Laat jij je beïnvloeden door recensenten?

Ik lees eigenlijk vrij veel recensies en meningen voordat ik een film ga zien. Van een aantal mensen weet je op den duur wel wiens smaak met de jouwe overeenkomt of niet. Dat betekent dus ook dat ik soms juist er nieuwsgierig ben naar dingen die door bepaalde personen/groepen worden afgezeken. Mijn eigen mening staat voor mij voorop, maar ik vind het soms erg leuk om te lezen hoe andere mensen een film ervaren hebben.

Natuurlijk. Een mening + stem. Maar het hoeft niet te zijn dat ik bepaalde meningen voor lief neem. Enige wat ik vaak check is wat uiteindelijk de stemmen zijn, geen persoonlijke ervaringen. Ik kijk dus naar cijfers, niet naar argumenten (9 van de 10 keer).

Ik heb liever dat ik de film eerst zelf kijk en dan pas mijn mening geef.

Dus hoe dan ook zal niemand mij tegen kunnen houden:P

Ik lees altijd zo min mogelijk over een film. Als er eentje is die ik graag wil zien ga ik ook meestal op de eerste dag, zodat de kans zo klein mogelijk is dat ik per ongeluk tegen spoilers of andere meningen aanloop.

Ik kijk alle films om er over te kunnen oordelen maar sommige users hier hebben gelijkwaardige mening over smaak en dan is het soms wel handig maar het blijft toch persoonlijk wat leuk is of niet. Soms vind je films leuk die anderen helemaal niet waarderen en andersom ook.

Eerlijk gezegd vind ik recensenten heel vaak dom lullen en ben ik het ook vaak mee oneens.

Hun persoonlijke ervaring over een film is dus dom gelul?

Ik probeer dat ook altijd op voorhand te mijden. Maar ik vind het wel leuk om achteraf stukjes te lezen van bepaalde recensenten, om dan eens te weten hoe zij het zien vs mijn ervaring. Al vind ik dat ook weer het fijnst om te doen met kritieken van bepaalde moviemetergebruikers.

Veel officiële critici maken hun teksten namelijk te prozaïsh en door een louter filmtechnisch geschoolde bril bekeken. Het is niet dat de frivoliteit altijd in de besprekingen ontbreekt, maar het is vaak te algemeen duidend en veel te weinig persoonlijk. Of zoals hier al gezegd is geweest: de pure filmpassie ontbreekt weleens. Daarbij komt dat het gros van de vakschrijvers in een soort politiek correct aquarium zitten en voor 75% op elkaar afgestemd lijken te zijn qua mening en visie.

De simpele impressie van een gewone filmliefhebber die ongeschreven regels eventueel straal durft negeren en pakweg Bad Boys 2 fantastish noemt is voor mij nog steeds veel waardevoller. Zoiets kom je toch iets minder snel tegen in de bijna doctrinerende wereld van officiële filmrecensenten, waar al bij al toch nog veel mensen door beïnvloed worden helaas.

Jammer genoeg vaak wel ja. Veel van die gasten kijken door hun eigen bekrompen venstertje en trachten meer hun zogenaamde kennis te etaleren dan een persoonlijke ervaring op een aangename manier neer te pennen.

Laatst las ik nog een 'review' over The Mechanic (2011) uit P-magazine. Met typische arrogantie werd ervanuitgegaan dat niemand het origineel met Bronson ooit gezien zal hebben, en de hele prent werd over dezelfde kam geschoren als het type actiefilm die tjokvol ontploffingen, vuurgevechten en oneliners zit a la Die Hard. Niks mis daarmee overigens, maar The Mechanic is toch wel van een heel ander soort ook al heeft het zijn scenes. Wil ik maar zeggen dat vakgerelateerde filmkennis lang niet hetzelfde is als feeling en knowhow.

De officiële filmcritici zijn doorgaans van die typische mannetjes die op alles geilen wat in de filmhuizen komt, maar voor de rest weinig waard zijn. En zeker wat bredere filmsmaak en kennis (kennis/of op zijn minst genoeg 'fingerspitzengefühl' daaromtrent) betreft.

Dat gezanik over remakes is ook zo'n eindeloze discussie. Sommige slagen en sommige niet maar in dit geval viel The Mechanic reuze mee.

@Minotaurus

Voel jij je aangesproken ofzo lol.

Ik vraag het je alleen maar... En aangezien ik ook het liefst bij elk bekeken film een mening plaats, kan ik me daar ook op aangesproken voelen.

Noem eens concreet wat voorbeelden dan?

Waar fundeer je deze veronderstelling op?

Ik lees veel aannames maar weinig onderbouwing waarbij de aannames veel weg hebben van vooroordelen. Maar goed, zoals ik al schreef, ik ben benieuwd waar jij deze aannames op fundeert. Ik ben benieuwd.

Voorbeelden zat toch?

Filmcritici spreken doorgaans vanuit de derde persoon. Of 'stellen' dat 1 of andere prent ronduit briljant danwel oerslecht is. Je zal zelden dingen lezen in de trant van: 'ik was er helemaal ondersteboven van' of 'misschien wel goed gedaan maar persoonlijk kon ik er niks mee'.

Voorbeeldje dit review uit de Knack, waar wel globaal omschreven wordt hoe goed het allemaal wel niet is qua fotografie, montage in inhoud, maar er blijft een zekere koelte en afstand in de man's literaire uiteenzetting van zijn (generaliserende) ervaring. Het mist het soort enthousiasme die je simpelweg sneller zal terugvinden op een filmsite.

Ach het is toch duidelijk dat er een soort consensus bestaat onder critici die steeds allerlei arthouse en sociale drama's -behalve als ze uit de VS komen- met open armen onvangen en al de rest met een verscherpt kritisch oog bekijken. Michael Bay is wel het mooiste voorbeeld: Die dient duidelijk niet gewaardeerd te worden door het gros van de critici (terwijl zijn films wel 9 op 10 enorme kaskrakers zijn/ heel erg gewaardeerd worden door het publiek), omdat ze nu eenmaal allemaal van de gelijkaardige mening zijn dat popcorn niet ZO leeg en luid mag zijn. En Nolan vinden ze natuurlijk allemaal geweldig, omdat die de slimmerik uithangt. Critici zijn wat dat betreft gewoon voorspelbaar en slaapverwekkend op elkaar gelijkend.

En dan dat doctrinerende tja, als ik bv dingen lees als "het is een film die u straks twaalf keer na mekaar achterwaarts op video of DVD zal willen bekijken, pen en notaboekjes in de aanslag" (Humo over Memento) dan vind ik dat toch behoorlijk doctrinerend ja. Mocht het woordje u vervangen geweest zijn door ik, had je anders nochtans een mooie persoonlijke toets gehad die ik wat mis.

Hopelijk is mijn punt hiermee een beetje duidelijk.

Dat omhelst een stijl, bovendien is het evident dat een recensent een recensie schrijft op basis van zijn of haar eigen ervaring. Dat er geschreven zou worden 'vanuit de derde persoon' wil niet stellen dat het niet de mening betreft van de auteur in kwestie. Je kan het zelfs omdraaien, zo schrijven veel recensenten juist wel op persoonlijke titel en gebruiken zij zelden een pseudoniem als handtekening onder een geschreven recensie.

Wat daar dus niet persoonlijk aan is blijft voor mij een raadsel. Iets wordt heus niet meer persoonlijk als je louter vanuit eerste persoon enkelvoud een recensie schrijft.

Verder vind ik een uitlating zoals: "Ik was er helemaal ondersteboven van" of "extreem slechte film" niet bijzonder interessant als een gedegen onderbouwing mist. Dan is het niks anders dan een opvatting, waarvan akte. Maar ik kan daar in ieder geval niks mee. Ik lees liever een gedegen onderbouwing, waarom een film goed loopt of juist hapert om maar iets te noemen.

Ik begrijp je punt. Toch stoor ik me daar niet aan. Ik lees bovendien zeer zeker enig enthousiasme in het artikel waar jij over spreekt. Dat de auteur chargeert behoeft geen betoog. Maar koel, afstandelijk? Ik deel die opvatting niet.

Ja, dit schreef je al eerder. Ik vroeg echter om een onderbouwing. Gewoon stellen dat het 'gewoon zo is' vind ik niet voldoende. Ik tref genoeg populaire titels, uit Amerika afkomstig, aan die een goede beoordeling krijgen. Waarmee, mijns inziens, wordt aangetoond dat het heus meevalt met die bevooroordeelde opvattingen waar jij over spreekt. Natuurlijk bestaan er recensenten die bij een vooroordeel koesteren met betrekking tot specifiek genre films, maar smaak is 'in the eye of the beholder'. En hey, we spreken hier over mensen, niet over robots toch?

Stoere uitspraak, bekt lekker, dat valt niet te ontkennen. Nu de onderbouwing nog.

De meeste critici die komen bovendrijven schrijven toch voor eenzelfde type publiek. Dat komt deels door hun persoonlijke smaak (verder door een attractieve stijlkennis gekoppeld aan de nodige filmkennis), waardoor al snel vaak dezelfde film bejubeld worden. Dat je dus veelal in dezelfde watertjes terecht komt bij de grote namen is niet meer dan logisch.

Welke gevestigde criticus waagt zich aan het neerhalen van een Kubrick, Kurosawa of Hitchcock? Lijkt me een gewaagde onderneming om nog enigszins serieus genomen te worden binnen het wereldje. Al te veel positieve Bay recensies vind je verder ook niet, daar hangt eenzelfde taboe rond.

Je kan toch moeilijk ontkennen dat er rond bepaalde regisseurs, genres en stromingen taboes hangen die de meeste schrijvers het liefst niet doorbreken om hun geloofwaardigheid hoog te houden?

Je hebt inderdaad niet zoveel critici met lef en vooral een écht persoonlijke kijk op het medium. Pauline Kael was er eentje. Ook iemand die kritiek gaf op Kubrick en Welles o.a.

Ik zie bepaalde critici die een bepaalde smaak hebben en daarmee logischerwijs meer hebben aan een klassieke Kurosawa, dan een Transformers. Net zoals iemand van een krant als Metro mogelijk de balans andersom opmaakt. Ik zie meer dan genoeg professionele die voor uiteenlopende kranten/sites met eigen visie iets neerschrijven en logischerwijs elkaar de hand kunnen schudden bij film x. Dit geldt overigens zowel voor professionele als amateurs. Ik vind het flauw om dit te gooien op gebrek aan lef en bang zijn om als ongeloofwaardig te boek te staan. Daarnaast ook wel erg suggestief.

Voortbordurend op deze stelling vraag ik me uberhaupt af of de filmrecensent nog heel erg serieus genomen wordt. Zie steeds vaker films die massaal werden afgekraakt geweldig scoren aan de kassa. Volgens mij is het belangrijker dat er over een film wordt gesproken dan wat er over wordt gezegd. Al geldt dat voor de art-house films dan weer minder sterk vermoed ik.

Zelfs in dat soort krantjes is men zelden onverdeeld positief over een Bay blockbuster.

En verder kan je wel heel politiek correct gaan doen, binnen een bepaalde range fan films is het ook niet verkeerd om een afwijkende mening te hebben, maar globaal kan je toch wel stellen dat de meesten verankerd zitten in een smaak waar bepaalde films/regisseurs not done zijn, waarbij andere bijna unaniem de lucht in geprezen worden.

Ik gooi het trouwens absoluut niet enkel op een gebrek aan lef (al zit dat er af en toe zeker voor iets tussen), maar vooral op vraag en aanbod. De mensen die graag reviews lezen zijn vaak ook de wat gedrevenere filmfans, en die trekken uiteraard eerder naar critici die een Kubrick of Kurasawa prijzen. Dat soort recensenten krijgen daarmee ook sneller een hogere status toegeschreven. Daar is verder op zich ook helemaal niks mis mee, maar als serieuze filmfan wiens smaak buiten het geijkte interesseveld valt kan ik me best voorstellen dat je er soms aardig moe van wordt.

Toch klopt het niet helemaal. De absolute toplaag van filmcritici (zeg maar degene die echt een naam hebben en het medium waarvoor ze schrijven overstijgen) valt juist regelmatig reputaties aan en lokt discussie uit. Kubrick, Welles, Bergman en Kurosawa om maar eens vier voorbeelden te noemen hebben allemaal al een door een criticus aangezwengeld debat over hun status achter de rug. Op Bergman werd kort na zijn dood de aanval geopend door Jonathan Rosenbaum, die zijn werk verouderd en overschat vind. Hij kreeg veel tongen los, zowel van mensen die het met hem eens waren als mensen die Bergman verdedigden. Pauline Kael deed lang geleden hetzelfde met Welles. Het is waar dat er in grote meerderheid wordt gevonden dat de genoemde regisseurs hun plek in de filmhistorie verdient hebben, maar een algemene, totale consensus is er niet. En Rosenbaum wordt echt niet minder serieus genomen nu.

Andersom zijn er ook genoeg voorbeelden. De eerder genoemde Rosenbaum verdedigde die bijna unaniem afgekraakte film Down with Love (2003) bijvoorbeeld en zette hem doodleuk in zijn jaar top 10.

De andere filmcritici hebben het überhaupt zelden over klassieke regisseurs, tenzij er eens een DVD uitkomt misschien, maar beperken zich veelal tot nieuwe releases en daar is wel wat, maar eigenlijk opvallend weinig consensus te vinden. Zo zijn er flinke verschillen tussen Europese en Amerikaanse critici.

Filmcriitici zijn bijna net zo verschillend als Moviemeterleden en ik benader ze uiteindelijk ook bijna hetzelfde. Binnen Nederland weet ik dat ik niets heb aan Ab Zagt, maar wel iets aan Dana Linssen, al ben ik het met haar ook vaak zat oneens.

Ik zal hier nog weleens een rijtje links plaatsen waar in zeer gerespecteerde kranten of door critici van naam films of filmmakers met een grote reputatie het flink te verduren krijgen en films waarvan je het niet verwacht geprezen worden. Komt veel vaker voor dan veel mensen denken.

Uiteraard dient het onderbouwd te zijn.

Koel en afstandelijk is misschien een beetje te sterk uitgedrukt. Maar het is in elk geval erg stellig en met veel droge termen lof gooien naar de prent. Dit bijvoorbeeld:

"De fotografie van Ruben Impens en de montage van Nico Leunens accentueren de poëtische ondertoon feilloos."

Naast nogal schoolboekachtig wordt het bovendien nergens onderbouwd (!) met voorbeelden of eender wat.

Snap ik niet want ik heb je duidelijke voorbeelden gegeven met Bay en Nolan (In de wiki staat het zelfs letterlijk dat Bay's films doorgaans slecht ontvangen wordt door filmpers, maar het publiek er niettemin massaal op afkomt). Wat wil je nog meer van onderbouwing? Je kan toch moeilijk verlangen dat ik hier even 100 vakreviews ga opzoeken en plaatsen over pakweg Bad Boys 2. De algemene Bay-hate onder critici is wel zo bekend. Onderhond vulde het lijstje nog aan met namen die je als criticus dan weer best niet aanvalt wil je serieus genomen worden en iedereen die een beetje resensies leest weet dat dat dan ook meestal niet gebeurd.

Dat het niet per definitie allemaal zo gaat is zoals Starbright aangeeft natuurlijk ook waar en gelukkig, maar toch is dat eerder uitzondering dan regel.

Dat lijkt me wel logisch, ik ben verder niet geweldig op de hoogte van de filmkritiekgeschiedenis, maar toch breng je het zelf ook een beetje als het opmerkelijke voorvalletjes zijn eerder dan dagelijkse sleur.

Het is leuk dat Rosenbaum bijv. een film als Down With Love in z'n jaar top 10 smokkelt, maar het zou interessanter zijn moest hij het Amerikaanse romcom genre met evenveel overtuiging blijven verdedigen. Zoals je het stelt lijken het vooral one-offs te zijn, iets wat de meesten zich zeker kunnen permitteren (en al helemaal als ze al een bepaald imago opgebouwd hebben). En laten we eerlijk zijn, wat welgemikte (maar beperkte) kritiek op de juiste persoon levert je zeker wat aandacht op. Ik beweer verder ook niet dat hen dat drijft of dat alles opgezet spel is, maar mensen die toch voor een deel afhankelijk zijn van hun smaak/imago zijn zich van zulke zaken wonderwel bewust.

Het is als publiek recensent trouwens ook best wel lastig, op MM hebben we een lekker discussieforum waar je vlot op alle kritiek kan repliceren, maar eens een recensent z'n mening buiten is gegaan gaat zo'n recensie toch een eigen leven leiden. En als puntje bij paaltje komt kan je wel hyperenthousiast lopen doen over de nieuwste Bay films, maar net dat publiek zit niet vaak neer om een goeie recensie te lezen.

Los daarvan merk ik zelf toch wel dat ook (amateur)recensenten het vaak lastig vinden om hun smaak openlijk te etaleren. Laatst bijv. op Twitch een lijstje geplaatst van regisseurs waar ik meer dan 10 films van gezien heb. Logischerwijs komen er in zulke lijstjes een aantal "foute" namen terug (regisseurs waarvan je films kijkt voor de lol of puur voor de entertainmentwaarde). Vanuit verschillende kanalen vernomen dat ze het wel een leuk initiatief vonden, maar dat ze het zelf (als recensent) niet zo snel zouden (durven) plaatsen.

Ik heb vaak genoeg recensies gelezen waarin gelauwerde regisseurs bekritiseerd werden en ik lees nog steeds met plezier wat deze recensenten te melden hebben.

Klopt als een bus. Mits je rondloopt met vooroordelen ten aanzien van recensenten, dat blijkt maar weer uit deze discussie.

Ik zal je maar niet letterlijk quoten, maar voor iemand die eerst om een degelijke onderbouwing loopt te hengelen blijf je nu zelf erg hangen in winderige oneliners.

Ik verwijs naar de lopende discussie. Die spreekt boekdelen. Dat is geen oneliner maar een constatering. Winderig? Ik bespeur eerder lange tenen.

Enkele vooroordelen op een rijtje:

De mensen die graag reviews lezen zijn vaak ook de wat gedrevenere filmfans, en die trekken uiteraard eerder naar critici die een Kubrick of Kurasawa prijzen.

rond bepaalde regisseurs, genres en stromingen taboes hangen die de meeste schrijvers het liefst niet doorbreken om hun geloofwaardigheid hoog te houden

De praktijk wijst anders uit en tekent een veel genuanceerder beeld,

Noem het teleurstelling omdat de onderbouwing altijd van één kant moet komen. En als je dan een degelijke poging onderneemt wordt je toch gewoon afgescheept met verwijten als "vooringenomen".

Recensenten met MM-leden vergelijken is aardig krom, al is het maar omdat de energie die je in een recensie voor beide kanalen steekt sterkt verschilt, waardoor je verwachtingspatroon voor hetgeen je terugkrijgt meteen ook elders komt te liggen.

Dat doet niemand.

Ik neem aan dat je hier refereert aan Starbright Boy's opmerking waarin hij schrijft, ik citeer:

Er wordt hier gesproken over "verschillend", "bijna net zo" en "bijna hetzelfde". Er wordt geen één op één vergelijking gemaakt, toch reageer je als door een wesp gestoken; onterecht.

Een vergelijking is zelden één op één

Verder zeg ik duidelijk aan dat de insteek van een professioneel recensent niet of amper te vergelijken valt met een MM recensent. Niet "bijna net zo", ook niet "bijna hetzelfde".

Het genuanceerdere beeld waar jij over spreekt is er zeker, maar is amper interessant voor deze discussie en momenteel komt het er gewoon op neer dat er een aantal uitzonderingen aangehaald worden die de regel eerder lijkt te bevestigen dan tegen te spreken. Als tegengewicht voor de originele stelling is het allerminst overtuigend.

Verder haal je geen vooroordelen aan, maar clichés. En hoewel die ook nooit 100% kloppen (welke generalisaties over mensen doen dat wel) kennen die meestal wel hun oorsprong in algemene waarheden.

Warrig verhaal. Even terug naar de kern.

Waar het om draait in deze is dat recencenten helemaal niet, in tegenstelling van wat jij impliceert, kampen met vermeend dogmatische opvattingen omtrent het geven van kritiek richting gelauwerde regisseurs. Er zijn legio voorbeelden van recensenten die een op 'handen gedragen' regisseur bekritiseren en bij een andere productie dezelfde regisseur opeens adoreren.

Dat recensenten zouden moeten oppassen met het geven van kritiek, hetgeen jij ook impliceert ten einde nog serieus genomen te worden binnen eigen gelederen, is gewoon onjuist. En 'als' daar überhaupt sprake van zou zijn zou ik een concrete onderbouwing willen zien die deze bewering staaft; een antwoord 'dat het gewoon zo is' valt natuurlijk niet serieus te nemen.

Nee hoor, stellen dat mensen die graag reviews lezen uiteraard eerder zouden luisteren naar critici die films van Kubrick of Kurusawa prijzen betreft gewoon een vooroordeel.

Verder is het eigenlijk een none discussie. Aangetoond is dat zaken niet zo zwart-wit liggen. Dat professionele recensenten zich gehinderd zouden voelen kritiek te uiten op gelauwerde regisseurs ten einde nog 'serieus' genomen te worden is niks anders dan een vooroordeel. Dat vermeende clichés soms dicht bij de waarheid zouden liggen betreft een leuke uitspraak voor op een blauw tegeltje maar als onderbouwing is het weinig inhoudelijk. En daar laat ik het bij.

Wat niet aangetoond hoefde te worden, aangezien zaken gerelateerd aan de menselijke wetenschappen nooit zwart-wit zijn. Het gaat er dan ook niet over of je twee, drie of vier voorbeelden kan noemen die een bewering ondersteunen of tegenspreken, daarmee bewijs je nooit niks in dit soort gevallen.

Een algemene tendens onderbouwen of verwerpen lukt hier niemand aangezien je daar praktisch onderzoek naar moet verrichten. Unieke use cases zijn in zo'n zaken gewoon waardeloos.

Rest mij de vraag of er mensen met interessante tegenvoorbeelden kunnen komen. Serieus gerespecteerde critici (geen Harry Knowles ofzo, die eerder als bewijs van het tegendeel kan aangedragen worden) die vol moed films als Transformers en andere Hollywood vehikels verdedigen, en zich verder niet schamen om de onaantastbare grootheden van de filmgeschiedenis neer te sabelen indien nodig. Want laten we eerlijk zijn, dat is wel de smaak van "de massa", dus zou je verwachten dat die smaak ook gereflecteerd wordt in het aanbod van reviews.

Persoonlijke first-hand ervaringen blijkbaar ook niet, dus dat houdt het blijkbaar op.