criminele – maakt ze beide vervreemdend en grappig. Voor zover hij – vanuit een diepe frustratie dat hij een briljant scheikundige was maar nu auto’s moet wassen om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen zodat het leven als het ware door zijn vingers is geglipt – een ondoordachte dus in die zin domme stap doet om in de criminele wereld te stappen om toch nog iets van zijn leven, die vanwege de kanker plots is verkort, te kunnen maken, kunnen we om hem lachen omdat hij het risico op alleen maar meer ellende aan zichzelf te danken heeft terwijl hij zich tegelijkertijd in die criminele wereld kan bewijzen en voor het eerst ‘echt’ kan leven. Als burger is hij een lachwekkend figuur om welke reden hij ‘breaks bad’ – het iconische beeld van de hoofdpersoon in z’n strakke witte onderbroek symboliseert dat – voordat hij zich heeft bewezen als held waarvoor diezelfde figuur in onderbroek een revolver richt op wat op hem af komt.

Kortom, echte diepgang heeft de serie Breaking Bad niet maar met name de hoofdrolspeler is een interessant figuur die je graag volgt waarbij het script erg goed is geschreven en daarom erg vermakelijk is: de serie is een prima wekelijks uurtje ontspanning en vermaak.

Topserie. Het ene seizoen al wat beter dan het andere, maar je wil steeds naar de volgende aflevering. Een van de beste series in zijn genre van de laatste jaren.