menu

Film / Algemeen / Filmkritiek

zoeken in:
avatar van Yak
Yak
In Film > Algemeen > Filmbesprekingen VPRO-gids:

Weet iemand wie de filmbesprekingen schrijft/schrijven in de VPRO-gids? Vaak is de droogkomische manier van schrijven voor mij al genoeg reden om een film te gaan zien, zoals morgen 'Love is the devil': "Met deze film is eindelijk de uitdrukking 'schetsen van een portret' in een recensie gerechtvaardigd. Regisseur Maybury schetst het portret van de Britse schilder Francis Bacon en ... " etc. Geweldig!

Ik kan me herinneren dat in de VPRO-gids er bij de zenders altijd een plaatsje was vrijgemaakt voor een zelfverzonnen tv-kanaal. Dat was altijd wel grappig. Hoe heet(te) dit ook alweer? Heb de gids zelf niet nl.

Ik las dat er een workshop wordt gegeven door de scriptschool om nederlandse recensenten een beetje bij te polijsten over hoe ze naar de (huidige) nederlandse film moeten kijken.
Wat mij opvalt is dat de recensies vaak zo op de personen geschreven zijn. Direct of indirect. Zo kunnen sommingen het amper fout doen, terwijl hun films toch vaak erg fluctueren, of anderen zijn bij voorbaat het kneusje dat nog een trap na krijgt.

Hoe vinden jullie de diepgang van de gemiddelde recensie en delen jullie mijn visie?

dragje
==Maria== schreef:
Ik las dat er een workshop wordt gegeven door de scriptschool om nederlandse recensenten een beetje bij te polijsten over hoe ze naar de (huidige) nederlandse film moeten kijken.
Wat mij opvalt is dat de recensies vaak zo op de personen geschreven zijn. Direct of indirect. Zo kunnen sommingen het amper fout doen, terwijl hun films toch vaak erg fluctueren, of anderen zijn bij voorbaat het kneusje dat nog een trap na krijgt.

Hoe vinden jullie de diepgang van de gemiddelde recensie en delen jullie mijn visie?


Beste Maria,

over welke recensenten heeft u het hier in het bijzonder?

De recensies die ik zelf lees haal ik vaak uit het Parool of www.cinema.nl. Het behoeft geen betoog dat recensies die veelal op de persoon spelen mijns inziens 'not done' zijn. Recensenten van cinema.nl maken zich hier af en toe schuldig aan. Jammer, want een recensie is niets anders dan een kritische beschouwing en zou, met een gedegen onderbouwing, een reëel beeld kunnen vormen van de positieve en negatieve aspecten in een speelfilm.


FisherKing
Ook belangrijk.

Zou het ook een rol mogen spelen dat je je als recensent een poging zou willen ondernemen om de distributie in Nederland op te voeden?

Dat je met de recensies zou willen nastreven dat er minder bagger in de Nederlandse bioscopen draait. Dat men minder kijkt naar de mening van het gros, maar het publiek gewoon onderhoudende films voorschotelt. Dat men ééns NIET naar Hollywood kijkt.

Persoonlijk vind ik dit ook belangrijke vragen.

Maar is het wel ethisch verantwoord om dit soort achtergronden te laten doorspiegelen in recensies. ? En ik heb de indruk dat dat er soms aan de hand is.

Dan zijn we dus in 30 jaar tijd niet veel opgeschoten (of weer terug bij af). Toen was er namelijk ook al een stevige discussie gaande nadat Peter van Bueren (naar aanleiding van Rembrandt Fecit 1669) stelde dat Jos Stelling misschien eens naar een psychiater moest gaan. Recensies horen nimmer op de man te worden gespeeld, maar als ik het hier goed begrijp wil men zich (enkel?) richten op hoe de recensent naar de huidige Nederlandse film aan moet kijken. Dat is natuurlijk onzin, want die dient gewoon op dezelfde manier bekeken te worden als films uit welk ander land dan ook.

avatar van Onderhond
Er zijn eigenlijk maar twee soorten recensenten die mij interesseren.

* Zij die onverbloemd hun eigen mening neerkwakken in alle gebrek aan subtiliteit. Dat zijn mensen waar ik graag nog eens eens een recensie van lees, zijn ook de mensen die je het makkelijkst leert kennen en waar je tips uit kan destilleren.

* Zij die zich ontdoen van elke vorm van subjectiviteit en gewoon kenmerken van de film opsommen. De recensenten die een film traag noemen maar daar verder geen waarde oordeel aan vasthangen. Doen ze dat wel en vallen ze niet in de eerste categorie is het vaak een slappe hap van algemene goedkeuring vs verwaterde eigen mening.

lantana
Ik baal enorm. Ik ga altijd uit van het kolommetje bioscoop-premieres die in mijn VPRO gids staan.

Kort en bondig staat er in 2 zinnen beschreven welke film van welke regisseur over welk onderwerp er in premiere gaat.
Ik kies mijn films en bepaal mijn filmweek.

Voor volgende week zie ik in de gids maar 2 releases staan, dit kan gewoon niet kloppen en baal enorm om weer een selectie van een selectie van een selectie van iemand te zien.

Wie baalt er ook en kan mij aangeven waar ik de volledige lijst nieuwste bioscoopreleases kan zien én die niet de halve inhoud van een film beschrijven?...

Bestaat er ergens een officiele site/instantie hiervan??

avatar van Mug
Mug
....tja, volgende week gaan er ook maar 2 films van de distributeurs die bij het NFC zijn aangesloten in premiere.....dus....

lantana
Ahum...te snelle reactie dus van mij...

Ik ga even afkoelen.

Thanks Mug.

Malick
Viv(r)e le Cinéma

De liefde voor de moeilijkere film in de mainstream media lijkt tanend. In het eerste deel van dit lange essay: wat is er precies mis en hoe is het zover gekomen?

“Zondag 23/5 – 21.44: Super cinefiel palmares Cannes 2010: Hoera voor de jury!”. Patrick Duynslaegher, hoofdredacteur en filmcriticus van het Knack Focus magazine, kon zijn geluk niet op toen de laureaten van het voorbije Filmfestival van Cannes werden afgekondigd. Op zijn Facebook-pagina prees hij uitbundig de jury die gekozen had voor “een radicale Gouden Palm”, toegekend aan een film die “resoluut afwijkt met wat de modale toeschouwer doorgaans in de reguliere bioscoop gaat zoeken.” Loong Boonmee raleuk chat (beter bekend onder de internationale titel “Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives”), de jongste worp van de Thaise cineast Apichatpong Weerasethakul (zeg maar ‘Joe’), is inderdaad allesbehalve de koude hap die wekelijks geserveerd wordt op het traditionele filmmenu (de film had op dat moment trouwens amper distributiekanalen gevonden).

Weerasethakul, die opleidingen genoot in architectuur en beeldende kunsten, wijkt halsstarrig af van de geijkte paden van de narratieve cinema - overwegend gekenmerkt door causaliteit en transparantie, conform de normen van dramaturgie - en begeeft zich steeds dieper in een hybride , eigenzinnige cinematografische wereld, waar zowel sporen uit de avant-garde te traceren zijn [Andy Warhol en Bruce Baillie zijn twee figuren die hij zelf noemt als inspiratiebronnen) als echo's uit Thaise soap-opera's en Boeddhistische fabels, een schemerwereld waar geen onderscheid geldt tussen het alledaagse en mythologische, of tussen realisme en fantasie.

'Uncle Boonmee' is het voorlopige culminatiepunt van zijn Primitive-project, een ambitieus amalgaam van installatiewerken, publicaties en films van uiteenlopende snit en maat, dat via een doordachte constellatie van thema's, personages en verhaalstructuren ingrijpt op het onderdrukte collectieve en ideologische geheugen van Nabua, een sluimerend dorpje in het noordoosten van Thailand. Het schijnbaar diffuus en onderhuids politiek karakter van Weerasethakuls recente werk bleek voor het verzameld journaille op de Croissette van Cannes een harde noot om te kraken. Slechts een handvol critici kon het opbrengen om hun enthousiasme de vrije loop te laten. Een van de vurigste aanhangers, facques Mandelbaum van de Franse krant Le Mond e, z4E in de verrassende triomf het werkelijk potentieel van het festival weerspiegeld, als een "plaats waar de inzetten, de contradicties en mutaties van cinema worden bediscussieerd, met alle mogelijke irritaties van dien." De irritaties waren inderdaad niet van de lucht, niet in het minst in de Nederlandstalige pers. De Vlaamse kranten Het Belang van Limburg en de Gazetvan Antwerpen begaven zich in het vaarwater van Le Figaro en El País en kopten ongenadig: "Saaie film wint Gouden Palm", terwijl ook zelfbenoemde kwaliteitsmedia zoals de Standaard en de Morgen nauwelijks hun ongenoegen en onbegrip konden máskeren [Jan Temmerman: "de droom van de een is soms de nachtmerrie van de andere"). Bij de Noorderburen heerste een eerder neutrale toon, al werd ook hier consequent de nadruk gelegd op de "controversiële" aard van de beslissing, die bij de internationale media heel wat "verdeeldheid" zaaide. Wat al deze berichten - positief of negatief of neutraal - gemeen hadden, was een zekere moeizaamheid en oppervlakkigheid bij de duiding van de film zelf.Zowat elke poging bleef ongelukkig vasthaken in een beperkte set van tactieken, drijvend op mystificerende adjectieven zoals "enigmatisch", "hypnotisch" of "bedwelmend". Alsof elke vorm van interpretatie of analyse werd uitgesteld of, meer nog, volledig geweerd. Alsof elke mogelijkheid tot nieuwe inzichten of horizons werd gesmoord in een waas van zelfbesloten retoriek en verbeeldingloos stijleffect.


Is dit de status van filmkritiek vandaag?

(Om verder te lezen kan je mij een Pm sturen met je emailadres. Het is nogal een groot bestand (!) en er staan schitterende tekeningen (handgetekend) bij. Oftewel een must voor iedere cinefiel.)


(afbeelding)

avatar van beavis
Ik wou een topic startten over filmkritiek, maar zag dat deze er al was, dus kaap ik hier maar even de discussie:

Heb deze week het nieuwste boek besteld van Jonathan Rosenbaum en gelijk ook een oudje van Pauline Kael. Toch wel twee iconen van de serieuze filmkritiek, Zijn er in Nederland ook journalisten die een dergelijke stijl nastreven? In het verleden was ik het altijd heel erg eens met Dana Linssen en vond ik dat ze ook prachtige stukken schreef. Nu is haar stijl geloof ik niet echt veranderd, alleen ben ik het wat minder vaak eens. En ook de pogingen tot serieuze kritiek van de mensen van de Filmkrant van de laatste tijd, met name een voor mijn gevoel totaal doelloze exercitie rond "slow cinema" (vreselijke moderne term ook, kunnen ze het net zo goed nu-art-house gaan noemen ofzo) missen doel.
Maar zoveel verschillende filmbladen / kranten lees ik eigenlijk helemaal niet, dus, zijn er nog verassingen te vinden? namen of linkjes naar interessante teksten zijn zeer welkom!

Malick
Ja, die ''Slow Cinema'' term is inderdaad een vreselijke. Over Dana Linssen gesproken.

Redactie en medewerkers van de Filmkrant maakten een keuze uit de jaaroogst van 2010. Het betere en het beste.

Dana Linssen:
Sinds jaar en dag maar één criterium: welke films die het afgelopen jaar zijn uitgebracht wil ik herzien en in welke volgorde?
1 UNCLE BOONMEE WHO CAN RECALL HIS PAST LIVES — Apichatpong Weerasethakul
Gouden Palm-winnaar zonder weerga.
2 JACKASS 3D — Jeff Tremaine
Volgens actrice Helen Mirren is "Hollywood het altaar waarop de penis van de achttien tot vijfentwintigjarige man wordt aanbeden" en toen had ze deze stuntfilm nog niet gezien.
3 WHERE THE WILD THINGS ARE — Spike Jonze
Subversief jeugdsentiment: "Let the wild rumpus start!"
4 POLITIST, ADJECTIVE — Corneliu Porumboiu
Wet en moraal volgens het woordenboek. IJzingwekkende thriller.
5 COPIE CONFORME — Abbas Kiarostami
Spel met alles wat echt en nep is tussen man en vrouw, het ultieme thema van alle filmmakers.
6 VINCERE — Marco Bellocchio
Opera! Groots! Onbetrouwbaar! De macht van de media en het medium film. Geschiedschrijving, falsificatie en vervalsing. Had David Fincher dat maar aangedurfd, maar toch:
7 THE SOCIAL NETWORK — David Fincher
Even snel als iedereen het erover had, had niemand het er meer over, en waarom we zo graag Facebooken begrijpen we nu nog niet.
8 L' ENFER D' HENRI-GEORGES CLOUZOT — Serge Bromberg
De mythe van de verloren/teruggevonden/gereconstrueerde/en toch weer verloren film.
9 FILM IST. A GIRL AND A GUN — Gustav Deutsch
Meer is er toch niet nodig? En een schatkamer aan archiefmateriaal voor montagetovenaar Deutsch.
10 LOLA/KINATAY — Brillante Mendoza
Kwamen als onbedoeld tweeluik in de bioscopen: de twee gezichten van wreedheid: de vrouw die sterft, en de vrouw(en) die voor haar kleinzoon bidt. Filippijnse januskop.
11 LE QUATTRO VOLTE — Michelangelo Frammartino
Klein muziekstuk over een man, een geit, een boom en een vuurtje. Dat laatste deed dan weer erg denken aan ZUM VERGLEICH van Harun Farocki natuurlijk. En de film van Frammartino wees de weg naar de (her)ontdekking van 2010: de Italiaanse filmmaker Franco Piavoli.


En hier kun je de Filmsterren vinden van januari 2011.

Kan iemand mij het verschil vertellen tussen New Kids: Turbo! en Jackass 3D? Waarom bombardeert Dana Linssen Jackass 3D in haar Top 10 en geeft ze New Kids: Turbo! gewoon NUL sterren? Beiden films zijn ronduit ranzig, banaal en ongelofelijk grof. Ze spreken de lager instinct van de mens aan. Maar zij ziet er dus een verschil in...

Wat wilt Linssen hier nu mee bereiken?

avatar van beavis
Ik heb dus absoluut NIETS met Jackass, maar "snap" New Kids dan weer wel....
Ook wel een paar andere titels die mijn lijstje haalde. Maar Politist, Adj blijft bij mij vooral hangen om de subtiele humor en zéker niet als ijzingwekkende thriller. Wederom kan ik me dus niet meer vinden in haar meningen. Toch jammer omdat ze als hoofd van de Filmkrant wel een belangrijk ijkpunt is binnen de Nederlandse filmjournalistiek...

avatar van eRCee
Malick schreef:
Volgens actrice Helen Mirren is "Hollywood het altaar waarop de penis van de achttien tot vijfentwintigjarige man wordt aanbeden"


avatar van The One Ring
Haar opmerking over The Social Network is toch wel bizar. Ik betwijfel of er over een film afgelopen jaar in de serieuze filmkritiek meer is geschreven dat The Social Network en men is er zeker nog niet over uitgepraat. Volgens mij vooral een sneer van een recensente die de film niets aan vond.

avatar van ToNe
Ik lees altijd Kevin Toma's bijdrage in het cultuurkatern in mijn krant (hier online, maar niet up-to-date). Hij schrijft vaak over het 'kijken naar cinema' waardoor de nieuwsgierige lezer/ kijker zich uitgenodigd voelt dit ook te gaan doen of de meerwaarde van cinema voor zichzelf te ondekken.

Hier een stuk over Japanse anime:
Ik zag mezelf in de dvd-winkel staan, voor het bakje met anime's, zoals de Japanse animatiefilm kortweg wordt genoemd. De ene nietszeggende titel achter de andere, veel te grote ogen die je aankijken, en veel te warrige SF-verhaaltjes die je alleen kunt begrijpen als je Japans bent; zo zadel je jezelf met allerlei ideeën op die de toegang tot die films bij voorbaat versperren.

Alleen al die ogen. Die werden door de eerste Japanse animatie-kunstenaars overgenomen van westerse tekenfilms als Betty Boop, omdat die fysieke uitvergroting ook de uitvergroting van emoties mogelijk maakte. Onzin dus dat je Japans moeten zijn om die grote ogen op waarde te kunnen schatten. Bovendien zien Japanse animatiefiguren er vaak ook een stuk realistischer uit. En Japanse animatiefilms draaien ook echt niet altijd op warrige SF-verhaaltjes uit. Het is gewoon een kwestie van kijken, blijven kijken en onderzoeken. Echt leren genieten van wat die specifieke stijl zo anders maakt. Dat kan tijd en meerdere films kosten.

De film die vorige week woensdag geprogrammeerd stond - waarvan ik zelf nog nooit had gehoord - was zo levensecht en herkenbaar dat het soms pijn deed. Drie verhalen verbindt Mokoto Shinkai (1973) met elkaar in 5 Centimeters per second (2007); de eerste gaat over twee jonge geliefden die door hun nieuwe woonplaatsen steeds verder van elkaar gescheiden raken. Hij onderneemt nog één lange treinrit om haar te kunnen zien, maar zijn trein krijgt door het slechte weer verschrikkelijk vertraging, en dan is het nog maar de vraag of ze elkaar zullen ontmoeten. Voor iemand als ik, die twee lange afstandsrelaties heeft gehad, is het dan net alsof je eigen herinneringen voorbij ziet glijden. Het ongeduld, de vertwijfeling, de kloof die met elke verloren seconde groeit en groeit - ik reed bijna zelf in die Japanse trein door de winternacht.

Malick
Intrigerend om eens te door te nemen: Ate de Jong VS Dana Linssen.

Malick



Interessant!


avatar van eRCee
Goeie stap. Ik weet dat de NRC-recensenten ook helemaal niet blij zijn met de sterren, maar dat dit is opgelegd door de (hoofd)redactie.

(Van de sterren die je geeft op MM weet iedereen dat het subjectief is, jouw persoonlijk oordeel, waar het oordeel van vele anderen tegenover staat, in een krant heb je dat niet.)

avatar van danuz
Ook bij een krant weet je toch gewoon dat het het subjectieve oordeel is van een bepaalde recencent? Ook om de simpele reden dat een objectief oordeel niet bestaat.

Het feit dat je als krant niet wilt dat lezers alleen op stemmen/sterren afgaan (en dus minder geneigd zijn om recensies daadwerkelijk te lezen) snap ik wel. Of dat alleen stemmen worden geciteerd en geen tekst lijkt me ook niet prettig.

avatar van eRCee
Uiteraard, maar wat een recensent probeert is toch laten zien op basis van welke criteria hij/zij tot een oordeel komt. (Daarom heb je ook als recensent voldoende bagage nodig, op moviemeter hoeft dat niet, je kan over je eerste film gewoon onbevangen je mening geven.) De uitwerking en onderbouwing, die vroeger de kern van een recensie was, is nu een voetnoot geworden bij het aantal sterren.

avatar van tbouwh
Ik begrijp ook het argument dat de sterren tekort doen aan het werk en de mogelijke expertise van een recensent. Als lezers enkel op de vier bollen afgaan en verder geen moeite doen een stuk te lezen is dat echt zonde. Een goed geschreven recensie voegt veel toe aan op zichzelf vaak richtingloze drie-zinnenrecensies en sterrenbeoordelingen.

Het komt bij mij ook wel voor dat ik het oordeel van een moviemeter-user net zo graag lees als het oordeel van (pak 'em beet) Bockting, Linssen of Rovers, maar dat neemt niet weg dat hun stukken vaak (natuurlijk wil ik ook daar niet generaliseren) van een andere orde zijn dan veel matte, emotioneel en hypersubjectief geschreven leuzen. Óók grappig om te lezen, maar dan om heel andere redenen. Liefst lees ik overigens Sight & Sound ofzo, maar dat is weer een ander verhaal.

Ben nog bezig met een essay hierover, omdat het een onderwerp is dat me toch sterk bezighoudt.

avatar van Ajax&Litmanen1
Gewoon een kansloze keuze. Kranten als het Parool vinden zichzelf weer zo interessant dat ze weer lekker anders willen doen. Beetje pretentieus geleuter dat een sterrenaantal het verhaal in de weg zou zitten. Zo'n sterrenaantal maakt een verhaal beoordelen gewoon veel makkelijker en fijner en dan nog zal ik je verhaal lezen, ook als het cijfer niet is geworden wat ik ervan verwacht. Als bijvoorbeeld Moviemeter er mee zou stoppen zou ik mijn account deactiveren.

avatar van mjk87
Tja, vaak ben ik wel blij met die sterren omdat ik na het stuk soms niet weet wat nu het oordeel is van de recensent omdat het te genuanceerd is. Die sterren helpen dan om te weten of een film nu wel of niet de moeite is. (Maar eerlijk boeit het me maar weinig wat krantenmensen vinden, hier op Moviemeter en andere sites ken ik meningen van bepaalde personen veel meer waarde toe).

avatar van eRCee
Dat is ook wat ik betoog: de sterren op een site als MM hebben een andere functie (en zijn voor mij persoonlijk waardevoller) dan die in kranten. Daar tegenover staat dat de recensies in kranten ook weer een andere functie hebben dan die op MM. Die functie wordt in zeker opzicht belemmerd door de sterren-toekenning, vooral omdat die een sterke commerciële betekenis hebben ("5* van The Guardian!").

Overigens worden de sterren net als de titels van die stukken vaak niet door de recensenten zelf toegekend maar door de redactie. Uiteraard wel in samenspraak. Dat is net zoiets als die oliebollen-tests van het AD.

avatar van Knisper
De sterren zijn weliswaar een versimpelde weergave van de werkelijkheid, maar het is wel iets dat meteen in het oog springt en blijft hangen, ook als je het artikel niet leest. Het lijkt me eerlijk gezegd geen goed idee.

avatar van Onderhond
Ben het wel eens dat het een nogal artificiële poging is om meer wat extra waarde aan een krantenrecensie te hangen. De filmrecensent heeft jaren boven z'n stand geleefd en het is begrijpelijk dat ze de huidige gang van zaken niet zo graag zien, maar met dit soort dingetjes ga je geen kentering teweeg brengen. Hoogstens worden ze nu wat minder snel gequote op posters/hoesjes.

Er is nog steeds een plaats voor filmrecensenten, dat zeker. Maar voor een kleinere groep die écht bezig is met film, niet voor jan modaal die wil weten wat hij zondag in de bios moet meepikken. Als 2017 iets is geweest, dan is het wel het jaar dat de kloof tussen recensent (mother!, Blade Runner, The Last Jedi) extreem duidelijk geworden is.

tbouwh schreef:
(pak 'em beet) Bockting

Hah! Wat weet die kerel nu van film

Gast
geplaatst: vandaag om 21:10 uur

geplaatst: vandaag om 21:10 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.