MM Filosofie

Maar Freud, het is nog niet duidelijk waarom jij beweerde dat het makkelijker is weg te gaan als de wereld met je mee verdwijnt.

BTW, ik vind zulke dingen ook prachtig.

Komt dit niet gewoon uit een Steven Seagal film?

Het leven is gewoon kut.Niets meer en niets minder.

Als je dat nou maar kunt onthouden is er weinig aan t handje.Maar denk je constant het tegendeel te kunnen bewijzen ,zal je steeds weer je hoofd hard stoten.

Klinkt wel een beetje depri , maar tizzooo.

Ik denk weleens, hoe meer je filosofeert hoe ongelukkiger je ervan wordt. Je moet niet te veel nadenken, gewoon doen wat je intuïtie je ingeeft..

Onmogelijk. Daarvoor wordt er te veel gevraagd van het inbeeldingsvermogen.

Kos, het wordt hoog tijd voor een mooie wandeling door de duinen, bij gebrek aan moerasland...

Het is maar hoe je het bekijkt: het is kut maar... Het is fantastisch maar....

Hangt er ook vanaf. Zolang je je er niet door laat belemmeren is er niets aan de hand. Intuïtie vind ik ook een vaag begrip.

Ik droomde dat ik een vlinder was,

fladderend van bloem tot bloem.

Ik vloog als een vlinder,

ik deed als vlinder,

en was me niets bewust

Nu ik wakker ben,

weet ik niet meer

of ik een mens ben die droomt

een vlinder te zijn,

of een vlinder die droomt

een mens te zijn...

Is een vrije vertaling van een gedicht van de Taoistische Meester Chuang Tzu. (Chinees)

Denk je dat je droomt als je dood bent?

Mooi, maar ergens kan het naar mijn gevoel niet. Als hij twijfelt moet hij toch elke nacht dromen een vlinder te zijn net zoals wij elke dag dromen een mens te zijn? Natuurlijk, je herinnert je niet alle dromen, toch...

Om verder te gaan op Fisherking:

Ik begrijp niet goed wat je wil zeggen. Ik begrijp wel dat je het geluk, althans op een bepaalt gebied hebt gevonden; niet met dank aan de filosofie. Zoals ik al eerder zij heb ik niet zoveel met filosofie, omdat zij kijken naar de toekomst: waar gaan we heen, wie zijn we etc. Vragen waarop geen antwoord is te vinden. Filosofie laat ik verder links liggen.

Het gelukkig worden is verder wel interessant. Het proces volgt uit een staat van ongelukkig zijn: een verandering. En bij een verandering wordt je juist vaak ongelukkiger. Gelukkig worden kan en mag dus geen doel zijn. Als je niet gelukkig mag worden hoe wordt je dan gelukkig? Ik denk dat niet in de filosofie gezocht moet worden, maar in de psycho-analyse (graven in je verleden). Op dat punt heb ik de filosofie verlaten.

De psycho-analyse is de wetenschappelijke benadering van het waarom we iets doen, waarom we zijn. Door te weten wie je bent, waarom je iets doet en waar je vandaan komt verschaf je zelfkennis. En hopelijk vind je een verklaring van de fouten die je ongelukkig maken. Met als uiteindelijke doel zelfacceptatie, jezelf durven zijn. Maar het lezen van de kernideeën van de Freuds, Adlers, Skinners en Maslows heeft mij meer verwarring dan verheldeing gebracht. Bij zelfanalyse projecteer je al snel de symtomen op jezelf, terwijl de bedachte theorieën niet universeel zijn. Dus het lezen biedt geen antwoord. Zelf-analyse moet uit jezelf komen; beter nog: zelfacceptatie moet uit jezelf komen; beter nog: zelfacceptatie komt vanzelf als je er niet mee bezig bent, maar ergens niet mee bezig willen zijn is het moeilijkst...

Meer volgt na de zomer van 2006.

Mijn theorie.

Weer een nominatie voor meest deprimerende topic van het jaar

Daar is volgens mij de stelling op gebaseerd: "Hoe meer je weet, hoe minder je weet."

En voor mij ook de reden om te stoppen met het lezen van filosofische werken.

Ik ben het met je eens dat zelf-analyse uit jezelf moet komen. Maar ik vind wel dat je daar bewust mee bezig mag zijn. En nog beter om dat samen met een ander of met anderen te doen. Die ander is namelijk in staat om jou een spiegel voor te houden en daarmee jou inzicht te geven die je anders niet zou hebben gekregen.

Topic verplaatst btw.

kos schreef:

(quote)

Ja, mensen die nooit nadenken zijn helaas altijd het gelukkigste .

Zit eigenlijk best wat in

Als je twijfelt dat anderen bestaan, moet je toch ook twijfelen of je zelf bestaat. Je kan er hoogstens vanuit gaan dat er ergens iets is wat jouw 'zijn' voortbrengt. Maar volgens die redenering 'bestaat' de rest van de wereld ook gewoon, zelf is al ze door jou verzonnen. Veel meer dan een alles of niet theorie haal ik er niet uit.

Net hetzelfde als Freud's vlinderding. Schattig, dat wel, maar hetzelfde verhaaltje was nooit aangeslagen als ons Chineesje het had gehad over een grasspriet die droomt een mens te zijn die in zijn slaap droomt een vlinder te zijn. Zoals ik eerder al zei, zolang je het maar simpel genoeg, dromerig en poëtisch (populistisch ?) verwoordt volgen mensen je al snel onder het motto 'wauw, dat zou wel leuk zijn'. Filosofie ontstijgt vaak de existentiële fantasy niet, en dat vind ik jammer.

Ik ben het dan ook totaal oneens met Dustyfan, die zegt dat een ander je een spiegel voorhoudt. Of misschien ben ik het er wel mee eens, maar vermoed ik de verkeerde interpretaties die uit zo'n uitspraak getrokken worden. Want wat je door de ogen van een ander ziet is niet jezelf, maar een visie van jezelf door de ogen van een ander persoon. Het soort spiegel wat je vindt in die spiegelpalijzen, waar je jezelf veel dikker of smaller of totaal uitgerokken ziet. Niet meteen wat zo'n uitspraak oproept bij de meesten, en verre van handig wanneer het gaat over zelf-analyse.

Een wat vreemde opmerking dit. Lijkt me gewoon een 50/50 geval

Laatst zei iemand van school: "Ik haat haar! Zij doet altijd zus en zo en ze denkt dit en dat..."

Toen zei ik: "Misschien is zij wel een deel van jou"

Zij zei: "Nee, natuurlijk niet"

Ik zei: "Dat weet je niet want jij denkt alleen maar met jou deel, ze is wel degelijk aanwezig"

Toen werd ze gek

Niet echt geweldig, maar wel interessant om te denken dat in een lichaam niet een geest zit, maar een heleboel. Langzaam gaan ze er allemaal vandoor, totdat er geen meer inzet en je dus niet meer functioneerd. Ze gaan weer opzoek naar andere lichamen. Elke geest heeft een andere eigenschap waardoor niemand het zelfde is, omdat er steeds weer verschillende combinaties ontstaan. Best een aardig theorietje al zeg ik het zelf

Deels akkoord. Maar het is ook zo dat anderen makkelijk een verkeerd beeld van je kunnen hebben en het is heel moeilijk om daar iets aan te veranderen. Anderen zien ook maar wat ze willen zien van je, al dan niet bewust. En het is heel moeilijk voor anderen om door een bepaalde façade heen te prikken. Die spiegel heeft dus zeker z'n beperkingen.

Natuurlijk niet. Dat slaat nergens op.

Het is zeker glad ijs wanneer je iedereen om je heen als een spiegel zou beschouwen, en dat lijkt me dan ook geen goed idee. Ik denk hierbij dan ook aan mensen in de directe omgeving, die je van haver tot gort kennen, die je vertrouwt en van wie je op aan kunt dat ze eerlijk tegen je zijn.

Dan zit je met een mooie fles wijn een avond te bomen en kom je op gesprekken waaruit je wat leert over jezelf, samen met de ander.

Ik besta wanneer anderen kunnen bevestigen dat ik besta. Je bent dus altijd van die anderen afhankelijk.

Volgens mij zag ik dit laatst nog langskomen in Tokyo.Sora ofzo

Tsja, is het een boom of beschouwen wij het slechts als een boom?

Metafysica .

Die vat ik niet

Misschien kunnen de menselijke zintuigen wel helemaal niet bevatten wat de werkelijke vorm, bedoeling of structuur etc. van een boom is. We zijn ooit 'bomen' tegengekomen, ze groeien, zijn nogal hard etc. en veel meer weten we er niet over.

Er is een andere werkelijkheid dan degene die we met onze beperkte capaciteiten kunnen bevatten .

Als je in het gat springt, dan blijf je sneller gaan tot aan het midden van de buis en dan sta je niet opeens stil, maar blijf je doorgaan tot aan de andere kant kant van de buis en dan sta je stil en wordt je weer naar de andere kant getrokken. (Ik luister momenteel Sigur Rós, dan heb ik altijd de neiging om te reageren).

Die misschien mag je wel weglaten, ik denk dat de meeste mensen zich wel bewust zijn van wat een mens allemaal niet kan "opmerken" met zijn zintuigen.

Er is zeker een completere werkelijkheid, maar naar begrip van die werkelijkheid streeft de mens ook meer een meer via de wetenschap. Waar het gevaar in zulke dingen zit is dat bepaalde mensen snel met paranoia, nog voor de mens verborgen, meesterplannen aan komen draven, onder het motto dat het "kan" omdat "we niet alles kunnen bevatten".

Jouw bomen zullen best nog verborgen "functies en vormen" bezitten, maar daar komen we ooit wel achter. Zoals we ook ooit achter de ware aard van een bliksem zijn gekomen, en dat bleek ook geen goddelijk figuur op een donderwolk te zijn

Nee, helemaal niets.

Het leven heeft geen enkele zin. Niemand is er tot op heden in geslaagd het tegendeel te bewijzen dus die conclusie kunnen we gerust trekken

"Filosofen zijn mensen die de hele dag nadenken over de zin van het leven. Ik weet niet wat de zin van het leven is, maar volgens mij in ieder geval niet om daar de hele dag over na te lopen denken."

Theo Maassen