MM Filosofie

Ja, dat was een inkopper Lol. Maar voor de rest houden wij best wel steeds meer eigenlijk-niet-levensvatbare exemplaren in stand.

Absoluut waar, maar dat is een onderdeel van de fitness van onze soort, omdat wij vanuit altruistische perspectieven ook de zwakken in stand houden. Of dit op de lange termijn vanuit genetisch oogpunt handig is, dat is de vraag, maar op het moment werkt het.

Overigens maakt het niet altijd wat uit, mensen als Stephen Hawking zijn zo intelligent dat het verstandiger zou zijn, zijn zaad te verspreiden in plaats van de spierbundels zichzelf te laten voortplanten, uiteindelijk hebben we op het moment nu toch echt meer aan intelligentie dan aan spieren

Ik weet niet zo zeker of het op dit moment werkt, want er zijn problemen op gebied van overbevolking, voedselverdeling, hulpvraag, etc. En of deze opgelost zouden zijn door een andere organisatie van middelen is m.i. niet zeker. Ook hierin zullen we wellicht grenzen moeten erkennen en gaan bepalen wat 'fit' is voor de soort(en) en voor het behoud van de aarde.

Maar wat we ook beslissen, zolang we ernaar kunnen kijken is het inderdaad goed en passend in de evolutie (zoals Onderhond volgens mij ongeveer zei).

@Dreiecke: Ook in de vorige eeuw zijn er vele visioenen ontvangen en dit zijn vaak bijzonder gedetailleerde visioenen omtrent de toekomst. Met name David Wilkerson kreeg in 1973 visioenen over de toekomst, maar ook iemand uit Noorwegen (in 68) kreeg een visioen.. Maar ik begrijp dat mensen dit kunnen en willen verklaren. En daarbij de visioenen waar blijkbaar (achteraf) geen bal van klopt, worden weggefilterd. Alleen de visioenen die wel kloppen of nog kunnen kloppen, krijgen aandacht. Maar dan nog, sommige (met name de recente) of zelfs vele zijn zo specifiek dat het naar mijn idee niet uit jezelf kan komen. Dit wordt ons ingegeven.

Verlos jezelf. Oké, maar jammergenoeg wordt (althans, dat vind ik) ons leven erg bepaald door factoren van buitenaf. Onze vrijheid reduceerd wel een beetje. Om jezelf te verlossen is het ieder voor zich en laat andere met problemen het maar lekker zelf uitzoeken als dit toch niet van invloed is op jouw leven. Hou het inderdaad gewoon bij de mensen die je (goed) kent en die je dierbaar zijn. Ik heb weinig te klagen en nu kan ik mezelf wel gaan verlossen door alles in mezelf te gaan zoeken, maar ik vraag mij wel is af of het overgrote deel van de 7 miljard mensen nou echt zo tevreden zijn. Al in hele oude geschriften vinden we voorspellingen over een wereldleider. Als ik mij niet vergis, vind je ze ook in de Veda's. Het is zeker niet zo dat mensen een wereldleider/verlosser verzinnen omdat ze zo ongelukkig zijn. Mijn overtuiging is dat er veel en veel meer speelt dan alleen ons mensen. Al geloof ik dus niet in buitenaardse intelligenties op andere planeten zoals de Anunnaki ofzo. Geloven in een verlosser. Ja, dat is wel wat ik doe. (en dan doel ik niet op een innerlijke verlosser) Veel mensen zullen zeggen, het is wishful thinking, maar dat maakt me niet uit.

We boffen trouwens wel, want het schijnt binnenkort allemaal te gaan gebeuren, dus we krijgen dan ook allemaal het antwoord.En ja, achteraf krijg ik dan te horen. Verdomme Jaco, je had toen al gelijk.

Leuk liedje btw.

Verlos jezelf is een heel kort zinnetje van twee woorden. Voor mij hangt daar een hele levensvisie aan vast (of op z'n minst heel veel overpeinzingen en conclusies tot nu toe, kan altijd weer veranderen) en andere mensen en de zorg voor andere mensen en zelfs de hele wereld zijn daar niet van uitgesloten.

Verder is deze zelf-verlossing voor mij een kwestie van tijd. En wat ik over tijd denk heb ik al verteld.

ik blijf van mening dat je wel alles in jezelf kunt zoeken en vinden. En wat is jezelf?

Wij zijn gewoon een stelletje moleculen die in leven zijn. Wat is leven? De wetenschap kan in detail het mechanisme van het leven beschrijven, maar kan niet zeggen wat de beweginggevende kracht is die de machine doet draaien. Ik weet het wel, maar daar gaan we het niet meer over hebben.

Het leven is een kortstondige kortsluiting.

Het leven is iets dat alsmaar doorgaat totdat een meteoor of een verdwaalde planeet tegen de aarde botst en dan is het over en uit, er van uitgaande dat leven én bewustzijn alleen op aarde voorkomen. Zonder bewustzijn heb je geen weet van de wereld en bestaat er eigenlijk ook geen wereld. Misschien iets wat vergezocht maar toch wel logisch. Om überhaupt levensvragen te stellen moet je er toch van bewust zijn dat je leeft en dat je individueel bestaan eindig is. Althans, zo zie ik het. Zonder bewustzijn is er dus eigenlijk niets.

Ik vind het een onzinnige gedachte dat er enkel leven op aarde zou zijn. Zo bijzonder zijn we heus niet. En is bewustzijn niet juist een handicap die afleid van het nu?

Ik zeg niet dat er enkel leven op aarde zal zijn. Misschien wel ook wel in een ander zonnestelsel. Maar de combinatie van leven én bewustzijn is natuurlijk wel erg bijzonder. En om dat laatste, daar gaat het bij mij eigenlijk om. Bewustzijn zie ik dus duidelijk niet als een handicap maar je moet er wel op een positieve manier mee om kunnen gaan.

Hi Jaco, ik kom toch even op enkele van jouw woorden terug

Op de eerste aangehaalde zin zou ik willen antwoorden dat het mij duidelijk is dat er vele vormen van tevredenheid en ontevredenheid zijn. En dan ook van het gevoel van welzijn daarbij. Velen zijn ontevreden en voelen zich 'wel' bij het gevoel van ontevredenheid. Velen zitten vast in deze 'gewoonte', ze hebben deze toestand bij wijze van spreken als 'woning' gekozen. Misschien zouden ze zich geen raad weten als ze opeens niets meer te wensen hadden en ware tevredenheid konden beleven. Het heeft dus voor mij ook met verlangen en vooral met het koesteren van verlangen te maken.

De tweede zin van jouw hand zegt mij min of meer hetzelfde. Wat is geluk en ongeluk buiten de ervaring die mensen er zelf van hebben en de betekenis die ze zelf aan ervaringen geven? En welke rol speelt verlangen hierin?

In de derde zin denk ik dat jij denkt dat ik bv een innerlijke verlosser als aparte persoon of entiteit binnen mijzelf zie. In dat beeld zit echter weer een scheiding, die ik zelf niet wil aanbrengen.

Ik denk in elk geval dat we er met z'n alle niet uitkomen. Niet door met z'n alle in ons zelf te geloven. De uitkomst zal geen wereldvrede zijn waarin niemand iets tekort komt. In jezelf geloven is op zich prima hoor, maar op wereldwijd niveau biedt het niet de oplossing. Daar is (uiteindelijk) een (externe) verlosser voor nodig. Maar je zei ook al: Wat is jezelf? Voor mij bestaat de mens uit het onstoffelijk deel de ziel, de geest en natuurlijk de materie, het vlees. Het vlees is tijdelijk.

De materie of het 'vlees' is voor mij ook tijdelijk, een tijdelijke samenhang van onderdelen. We kunnen ons afvragen wat die samenhang voor iets is en wat hetgeen is wat die samenhang bewerkstelligt (als je in oorzaak en gevolg denkt) of hoe het op andere wijze samenhangt.

Het bestaan van de geest (of ziel) is vooralsnog m.i. nog steeds een aanname, waarover we natuurlijk wel kunnen filosoferen, misschien in samenhang met het materie vraagstuk..

In plaats van in een externe verlosser te geloven kun je natuurlijk ook geloven in 'ons' in plaats van 'mezelf'.

Misschien moet ik maar een geheime genootschap oprichten zoals in Martyrs (2008). Doen jullie mee?

Of gaan we filosoferen over zombies?

Het cultgehalte van de zombiefilm

De mythe van de kannibalistische, hersendode zombie zoals wij die kennen is een mythe van de postmoderniteit. In de zombiefilm vallen alle zekerheden van het menselijk bestaan weg en biedt zelfs de logica geen uitweg meer. Het is immers eigen aan het genre dat het wederopstaan van de doden nooit een afdoende verklaring krijgt en dat er bijgevolg ook niet naar oplossingen gezocht kan worden. De zombie ontsnapt aan het logisch-causaal denken en valt buiten elke categorie.

Wetenschap noch religie bieden antwoorden voor deze vreemde ?andere?, die dood noch levend is en daarmee voorbijgaat aan het klassiek (en modern) dualistisch denken. Het lichaam van de zombie als leeg omhulsel zonder persoonlijkheid, karakter of wil past bovendien perfect in de schijnwereld waarin wij volgens Baudrillard momenteel leven. Het lichaam van de zombie is een simulacre, een lege drager zonder inhoud of betekenis.

De zombie ziet eruit als een mens maar heeft geen gevoelens, ervaringen of gedachten. Hij heeft nog wel een lichaam en de verlangens en gedragingen hiervan maar mist de doelgerichte focus die van het bewustzijn uitgaat. De zombie vormt dus de perfecte illustratie van één van de grote wijsgerige vragen. Wat betekent het een mens te zijn en kunnen er (theoretisch gezien) ook mensen bestaan die uiterlijk en gedragsmatig ononderscheidbaar zijn van een echte mens, zonder bewuste ervaring of vrije wil te kennen?

Dit komt neer op een oud filosofisch zeer: heeft het zijn een materiële of een geestelijke basis? Welke fysische, materiële systemen kunnen een bewuste ervaring opleveren? Welke fysieke processen geven dan precies ontstaan aan een bewuste ervaring? Of, anders gezegd: waarom zijn wij zelf geen zombies? Want als die processen ook in een ?mogelijke? zombiewereld bestaan, kunnen ze onmogelijk het bestaan van het bewustzijn in onze wereld verklaren. Indien we de mogelijkheid van zombies aannemen betekent dit dus dat er geen logisch verband is tussen fysieke feiten en het bewustzijn.

Dan kunnen we ons evengoed de vraag stellen of die fysieke processen ook in artificiële, niet-biologische systemen bewuste ervaringen kunnen opwekken, als ze maar op dezelfde manier georganiseerd worden (AI kunnen robotten of computers bewuste ervaringen of zelfs gevoelens hebben? En wat met klonen en gentechnologie?) Allemaal vragen die momenteel weer erg actueel zijn; dit uit zich niet alleen in de vernieuwde aandacht voor het zombiegenre maar ook in de resem films over robots en AI die de laatste jaren de zalen overspoelen.

Waarschijnlijk vind je het bovenstaande artikel een boeiende stelling, dus wil ik er wel op ingaan.

De zombie uit de film bestaat (nog) niet in werkelijkheid, net zo min als de vliegende draak of de robot van 10 flatgebouwen hoog met fantasy powers. Het is een fantasieproduct. En om een (nieuw) verzinsel meteen een mythe te noemen vind ik wat ver gaan.
Verder maakt de schrijver van dit artikel (Ils Huygens?) grote gedachtesprongen die verder niet onderbouwd worden.
De zombie ziet eruit als een mens maar heeft geen gevoelens, ervaringen of gedachten. Hij heeft nog wel een lichaam en de verlangens en gedragingen hiervan maar mist de doelgerichte focus die van het bewustzijn uitgaat.
Dit fragment uit bovenstaande zegt bv dat het lichaam van de zombie verlangens heeft. Een overhaaste en niet onderbouwde conclusie. Ook gedrag komt volgens de schrijver uit het lichaam. Eveneens een uit de lucht gegrepen conclusie zonder onderbouwing.
En er zijn geen films waarin zombies wel gevoelens en gedachten hebben? Of een focus tentoonspreiden? (heb ik gisteren anders nog wel in de film Casshern gezien)
Hebben dieren en planten een focus? En materie? Metaal, steen, gas, is er een focus of een eventuele andere samenhang?
Dit alles (over zombies schuif ik dus even vrij snel) terzijde. De associatie is leuk maar wordt hier niet verder gestaafd of onderbouwd.

De laatste alinea met vragen gaat over AI, klonen en gentechnologie. Vragen dus, geen enkel antwoord of zelfs een gedachtegang.
Dit is wel iets waar de mens nu mee bezig is en geen fantasie.
In de reacties bij films als Moon en waarschijnlijk ook elders (bij de film AI? ) hebben mensen het al over AI gehad, betrekking hebbend op de film zelf waar de stelling dan in een vorm wordt geponeerd en bediscussieerd kan worden. Er zijn dus al interessante discussies over gaande en geweest op Moviemeter.

Verder kwam je zelf eerder met een artikel waarin men de hersenen prikkelde in een bepaald gebied en er religieuze ervaringen ontstonden, overeenkomstig de eerste zin van de laatste alinea hierboven. De vraag blijft.

Weer wat leuks. Ik zie de oerknal en de evolutie toch als 2 verschillende dingen, dus ik plaats dit artikel in dit topic.

De laatste jaren zijn steeds meer sterrenkundigen ernstig gaan twijfelen aan de Oerknal, waaruit het heelal zou zijn ontstaan. Er klopt iets niet. Er klopt heel veel niet.

De enorme opwinding, anderhalve maand geleden, over neutrino’s die sneller zouden vliegen dan het licht, gaf aan dat er iets broeit in de wereld van de natuurkunde. Niks is meer zeker. Steeds meer natuur- en sterrenkundigen spreken openlijk hun twijfels uit over ooit onwankelbaar geachte theorieën. Niet alleen die over elementaire deeltjes, ook het theoretisch fundament van de sterrenkunde, de theorie van de Big Bang, staat de laatste jaren ernstig ter discussie. En wel hierom:

We komen heel veel materie tekort

De kosmos wordt bij elkaar gehouden door de zwaartekracht. En zwaartekracht is het gevolg van de aanwezigheid van materie, van sterren. Maar er zijn véél te weinig sterren om de zwaartekracht die we zien, te kunnen verklaren. Sterrenkundigen komen enorm veel materie tekort. Dit probleem is gek genoeg al tachtig jaar oud. Begin jaren dertig van de vorige eeuw verrichtte de astronoom Fritz Zwicky metingen aan de Comacluster, een immense verzameling sterrenstelsels heel ver weg in de kosmos. Uit de hoeveelheid licht kon Zwicky afleiden hoeveel sterren er alles bij elkaar in die sterrenstelsels zaten, en zo kon hij schatten hoeveel de cluster woog. Hetzelfde kon hij afleiden uit de bewegingen van de buitenste stelsels van die cluster. Die twee getallen bleken totaal niet overeen te komen. Zwicky constateerde dat er in de cluster enorm veel onzichtbare, ‘donkere materie’ moest zitten. Zat die tussen die sterrenstelsels, ergens in de lege ruimte, of bínnen de stelsels, tussen de sterren?

In 1939 liet de Nederlander Jan Oort zien dat ze ín de stelsels moest zitten. Maar het werd oorlog – en het duurde nog eens dertig jaar voordat de kwestie echt op de astronomische agenda kwam te staan. Vera Rubin liet toen, aan de hand van de draaiing binnen de Andromedanevel (een sterrenstelsel dat heel dicht bij ons staat) opnieuw zien dat het probleem tússen de sterren school.

Maar wat wás die donkere materie? Inmiddels zijn tientallen verklaringen geopperd. Planeten? Planetoiden? Gas? Stof? Een of ander exotisch deeltje? Een voor een vielen de kandidaten, om allerlei redenen, af. Er is nog steeds geen oplossing. Astronomen kunnen natuurlijk de zwaartekrachttheorie aanpassen zodat alles weer ‘klopt’? Dan moeten Newton én Einstein overboord. Dat is de mening van Stacy McGaugh, die met zijn ‘aangepaste zwaartekracht’ de wereld rondreist – maar zeker niet overal met gejuich wordt ontvangen. Volgens McGaugh zit er niks anders op.

De zwaartekracht klopt ook al niet

Begin jaren zeventig lanceerde NASA twee ruimtevaartuigen die de buitenste planeten van het zonnestelsel moesten verkennen. Beide toestellen, de Pioneer 10 en 11, scheerden ons zonnestelsel uit en leverden prachtige plaatjes. Daarna vlogen ze verder, de ruimte in. Om ze toch nog enigszins nuttig te maken, besloot NASA dat de ruimtevaartuigen om de zoveel tijd nog een signaaltje naar de aarde zouden zenden, zodat astronomen konden zien waar ze zaten. Inmiddels bezorgen die Pioneer-bliepjes astronomen ernstige hoofdpijn. De vaartuigen houden zich namelijk niet aan de theorie. Toen Pioneer 10 in 2003 weer een keer van zich liet horen, bleek dat het ruimtevaartuig 400 kilometer ‘uit de koers’ was. Dat is niet veel op een totale afstand van vele miljarden kilometers, maar toch: er klopt iets niet. Was er iets geks aan de hand aan boord? In de ruimte rondom de zon? Ook de donkere materie werd er bij gesleept. Allemaal tevergeefs. Veel astronomen blijven hopen dat de verklaring voor de afwijking heel simpel is. Maar ja, dat dachten ze ook tachtig jaar lang over de donkere materie. Is er toch iets mis met de zwaartekracht?

Er moet nóg een kosmische kracht zijn

We weten dat het heelal uitdijt, met grote snelheid, naar alle kanten. Hoe verder je kijkt, hoe groter de snelheid waarmee de sterrenstelsels zich van ons verwijderen. Maar er is iets curieus aan de hand met die uitdijing. Die gaat namelijk exact nét niet te traag én niet te snel. Het is een precair evenwicht dat we zien: als de uitdijing te traag zou zijn gegaan, was de kosmos allang weer ineengeklapt (wat astronomen de Big Crunch noemen). Maar als de uitdijing te snel was gegaan, dan had de uitdijende materie (in het begin is dat een immense wolk elementaire deeltjes) nooit, onder invloed van de zwaartekracht, samengeklonterd tot sterrenstelsels, sterren en planeten – waarop leven kon ontstaan. Blijkbaar beschikt onze kosmos over de ideale verhouding tussen de uitdijingssnelheid en de dichtheid – nét goed om ‘ons’ heelal op te leveren.

Die ideale combinatie kun je berekenen – en dan blijkt dat we die combinatie helemaal niet hebben. Er zit alweer te weinig materie in de kosmos – en als je de ‘donkere materie’ (wat dat ook moge zijn) erbij neemt, kom je nog steeds iets van 70 procent materie tekort. Hangt er dan niet alleen iets donkers tussen de sterren maar ook tussen de sterrenstelsels? Weer een immense hoeveelheid ‘donkere materie’? Dat is zo goed als onmogelijk.

Een alternatieve verklaring, die de laatste jaren steeds meer aanhangers vindt, is dat er op kosmische schaal naast de ‘gewone’ zwaartekracht, opgewekt door materie (zichtbaar en donker) nog een extra zwaartekracht bestaat. Deze wordt niet veroorzaakt door materie maar door energie. Want energie kan volgens Einstein óók aantrekkingskracht uitoefenen. Naast donkere materie zou er ook ‘donkere energie’ bestaan. Overal in de kosmos. In de ‘lege’ ruimte’. Dan komt het met die kosmos van ons toevallig goed. Maar dat betekent in feite dat astronomen moeten constateren dat de eigenschappen van onze kosmos puur toeval zijn. Velen hebben zich daar inderdaad bij neergelegd. Ze gaan ervan uit dat ‘onze’ kosmos slechts één kosmos is in een onvoorstelbaar groot – en volstrekt onbewijsbaar – ‘multiversum’ van mogelijke kosmossen. Wat heeft dat nog met sterrenkunde te maken, vragen anderen zich af.

De uitdijing gaat steeds sneller!

Als de Big Bang een soort explosie was, waarbij de zwaartekracht (van materie, donkere materie en, oké: donkere energie) de hele boel weer langzaam naar elkaar toe trekt, dan zou je verwachten dat de sterrenstelsels die zich steeds verder van elkaar verwijderen, op den duur afgeremd worden. Vaart minderen. Maar sinds een jaar of vijftien weten we dat het heelal zich totaal anders gedraagt: de uitdijing van de kosmos vertraagt niet, ze versnelt juist. Dat kan niet.

Twintig jaar geleden deden de astronomen Robert Kirschner en Adam Riess onderzoek naar supernova’s (ontploffende sterren) in sterrenstelsels aan de rand van het heelal. De helderste supernova’s zijn allemaal even ‘lichtkrachtig’. Dat betekent dat je de helderheid van supernova’s kunt gebruiken om de afstand te bepalen – hoe zwakker het licht van de supernova, des te verder weg staat het sterrenstelsel waarin de supernova plaatsvond. Die metingen kunnen weer iets vertellen over de uitdijing van de kosmos. Als die uitdijing vertraagt, dan staan de verre supernova’s een beetje dichterbij (zijn ze iets helderder) dan je op grond van een constante, ongeremde uitdijing zou verwachten. Dat is wat Kirschner en Roess verwachtten te zien. Maar wat bleek? Het licht van die verste supernova’s was zwakker dan verwacht. Ze stonden vérder van ons vandaan dan gedacht. De uitdijing van de kosmos vertraagt niet – ze versnelt. Toen de heren dit tijdens een inmiddels historische conferentie in 1998 bekendmaakten, was het verbijstering alom. Een spervuur van vragen brak los – maar alle mogelijke verklaringen waren al bekeken, en verworpen.

Willen astronomen de Big Bang theorie overeindhouden, dan hebben ze dus niet alleen donkere materie en donkere energie nodig, en wellicht een andere beschrijving van de zwaartekracht; ze moeten ook een of andere geheimzinnige kracht, een soort ‘negatieve zwaartekracht’ verzinnen die de sterrenstelsels een schop naar buiten geeft. Wat, hoe? Niemand die het weet.

Tot slot: wat is er toch met die neutrino’s aan de hand?

Op 22 september maakten Italiaanse onderzoekers bekend dat ze deeltjes sneller zagen gaan dan het licht. Het ging om neutrino’s, die verzonden waren vanuit het ondergrondse laboratorium CERN in Genève. Die deeltjes kwamen een fractie van een miljoenste seconde te vroeg aan – het lijkt niks, maar het was genoeg om natuurkundigen dagenlang uit hun slaap te houden. Zoiets gaat lijnrecht in tegen de relativiteitstheorie. Maar ja, het gaat dan ook om neutrino’s. En als één deeltje in staat is om de huidige natuurkunde én sterrenkunde op te blazen, dan zijn het neutrino’s.

Neutrino’s werden tachtig jaar geleden bedacht door natuurkundige Paul Dirac, die ze nodig had om het ‘weglekken’ van energie bij bepaalde reacties tussen deeltjes te verklaren. Dirac wees er direct al op dat het weinig zin had om te gaan zoeken, want die massaloze, neutrale deeltjes waren vrijwel onmogelijk te ‘vangen’. Dat gebeurde dan ook pas een kwarteeuw later. Op dat moment was duidelijk dat de zon enorme hoeveelheden neutrino’s moest produceren, en er verrezen immense detectors om die te detecteren. Dat lukte uiteindelijk in 1970, maar er was ook direct een probleem: de ontdekkers zagen er véél te weinig. Slechts eenderde van het aantal dat ze zouden moeten zien. Pas tien jaar geleden werd dat raadsel opgelost: de zon spuugt wel degelijk het voorspelde aantal neutrino’s uit, maar er zijn drie typen neutrino’s en onderweg naar de aarde gaat dat ene type dat de zon maakt, over in die twee andere typen (die niet gedetecteerd konden worden).

Dat flippergedrag is volstrekt bizar. Het kan op grond van de huidige inzichten niet worden verklaard. Daar komt bij dat die stroom neutrino’s van de zon lijkt te variëren, en dat hangt samen met het magneetveld van de zon. Ook alweer héél bizar. En kunnen ze nu ook sneller dan het licht? Ach, waarom niet. Van neutrino’s kun je alles verwachten.

Donkere materie en donkere energie. Een of twee aanpassingen van de good old zwaartekracht, en dan ook nog een anti-zwaartekracht. Ziedaar de stutten die nodig zijn om de Big Bang overeind te houden. Astronomen weten het wel, maar zeggen het nog niet hardop: het wordt tijd voor iets totaal anders. Maar wat?

BRON De big bang staat op springen - DePers.nl

Wij denken behoorlijk rechtlijnig en zijn meestal niet bij machte buiten de ons bekende of buiten in dezelfde lijn vermoede lijnen te denken. Zo ook met het idee dat er wellicht iets buiten de ons ruimte-tijd beleving/wetenschap (tot nu toe) en 3D wereld zou kunnen bestaan. En áls we daarover willen denken blijft het vaak nog steeds rechtlijnig en bv chronologisch.

Ikzelf denk dat er ook weleens gedacht zou kunnen worden aan een heelal zonder zwaartekracht, dus geen zwaartekracht en ook geen tegenkracht. Een vereenvoudiging eigenlijk in plaats van een anti-zwaartekracht erbij.

Aangezien dit veel omver zou gooien moet men dan uiteraard weer verder denken en dit proberen anders te verklaren (ik ben helaas geen doorgewinterde fysicus en dus een leek te noemen, anders zou ik mij hier echt helemaal in storten ) Het levert mij wel interessante theorieën (voor mijzelf) op.

Wat als de lege ruimte inderdaad niet leeg is? Is leeg hetzelfde als vacuüm? Wat als lijnen niet recht zijn?

Ik blijf ronddraaien rondom het verband tussen licht en tijd. Men heeft nog steeds geen idee wat licht precies is. We kunnen licht als golven zien, maar ook als deeltjes. Eigenlijk is die tweespalt al onmogelijk, maar we nemen het aan en gaan ermee rekenen, net als met negatieve en irreële getallen in de wiskunde. En we kunnen licht alleen meten waar het zich bevindt. Ook zoiets aannemelijks

Het experiment waarbij kort geleden werd gemeten dat een deeltje eerder aankwam dan verwacht en dus sneller dan het licht zou hebben gereisd (aanname!) gaat uit van rechte lijnen, die van tijd en die van licht (en is vacuüm leeg?). Ik bedenk daarop dat het ook zo kan zijn dat tijd niet langs een rechte (chronologische) lijn verloopt zodra de snelheid van het licht is bereikt. Ik denk dat het ook zo kan zijn dat buiten de tijd (en licht) wereld bv een soep aanwezig is, geen lijnen dus, maar een oceaan van gegevens. Wie zegt dat het hetzelfde deeltje is, wat vertrok en aankwam? Het zou ook volgens (ons niet bekende) fysicawetten zo kunnen zijn dat een deeltje wat voorbij de snelheid van het licht gaat, in de soep verdwijnt, waarbij volgens die wet/regel een ander deeltje weer in de tijdlijn invalt. Iemand nog (andere) ideeën?

Zwaartekracht. We hebben er aardig mee kunnen rekenen en wegkomen, maar wordt het niet tijd om verder te denken? Wat als de (lege) ruimte niet is zoals wij denken en er vormen aanwezig zijn die wij (nog) niet kunnen waarnemen en meten? Men mag aan donkere materie denken, maar deze gedachte gaat vooralsnog weer uit van het verband tussen massa en zwaartekracht

Donker = golven en/of deeltjes buiten het lichtspectrum? En welke rol speelt massa en 'zwaartekracht' hierbij?

Bestaat zwaartekracht, is mijn vraag? Het 'kromme' vind ik namelijk dat we om de zwaartekracht in stand te houden perse een tegenkracht moeten aannemen en gebruiken in de berekeningen. Ik zou dan liever en graag meer onderzoek zien van de eigenschappen van de 'lege' ruimte en de veelal aangenomen rechte banen/lijnen van licht en tijd. Ik zou verder onderzoek willen zien van bv centrifugaal krachten (ipv zwaartekracht) tezamen met aangenomen vormen in de 'lege' ruimte die de positie en beweging of non-beweging van massa verklaren.

Een wezen, welke alles wetend en alles overziend is, zou zich wat mij betreft in die soep kunnen bevinden (en in alles, ook in onze wereld en in ons) en op elk moment van de dan van buitenaf 'zichtbare' tijdslijnen kunnen instappen. Wie weet?

Is licht en geest hetzelfde? Zo nee, waarom niet + bewijs? En zo ja, hoe dat te verklaren of te bewijzen?

Wat mij betreft mogen we wel eens verder in die richting gaan denken, omdat wijsgerige geschriften vaak ook in die richting wijzen. En voornamelijk omdat ik zelf graag zie dat mystiek wetenschappelijk verklaard zou worden

Ik denk dat veel mensen er maar op vertrouwen dat de wetenschap ooit met DE antwoorden komt en mochten ze dat moment niet meemaken, dan interesseert ze dat denk ik ook vrij weinig. Tot die tijd worden er een zooitje hypotheses maar voor waar aangenomen. Net als andere dat bijvoorbeeld over God zeggen. God is maar een hersenspinsel of wat dan ook. Ik had in een ander topic al dit artikel gegeven http://www.verzwegenwetenschap.nl/ om aan te tonen dat nog lang niet alles te bewijzen valt. Ik moet bewijzen dat God bestaat, maar een oerknal en evolutie waar ze eigenlijk ook nog niet alles van snappen, slikken veel mensen als zoete koek. Natuurlijk lag Darwin enkel de basis voor de evolutie en inmiddels weet de wetenschap al véél meer, maar nog steeds niet alles. Maar dat is gewoon niet relevant voor (de meeste) mensen die niet in God of iets vergelijkbaars kunnen of willen geloven. Althans, zo redeneer ik het.

En het wetenschappelijk creationisme wordt natuurlijk ook ernstig in twijfel getrokken.

Bijvoorbeeld dat de schepping slechts een paar duizend jaar geleden heeft plaatsgevonden en dat alle geologische lagen gevormd werden door de bijbelse Vloed. De Dinosauriërs. In de Bijbel staat voor God is 1 dag als duizend jaar en duizend jaar als 1 dag. Maar ik weet ook niet hoe letterlijk we dit moeten nemen of hoe we dit precies moeten opvatten. Verder weet ik niet of er ook echt letterlijk staat dat de aarde ongeveer 6 a 10.000 jaar oud is. Ik trek het alleen wel zeer in twijfel dat de aarde al bijna 5 miljard jaar oud is. Dinosauriërs schijnen in de Bijbel ook voor te komen, alleen de naam Dinosaurus is pas in 1842 bedacht ofzo.

Het enige bewijs wat ik wel zou willen hebben, is het zomaar ontstaan van leven uit niet levende materie. Abiogenese ofzo. Natuurlijk is het Urey-Miller-experiment achterhaald en de tijd heeft niet stilgestaan, maar hoe ver zijn ze inmiddels met de huidige bevindingen? Is het ze inmiddels helemaal gelukt? Ook dit is voor (bijvoorbeeld) veel atheïsten gewoon niet boeiend. Dus mijn conclusie is we hebben allemaal het bewijs niet. Maar geloven in God is voor ongeveer 1 miljard mensen o.a. gewoon niet logisch, niet hip, erg ouderwets en genant. Daarbij oefent het ook een enorme druk uit. De kerk enzo en alle dogma's. Andere gaan uit van een eventuele universele kracht wat op de één of andere manier toch iets doet, maar ook dat gaat ze vaak al te ver, dus atheïsme is gewoon het makkelijkst.

En blijkbaar denkt iedereen toch een mening te hebben want we hebben wereldwijd te maken met theïsme, atheïsme, maar ook animisme, polytheïsme, monotheïsme, agnosticisme en volgens mij ben ik nu nog nie eens halverwegen. Ofwel, we komen er nooit met z'n alle samen uit wat dit onderwerp betreft.

Mysterieus deeltje vanuit de Zon maakt C14-datering onbetrouwbaar

Wanneer wetenschappers proberen de verste regionen in de kosmos te onderzoeken, of proberen de kwantumwereld beter te begrijpen, worden ze veelal geconfronteerd met een hele reeks mysteries.

Maar wat als een bekende en schijnbaar constante eigenschap van materie zich mysterieus gaat gedragen?

Dit is precies wat de laatste jaren is ontdekt; de snelheid waarmee radioactieve elementen vervallen is aan het veranderen. Dit is vooral mysterieus omdat we praten over elementen met een 'constante' vervalsnelheid en derhalve zouden deze waarden niet moeten kunnen veranderen, zo leren de schoolboeken ons op de middelbare school.

De conclusie komt van wetenschappers van de Stanford en Purdue Universiteit, maar de enige verklaring die ze hebben is vreemder dan het fenomeen zelf: de Zon zou een voorheen onbekend deeltje uitstralen wat invloed heeft op de snelheid waarmee materie vervalt. Op z'n minst zien we een geheel nieuwe natuurkunde ontstaan.

Vele wetenschapsvelden zijn afhankelijk van de snelheid waarmee radio-isotopen vervallen. Zo gebruiken archeologen de C14-datering om oude artefacten te dateren.

Maar deze datering is gebaseerd op één grote assumptie, namelijk dat het radioactieve verval constant is en altijd constant zal blijven.

De onderzoekers van Purdue zagen voor het eerst iets vreemds gebeuren toen ze radioactieve monsters onderzochten, waarbij ze ontdekten dat de waarden van de gepubliceerde vervalsnelheid niet gelijk waren. Na verder onderzoek is gebleken dat ze niet alleen niet constant waren, maar ook varieerden met de seizoenen. De vervalsnelheid werd lager tijdens de zomer en hoger tijdens de winter.

Fouten in het experiment en omgevingsfactoren zijn uitgesloten, de vervalsnelheid varieert gedurende het jaar in een voorspelbaar patroon. Zou de Zon de vervalsnelheid kunnen beïnvloeden?

Nucleair wetenschapper Jere Jenkins merkte een onverklaarbare dip in de vervalsnelheid van mangaan-54 toen hij aan het testen was op een avond in 2006. Een dag later explodeerde een grote zonnevlek op de Zon.

De connectie met de Zon werd nog sterker toen Peter Sturrock, professor emeritus toegepaste natuurkunde aan de Universiteit van Stanford, de wetenschappers van Purdue opdracht gaf om te kijken naar repetitieve patronen in de vervalsnelheid. Sturrock dacht namelijk dat neutrino's van de Zon de sleutel waren voor dit mysterie.

De wetenschappers merkten op dat de vervalsnelheden elke 33 dagen varieerden, een periode die gelijk staat aan de tijd waarin de kern van de Zon een rotatie afwerkt.

Echter zijn neutrino's een soort spookdeeltjes. Ze kunnen ongehinderd door de Aarde gaan zonder met iets te interacteren, zo lijkt het. Komen er deeltjes van de Zon die we nog niet ontdekt hebben?

Mysterieus deeltje vanuit de Zon maakt C14-datering onbetrouwbaar | EarthWatcher Europe Bewustmakend en Confronterend Nieuws!

Het verschil is dat wetenschap zichzelf steeds verbetert. Wat uiteindelijk niet juist blijkt, wordt weerlegd, verder onderzocht en uiteindelijk komt men tot een nieuwe, gedetailleerde stelling die de werkelijkheid dichter benadert. Wat "fout" bleek, is veelal gewoon onvolledig. En zo bouw je een steeds volledigere en nauwkeurigere beschrijving van de werkelijkheid op.

Uiteraard weten we nog veel niet en wordt er soms wat kort door de bocht geredeneerd. Dat verbetert zich in de toekomst. Het verschil met geloof ? Dat stagneert al 2000 jaar en weet geen enkele bewering te ondersteunen met enig bewijs. Het enige waar men zich nu op richt is het onderuithalen en in de kijker zetten van wetenschappelijke onvolledigheden en/of fouten.

Off-topic verwijderd.

Daar is het weer. Voortschrijdend inzicht. Dat maakt wetenschap ergens heel aanstootgevend. We hebben veel te danken aan wetenschap en ook ik ben er content mee dat ze zo hun best doen om ons te voorzien van allerlei luxe, maar ze draven op sommige vlakken wat mij betreft compleet door. Bijvoorbeeld wanneer we het over de deeltjesversneller hebben.

Ik snap best dat mensen alleen iets kunnen geloven zodra het bewezen is, maar sommige zeggen ik heb het bewijs door bijvoorbeeld in aanraking met geesten te komen (glaasje draaien), een BDE en het hiernamaals, visioenen of een hele fijne, demonische bezetenheid. Maar wetenschap verklaard dit heel anders en een nog leuker argument is, je kijkt teveel films als je daarin gelooft.

Maar nogmaals, we bekritiseren elkaars hypotheses. Alleen het geloof in God staat vast en wetenschap staat gewoon nooit vast lijkt wel. Een haast bodemloze put, het gaat eindeloos door en volledig wordt het nooit. Het begint er zelfs op te lijken, hoe meer ze onderzoeken, hoe minder ze het begrijpen. Ik heb eigenlijk wel medelijden met ze.

Laatst las ik ook weer ergens dat ze een planeet hebben ontdekt wat in theorie niet eens kan bestaan. Moeten we weer van A tot Z alles gaan uizoeken.

Het leven is een test, dus aan jou (wie zich mag aangesproken voelen) de keuze om wel of niet in God (inclusief de Profeten en de geleverde boeken) te geloven.

Voor bewijsrecht ga je maar naar de rechtbank.

ps;

hopelijk is dit wel ontopic.

Ja, dat is ontopic, want je bent filosofisch bezig.

Iedereen moet het uiteraard zelf weten. Het enige wat we ermee kunnen bereiken, is dat we dankzij elkaar sommige zaken is anders gaan banaderen. Maar de meerderheid heeft al een basisfundament en die staat soms zo haaks op elkaar met die van een ander, dat we het eigenlijk niet eens kunnen worden wat dat betreft. Althans, geen 7 miljard mensen met elkaar in elk geval.

Het geloof kan geintroctineerd zijn ja, maar dit geldt echt niet voor iedereen. Miljoenen worden gelovig na bijvoorbeeld het hebben van een BDE. Het geloof slechts als steun en houvast zien, is ook een optie, maar er zijn ook mensen die niet willen geloven omdat ze niet zo gelukkig zijn. En zo gaat iedereen er op zijn of haar manier mee om.

Geloof begint op dat punt waar de wetenschap het antwoord schuldig of nog steeds schuldig is. Onzinnig natuurlijk te geloven in dingen die door de wetenschap inmiddels weerlegd zijn. Als je in de Middeleeuwen durfde te beweren dat de aarde niet rond was en dat de aarde om de zon draaide riskeerde je van ketterij te worden beschuldig en op de brandstapel te belanden.

En waarom? Omdat het inging tegen de bijbel die voor de absolute waarheid werd gehouden.

Als voorbeeld even een bijbeltekstje.

Jozua 10 : 12-13?

12 ten dage, waarop de Here de Amorieten aan de Israelieten overleverde, en hij zeide in tegenwoordigheid van Israel: Zon, sta stil te Gibeon en gij, maan, in het dal van Ajjalon!

13 En de zon stond stil en de maan bleef staan, totdat het volk zich op zijn vijand gewroken had. Is dit niet geschreven in het Boek des Oprechten? De zon nu bleef staan midden aan de hemel en haastte zich niet onder te gaan omstreeks een volle dag.

Zij die de Bijbel geschreven hebben geloofden dus dat de zon om de aarde draaide en dus niet andersom. Men wist destijds gewoon niet beter. Niks mis mee, maar het bewijst wel dat we aan de Bijbel heden ten dage ook weer niet te veel waarde moeten hechten. Ik beschouw het gewoon als Joodse mythologie, absoluut niet belangrijker dan andere mythologieën.

Maar kan de wetenschap alles weten? Ik denk het niet. Na elke oplossing van een wetenschappelijk vraagstuk ontstaat weer een nieuw vraagstuk. En zo zal het tot in het oneindige doorgaan. Dus zal het geloof altijd blijven.

Kant heeft ooit gezegd dat wij de werkelijk zoals ze is niet kennen. Waarom is de wereld zo zoals die aan ons verschijnt? Dat heeft natuurlijk helemaal met de structuur van onze ogen te maken. Alles wat wij waarnemen had natuurlijk ook in zwart/wit kunnen zijn en niet in kleur.

En trouwens Is er wel een wereld als wij ons niet bewust zijn van de wereld? Ik zou het zeer radicaal durven stellen; Zonder bewustzijn ís er gewoon geen wereld.

Daarom zal het geloof en ook het geloof in "God" altijd blijven. En wat de betekenis van "God" betreft. Dat is voor gewoon een synoniem voor het "onbekende", het "onuitspreekbare", misschien wel gelijk aan het "Ding an Sich" van Kant, het "Nichts" van Heidegger etc etc.

Ja dit is wel ontopic. Het leven is een aaneenschakeling van keuzes maken, de hele dag door eigenlijk. Zo kun je je dus inschrijven op de site, maar er staat nergens dat het hoeft. Natuurlijk heb je wel wat regeltjes maar die heb je overal. Verder is het op de site gewoon een kwestie van keuze, doe ik het wel of niet.

De Bijbel is best modern.

http://www.creationism.org/dutch/BibleSci_nl.htm

ls de zon in de tijd van Jozua gedurende omstreeks een dag zich niet haaste onder te gaan dan moet dit gebeuren aan de andere kant van de wereld ook een bepaalde ervaring opgeleverd hebben.

Daar zijn getuigenissen van: in de Mexicaanse Annalen van Cuauhtitlan - de geschiedenis van het keizerrijk van Culhuacan en Mexico, geschreven in het Nahua-Indiaans in de zestiende eeuw - wordt verhaald dat tijdens een kosmische catastrofe die in het verre verleden plaatsvond, de nacht lange tijd maar geen einde wilde nemen. De Midrasjim vermelden dat de zon en de maan achttien uren stilstonden en dat de dag van zonsopgang tot zonsondergang ongeveer dertig uren duurde. In de Mexicaanse annalen wordt vermeld dat de wereld beroofd was van licht en de zon een viervoudige nacht niet verscheen. Sahagun, de Spaanse geleerde die een generatie na Columbus naar Amerika kwam en de overleveringen van de inboorlingen verzamelde, schreef dat ten tijden van één kosmische catastrofe de zon maar een klein eind boven de horizon steeg en daar onbeweeglijk bleef staan; ook de maan stond stil.

Dat er sprake geweest is van een wereldwijde catastrofe mag blijken uit het dankgebed dat aan

Jozua wordt toegeschreven (Gindzberg, Legends IV,11-12)

Jozua ziet dat de zon gauw zal ondergaan. Het zal donker worden en veel soldaten van de vijf slechte koningen zullen ontsnappen. Daarom bidt Jozua tot onze Vader en zegt dan: ’Zon, sta stil!’ En terwijl de zon blijft schijnen, kunnen de Israëlieten de volledige overwinning behalen.

Dus Wibro, goed bestuderen voordat je conclusie's gaat trekken